cleppe.be

Not quite matching Kublai Khan's example

2010-07-07T17:09:00.004+02:00

The fifth Khan of Persia was named "Gaykhatu," which means "amazing" in Mongolian. After recklessly squandering the money left by his predecessors he was in no position to cope with a massive rinderpest epidemic that began devastating his subjects' livestock in 1294. Amazing came up with an amazing solution to his financial problems: paper money.

Invented by his boss, Kublai Khan (see picture), back in China the idea of paper money was a godsend. He would print up certificates just like the Chinese ones, decree death for anyone who refused them, and all his problems would be solved. Amazing! Unfortunately for Amazing he did not fuss too much with technical details like convertibility and capital controls, which Kublai Khan had agonized over, and the result was the total failure of the project. Economic chaos ensued. Amazing was deposed and put to death the next year. ( Source: Mises.org )

America, withdraw!

2010-06-25T13:44:00.006+02:00

A great article in Rolling Stone profiles fired US Four Star General Stanley McChrystal (photo). The excerpts speak for itself. How the COIN strategy (in Belgium they call it "colonisation") is not working, on the bureaucracy of the army machine failing to implement policies, on the incompetence of politicians.

"From the start, McChrystal was determined to place his personal stamp on Afghanistan, to use it as a laboratory for a controversial military strategy known as counterinsurgency. COIN, as the theory is known, is the new gospel of the Pentagon brass, a doctrine that attempts to square the military's preference for high-tech violence with the demands of fighting protracted wars in failed states. COIN calls for sending huge numbers of ground troops to not only destroy the enemy, but to live among the civilian population and slowly rebuild, or build from scratch, another nation's government – a process that even its staunchest advocates admit requires years, if not decades, to achieve. The theory essentially rebrands the military, expanding its authority (and its funding) to encompass the diplomatic and political sides of warfare: Think the Green Berets as an armed Peace Corps. In 2006, after Gen. David Petraeus beta-tested the theory during his "surge" in Iraq, it quickly gained a hardcore following of think-tankers, journalists, military officers and civilian officials. Nicknamed "COINdinistas" for their cultish zeal, this influential cadre believed the doctrine would be the perfect solution for Afghanistan. All they needed was a general with enough charisma and political savvy to implement it."

...

"The entire COIN strategy is a fraud perpetuated on the American people," says Douglas Macgregor, a retired colonel and leading critic of counterinsurgency who attended West Point with McChrystal. "The idea that we are going to spend a trillion dollars to reshape the culture of the Islamic world is utter nonsense."

...

"The biggest military operation of the year – a ferocious offensive that began in February to retake the southern town of Marja – continues to drag on, prompting McChrystal himself to refer to it as a "bleeding ulcer." In June, Afghanistan officially outpaced Vietnam as the longest war in American history – and Obama has quietly begun to back away from the deadline he set for withdrawing U.S. troops in July of next year"

...

"The session ends with no clapping, and no real resolution. McChrystal may have sold President Obama on counterinsurgency, but many of his own men aren't buying it."

...

"The COIN doctrine, bizarrely, draws inspiration from some of the biggest Western military embarrassments in recent memory: France's nasty war in Algeria (lost in 1962) and the American misadventure in Vietnam (lost in 1975)"

...

"Even if he somehow manages to succeed, after years of bloody fighting with Afghan kids who pose no threat to the U.S. homeland, the war will do little to shut down Al Qaeda, which has shifted its operations to Pakistan. Dispatching 150,000 troops to build new schools, roads, mosques and water-treatment facilities around Kandahar is like trying to stop the drug war in Mexico by occupying Arkansas and building Baptist churches in Little Rock. "It's all very cynical, politically," says Marc Sageman, a former CIA case officer who has extensive experience in the region. "Afghanistan is not in our vital interest – there's nothing for us there."

...

"The very people that COIN seeks to win over – the Afghan people – do not want us there."

...

"So far, counterinsurgency has succeeded only in creating a never-ending demand for the primary product supplied by the military: perpetual war."

As an opponent of the war in Afghanistan, I can only feel vindicated. This piece by the brother of Pat Tillman says it all. America (and Belgium), withdraw!

That other monetary crisis in the West

2010-05-19T15:29:00.009+02:00

ECB President Jean-Claude Trichet spoke last week about the worst situation since World War II. Somewhere in comments of readers I read the remark that he had better spoken about a similar crisis as the one which has brought about World War II.

How did that crisis came accross?

WW II was caused by the crisis of money, particularly in Germany with the hyperinflation of the Weimar Republik.

Also in the U.S. a money crisis occurred at the same time:

- The spectacular crash of 1929 followed five years of reckless credit expansion by the Federal Reserve System under the Coolidge administration (Source).

- The Great Depression that quickly superseded and distorted the benign recession-adjustment process was not in any sense caused by monetary deflation but by government-induced nominal wage rigidities....This explains why such a large depression occurred in the 1930s, but not in the early 1920s, which was a period of comparable deflation and monetary contraction, but when firms cut nominal wages considerably. (Source)

The response of FDR resulted in the following statement of his Finance Minister in 1938:

"We have tried spending money. We are spending more than we have ever spent before and it does not work. And I have just one interest, and now if I am wrong somebody else can have my job. I want to see this country prosper. I want to see people get a job. I want to see people get enough to eat. We have never made good on our promises. I say after eight years of this administration, we have just as much unemployment as when we started. And enormous debt to boot." - Henry Morgenthau, May 1938, FDR's Treasury Secretary (Source)

Needless to add the same process happened, to a far more dramatic extent, in Europe.

Any similarities with the current Crisis?

Let's not get as gloomy as Doctor Doom, but let's hope that somewhere, somebody will say stop to this madness.

UPDATE: Related to this, Zero Hedge cites an interesting op-ed by former US President Hoover addressing FDR in 1938, warning the New Deal might lead the US to fascism: "The torch of liberty has been dashed out by some sort of fascism in 14 nations of more than 240,000,000 people - they all undertook new deals under some title, usually planned economy."

Liever premier Van Rompuy dan president Van Rompuy

2010-01-09T18:36:00.003+01:00

De Morgen, 19 november 2009

Pieter Cleppe stelt dat een benoeming van Van Rompuy geen goed vooruitzicht biedt voor kleine landen. Cleppe leidt het Brusselse kantoor van de denktank Open Europe, die zich richt op fundamentele hervorming van de Europese Unie, www.openeurope.org.uk. Wordt Herman Van Rompuy een dezer dagen op het schild gehesen als eerste EU-president, dan is dat geen reden tot juichen, schrijft Cleppe. Cleppe, die zich tussen eurofederalisme en -scepticisme in profileert als een eurorealist, voerde de voorbije dagen in Britse en andere Europese pers scherp campagne tegen de premier van zijn land. "Herman Van Rompuy als Europees president: geen goed vooruitzicht voor kleine landen."

***

Vandaag of in de komende dagen wordt duidelijk wie de eerste "President van de Europese Unie" zal zijn. Premier Herman Van Rompuy (CD&V) lijkt alvast een goede kans te maken. De benoemingsprocedure is minder transparant dan een pausverkiezing en zoals een diplomaat het de afgelopen dagen stelde, mocht men dan ook de "kremlinologie" weer van onder het stof halen, wat de kunst was om te weten te komen wat er zoal omging in de machtscorridors van het Kremlin voor 1991. Wat een contrast met de verkiezing van de Amerikaanse president, waarbij miljoenen hun stem kunnen uitbrengen en die wereldwijd emotie losmaakt.

Dat België de eerste Europese president zou mogen leveren, heeft zonder twijfel een aantal voordelen voor ons land, net zoals het een eer is dat Jacques Rogge IOC-voorzitter is. Nochtans wegen die beperkte voordelen niet op tegen de nadelen van de visie die Herman Van Rompuy heeft - en met hem een groot deel van de Belgische politieke klasse - over de Europese Unie. Volgens die visie moet het vetorecht van lidstaten zoveel als mogelijk sneuvelen, ook op het vlak van justitie, binnenlandse zaken, fiscaliteit, sociaal beleid en buitenlands beleid, zoals het Europees programma van CD&V stelt. De Europese Grondwet moest er voor de partij in 2004 "hoe eerder hoe liever" komen. Van Rompuy zelf stelde al in 1989: "Eenmaal de EMU gestalte heeft gekregen, zal het streven naar de politieke unie een extra elan krijgen als logisch en onmisbaar complement van de EMU." Ongetwijfeld vertolkt hij de grondstroom onder onze politici.

Regelneverij

Nochtans zouden zij beter moeten weten. Zoals een studie van Open Europe duidelijk maakte, is 69,5 procent van de impact van regulering in ons land afkomstig van het Europese beslissingsniveau. Toegegeven, de nationale regeringen hebben daar via hun vertegenwoordigers in de Raad een belangrijke zeg, maar de transparantie in de totstandkoming van de wetgeving is er ondermaats. Misschien net daarom houden regeringen zoveel van de EU?

Het is ronduit onrustwekkend te noemen dat meer dan twee derde van onze voorschriften van het meest gecentraliseerde beleidsniveau afkomstig is, waar de macht van de democratisch verkozen regering van één land om belangrijke beslissingen te wijzigen, miniem is. De impact van die voorschriften is dan nog eens toegenomen met 50 procent in de laatste vijf jaar, ondanks pogingen zoals de "Better Regulation Agenda", een goedbedoeld initiatief van de Europese Commissie tegen regelneverij.

Herman Van Rompuy hebben we daar nog niet over gehoord. Integendeel, hij was steeds een groot voorstander van het Verdrag van Lissabon, dat het nog makkelijker maakt voor de EU om tal van nieuwe wetten te maken. Die vrees zorgde er volgens de Duitse krant Frankfurter Allgemeine Zeitung alvast voor dat het nieuwe Duitse regeerakkoord een voornemen voorziet om de Europese regels niet nog eens aan te dikken bij de omzetting naar nationaal recht, zoals vaak gebeurt. Voor een KMO¿land als het onze zou de zorg om overregulering tegen te gaan op de eerste plaats moeten staan. Het makkelijker maken voor een reguleringsmachine om nog meer wetten te maken, zou daar niet mogen bijhoren.

Van Rompuy verdedigde afgelopen week - op een geheime bijeenkomst - het idee van een Europese belasting op financiële transacties. Opnieuw gaat hij daarmee in tegen het belang van kleine landen zoals het onze. Niet alleen verdwijnt daarmee de discussie over landen zoals België die netto bijdragen aan het Uniebudget, dat overigens verleden week voor het vijftiende jaar op rij geen goedkeuring kreeg van de Europese rekenkamer. Bovendien zorgt het harmoniseren van de tarieven in de praktijk ook voor hogere belastingen. Zij die daarvan kunnen meespreken, zijn onze horeca-uitbaters. Jarenlang eisten zij om een verlaging van het btw-tarief van 21 procent, en hoewel nagenoeg alle Belgische democratisch verkozen politici het daarmee eens waren, heeft het toch tot verleden jaar geduurd eer dit mogelijk werd.

Geen wonder, aangezien een akkoord op EU-niveau noodzakelijk was over dat Europese belastingtarief. Zo moeilijk is het nochtans niet: als je als klein land de beslissingen laat nemen door de EU, verlies je heel wat macht.

Ontspoord EU-project

Laat er echter geen twijfel over bestaan: de EU was bij haar ontstaan een goede zaak, en in de eerste plaats voor kleine landen. De EU heeft vrijhandel en vrij reizen mogelijk gemaakt, maar helaas is dit mooie project de voorbije twintig jaar ontspoord tot een project voor een Europese superstaat, al wilden sommigen dat al van in het begin.

Eén van de meest onrustwekkende evoluties vindt momenteel plaats op het vlak van de burgerrechten, en net daar vergroot het door Van Rompuy geliefde Verdrag van Lissabon de macht van de Unie het meest. Het recente protest van de Liga voor de Mensenrechten tegen de databewaringsrichtlijn die aan internetproviders oplegt om allerlei data lange tijd te bewaren is maar één van de vele voorbeelden. Er zijn ook de pogingen van de EU om de grootste database ter wereld van vingerafdrukken te creëren, of het project INDECT, waarbij de EU dure technologie bestelt die moet dienen om internet en computers automatisch te kunnen bewaken, om zo "abnormaal gedrag" vast te stellen.

Het leidt geen twijfel dat iemand met de profileringsdrang als Tony Blair weinig zou bereiken als Europees president. Herman Van Rompuy daarentegen kent als geen ander de kunst om achter de schermen gaandeweg aan de weg te timmeren, wat ook de wijze is waarop de EU gaandeweg heel wat macht heeft verworven. Als hij het juiste kompas zou hebben en ook maar één van de bezorgdheden over de koers van de EU zou delen, zou hij misschien een goede president zijn, maar helaas ontbreekt het hem daaraan.

Britse pers laat zich voeden door Pieter Cleppe

2010-01-09T18:26:00.005+01:00

Pieter Cleppe in Terzake op Canvas, 18 november 2009

Is Lisbon in the interest of the Czech Republic?

2010-01-09T18:21:00.003+01:00

Czech Daily MF Dnes, 20 October 2009

European Commission President José Manuel Barroso said that “it is not in the Czech Republic 's interest to keep postponing the completion of the ratification of the Lisbon treaty”. It’s not clear whether this remark by the top Commission official was meant as a threat or a claim, but it is worth looking into what the Lisbon Treaty would actually mean for the Czech Republic. The Lisbon Treaty means a critical transfer of power to the European Union. It will make it easier to pass laws in Brussels rather than in national parliaments like the Parliament of the Czech Republic.

Firstly, it abolishes over 60 national vetoes - a country's right to say no. The Czech Republic will give up its right to veto new EU laws on everything from what rights criminal suspects should have to aspects of foreign policy. If you don’t like what is proposed then that’s too bad, because the Czech government won’t able to say veto EU laws it dislikes. At the same time a new voting system also lowers the threshold for passing laws in the areas where majority votes are taken. The new version of the Qualified Majority Voting (QMV) system is complicated - but one of its main features is to sharply downgrade the influence of small member states.

According to a study by academics at the London School of Economics, the power of the Czech Republic to block laws it dislikes will be cut by a massive 51% under the Lisbon Treaty, compared with less than 2% for Germany. This means it will be much more difficult for the Czech Republic to steer new EU rules in the right direction. These changes to the voting system inevitably mean we will find that the EU will produce more laws than ever before. Open Europe has found that the annual cost to Europe of EU regulation has soared over the last five years by more than 50% from €108bn to over €161bn – and with Lisbon this is set to rise even higher.

Moreover, the study also found that 62 percent of the cost of regulations in the Czech Republic is already coming from the EU, where it is more difficult to exercise democratic control of laws than it is at the national level. Under Lisbon this will only get worse. If we are going to compete with America and China the last thing European business needs is to make it easier for unaccountable EU institutions to churn out even more red tape. But this isn’t just about business. If the Lisbon Treaty came into force, it would greatly expand the EU's control over important areas of public policy. For the first time the EU would begin to make important decisions over issues such as healthcare, transport and sport.

It would also give the EU huge new powers over extremely sensitive issues such as decisions on criminal justice. Under the Treaty the European Court of Justice would effectively become the Czech Republic's highest criminal court. Unelected EU judges would increasingly begin to determine Czech criminal law, for example, rather than the Czech courts and Czech voters. It has been said by EU leaders that this will be the last big EU Treaty for a long time. Indeed it is, but not because the appetite to constantly transfer power to the EU will disappear. It’s because the Lisbon Treaty introduces a system to make the Treaty self-amending, meaning EU leaders can change the treaties incrementally, without the need to go back to their electorates or national Parliaments.

It is a common myth that the Lisbon Treaty brings greater powers for national parliaments. In fact, the combination of the loss of policymaking powers to the EU level, the loss of the national veto brought by the increase in the use of majority voting, and new arrangements for amending the treaties means that national parliaments will have less influence on policymaking than ever before. As the German Constitutional Court recently pointed out: “The status of national parliaments is considerably curtailed by the reduction of decisions requiring unanimity and the supranationalisation of police and judicial cooperation in criminal matters.”

Under the Treaty the Charter of Fundamental Rights becomes legally-binding for the first time. It is likely to affect national law and give the European Court of Justice substantial new powers. The European Commission has confirmed that the Treaty of Lisbon introduces new rights. How the ECJ will use these powers is difficult to predict, so President Klaus is right to ask for stricter legal guarantees. And it would be no bad thing if this delays the Treaty for a few months. Having bullied the Irish people in voting a second time on the Treaty, when they had already rejected it, EU leaders are desperate to pass this Treaty and will stop at nothing to cajole the Czech President into signing it. We must resist this anti-democratic trend.

Polls show that a majority of people all around the EU wanted a say on any Treaty handing new powers to the EU, including 82% of Czech voters, but they were ignored. In the UK, the public is crying out for a vote, and the Conservative Party, which looks likely to win the next election in a few months’ time, has promised to give them a say if the Treaty is still not in force by then. Everything depends on what President Klaus decides to do next. It is only by resisting the entrenched forces prevalent in the EU institutions and in EU capitals that we can hope to stop this undemocratic Treaty once and for all and force Europe to change for the better.

Pieter Cleppe is the Head of the Brussels office of Open Europe

Betraying liberal democratic principles in the EU

2010-01-09T17:56:00.002+01:00

EU Observer, 30 September 2009

On Friday, the citizens of Ireland will go to the polls to vote for the second time on the Lisbon Treaty, after apparently giving the 'wrong' answer the first time around.

After agreement was reached in June on the so-called guarantees that are supposed to assuage Irish fears about the Treaty, the EU Presidency confirmed that "the text of the guarantees explicitly states that the Lisbon Treaty is not changed thereby." The Irish people are therefore being served a re-heated Treaty – even more unappetising than it was before.

One can argue over whether transferring more power to the EU level is a good or a bad thing. Clearly many people across Europe are opposed to it, as shown by the French and Dutch people's rejection of the EU Constitution, whose content, in the words of the man who presided over its drafting, Valery Giscard d'Estaing, is "all to be found in the Treaty of Lisbon" .

But that is not the only issue at stake here. Asking people the same question until they give the desired answer raises an utterly more fundamental debate – about the rules of the game, about democracy itself.

It has been said many times before that politicians in Brussels and Strasbourg live in a bubble, safely out of the public eye and at a comfortable distance from the platform they were elected on back home. The leader of the German CSU party recently accused one of his own MEPs of having "lived too long on the Brussels gravy train".

This phenomenon is particularly apparent when it comes to the EU's so-called liberal parties, which in the European Parliament sit in the ALDE group (Alliance of Liberals and Democrats for Europe). All over Europe, these have always championed their firm belief in democracy and opponents will say that they have often been ahead of other parties when it comes to advocating initiatives such as citizens' petitions or referendums. The fact that they are often not the dominant political force probably plays a role in that.

However, it is striking how often these parties' attitudes to direct democracy don't make it on to the plane when their MEPs head to Brussels or when they are forced to confront EU issues.

Direct democracy

Take the German liberal party, the FDP, which has just enjoyed great success in national elections. Back in 2003, they were in favour of submitting the European Constitution to a popular vote. They even launched a legal proposal to change the German Constitution to make this possible. But they changed their position after the referendums in France and the Netherlands delivered the 'wrong' response.

Now they are only in favour of a 'Europe-wide' referendum – a poor substitute and so politically impossible it comes across as an empty gesture rather than a bold policy proposal.

Another prominent ALDE member is the Dutch "Democrats 66" (D66) Party, which has always called for "radical democratisation of the political system". The party, formed in the Sixties, considers the proposal to introduce referendums as one of the "crown jewels" of the party due to its entrenched belief in direct democracy.

At least this is what Dutch voters were led to believe. After the Dutch referendum, where 61.6 percent of the population rejected the European Constitution, D66 approved the Treaty of Lisbon in parliament in 2008, while at the same time admitting that Lisbon "only cosmetically" differs from the rejected Constitution .

Interestingly, D66 stresses in its manifesto that "parties should always promise beforehand that they will respect the outcome of a referendum." This seems to have slipped leading D66 MEP Sophie in 't Veld's mind when she voted on 20 February 2008 with the rest of the parliament in favour of ignoring Ireland's first referendum on the Lisbon Treaty, even before that referendum had taken place. Shockingly, no less than 88 percent of ALDE MEPs joined her, including Dianna Wallis, Fiona Hall and Andrew Duff, Liberal Democrat MEPs from the UK.

Liberal U-turn

In 2005 the Lib Dems joined all the other main parties in the UK and pledged to hold a referendum on the European Constitution. In 2008 however, leader Nick Clegg U-turned on his promise, blocking calls for a referendum on the treaty in parliament. Clegg instead proposed to have a poll on Britain's continued membership of the EU, using the same political trick as the German liberals: promise something politically distracting in the knowledge you will never be called on it.

The ALDE Group itself, while defending the idea of direct democracy and referendums, is at the same time the group that has been viciously fighting all attempts to respect the outcome of the referendums in France, the Netherlands and Ireland. Reacting on its website to the No votes in 2005, ALDE is proud that the group "played a substantial role in the careful analysis of the possible reasons for these negative results", setting out how "a period of reflection must re-launch the constitutional project".

Many liberals will be familiar with monetarist economist Friedrich von Hayek, who said: "Whoever betrays his principles, will go to hell". They'd better take his advice.

Pieter Cleppe is head of the Brussels Office of Open Europe, a think tank campaigning for EU reform.

An EU bail out for Ireland? No thanks, say the EU’s biggest contributors

2010-01-09T17:49:00.002+01:00

Europe's World, 23 July 2009

As the economic recession limbers on, there have been suggestions from several corners that the bigger EU member states – led by Germany – might be willing to bail out the weaker ones – notably Ireland.

On 18 February 2009, German Finance Minister Peer Steinbrueck said: "If one euro zone gets into trouble, then collectively we will have to be helpful."

Soon after, following a speech to foreign journalists in Berlin, the Irish Times reported that Chancellor Angela Merkel “gave the strongest signal yet that Berlin may act under Article 100 of the EC Treaty, allowing financial assistance to be given to countries experiencing 'difficulties caused by natural disasters or exceptional occurrences beyond its control.”

European Commissioner for Economic Affairs Joaquin Almunia sparked controversy in March when supporting the idea of a eurobond as he said: "If a crisis emerges in one eurozone country, there is a solution before visiting the IMF. Don't forget we are equipped to interact politically and economically to face the crisis, but these kinds of things should not be explained publicly”.

Later, in June, Times columnist Anatole Kaletsky wrote that "Germany is at the heart of a huge plan to prop up crippled EU economies - not that the German people would ever know."

Not only that, but the German Finance Ministry is reported to have come up with several draft scenarios for rescue measures. One involves Germany issuing 'bilateral bonds' to raise money for struggling countries; another involves groups of several member states collectively floating a bond; a third involves using a clause in the EU treaties which allows it to provide aid if a member state is facing extraordinary circumstances - which would mean the EU taking out its own loans on capital markets for the first time; and a fourth involves an aid package provided by the IMF.

It is widely acknowledged that all these options would represent a huge burden on the German taxpayer. Der Spiegel magazine has estimated that, "for German taxpayers, this would be no small sum. If Germany were to pay into a bailout based on its size relative to other euro zone countries, it would be forced to cover one-fourth of the entire tab." Peter Bofinger, a member of the German Council of Economic Experts, estimated that a German bailout operation of other eurozone countries "could cost the taxpayer about 1.5 billion euro per year".

But what do German taxpayers think? According to a new Psyma poll commissioned by Open Europe and the Institute for Free Enterprise in Berlin, 70 percent of Germans, are, perhaps unsurprisingly, against the idea.

And they are not alone.

In a recent article in Europe’s World, Otmar Issing, former Chief Economist of the European Central Bank argued against the idea of a common eurozone bond, saying that it would imply that “France and Germany would have to pay higher interest rates, and that would in the end mean higher tax burdens for their citizens”, given the higher risk premia for buying bonds, troubled countries such as Ireland and Greece have to pay.

He said: “issuing a common bond would be a first step on the slippery road to ‘bail-outs’, and thus the end of the euro area as a zone of stability”, and indicated that a common bond would be harmful for a “weak” country as “it would foster the illusion that it is possible for a country to get out of difficulty without having undertaken fundamental reforms.”

Last year Issing told the Frankfurter Allgemeine Zeitung that it would be a “catastrophe” to water down the 'no bailout' clause in the EU treaties, arguing that “it would spell an end to the political stability of the monetary union". He said that in order for financial discipline to prevail every member state must be responsible for its own debt and deficits: "without this there would be no end", he said (FAZ, 20 February 2009).

Other prominent German economists agree. Current ECB Chief Economist Jürgen Stark has said "the ban preventing the EU and its member states from taking responsibility for the debts of partner countries is an important foundation needed for the currency union to function." Karl Otto Pöhl, former President of Germany's Bundesbank, said that if Germany decided to bail out other members of the eurozone it would open a Pandora's Box, adding "It would be like jumping in a swimming pool without water".

Many argue that a bail-out is not, in any case, legally possible, pointing to the well-known ‘no bail-out’ clause in Article 103 of the EU treaty. It reads:

“The Community shall not be liable for or assume the commitments of central governments, regional, local or other public authorities, other bodies governed by public law, or public undertakings of any Member State, without prejudice to mutual financial guarantees for the joint execution of a specific project.”

Article 100, on the other hand, notes:

Article 100

1. Without prejudice to any other procedures provided for in this Treaty, the Council, acting by a qualified majority on a proposal from the Commission, may decide upon the measures appropriate to the economic situation, in particular if severe difficulties arise in the supply of certain products.

2. Where a Member State is in difficulties or is seriously threatened with severe difficulties caused by natural disasters or exceptional occurrences beyond its control, the Council, acting by a qualified majority on a proposal from the Commission, may grant, under certain conditions, Community financial assistance to the Member State concerned. The President of the Council shall inform the European Parliament of the decision taken.

Article 103 however prevails over article 100, following a of a declaration inserted at the occasion of the Treaty of Nice, whereby it was recalled that decisions regarding financial assistance, such the ones provided for in Article 100, are compatible with the "no bail-out" rule laid down in Article 103 (1).

Why then, are politicians trying to implicitly link the outcome of the upcoming second Irish referendum on the Lisbon Treaty to the possibility of Ireland securing financial help from other member states?

German MEP Jo Leinen, said the Irish must vote "Yes" if they wish to continue to benefit from the "protective umbrella" the EU provides. And the ‘Generation Yes’ campaign in Ireland claims among its top five reasons for voting ‘yes’ that it is “Our best chance for an economic recovery: Ireland can’t fight global economic forces on its own, in this financial storm the EU is Ireland’s safe harbour.”

These unsubstantiated claims deserve to be challenged. Even if politicians do find a legal way forward, nothing in the Lisbon Treaty changes the simple fact that any financial help flowing across EU borders depends entirely on the willingness of taxpayers – particularly German ones – to cough up, and the clear public opposition to the idea makes it politically unfeasible.

The clear ‘no’ from the Germans shows these attempts to build a common European union of debt by exploiting countries suffering in the crisis are a recipe for disappointment, at best.

(1) http://eur-lex.europa.eu/en/treaties/dat/12001C/htm/C_2001080EN.007001.html and http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+CRE+20090507+ANN-01+DOC+XML+V0//EN&query=QUESTION&detail=H-2009-0237&language=EN

Pieter Cleppe, Head of the Brussels Office of Open Europe

10 voorspellingen voor 2009

2008-12-31T15:07:00.006+01:00

Vooreerst wens ik iedereen het allerbeste voor 2009. Hieronder volgt een boude poging tot tien voorspellingen voor het komende jaar. Dit geïnspireerd door gelijkaardige lijstjes, zoals de “ten outrageous claims for 2009” van Saxo Bank, de voorspellingen van Goldeagle of die van Mark Andersson.

1) De regering Van Rompuy I valt en het federale niveau blijft in crisis

Bij de regionale verkiezingen van 7 juni 2008 krijgen de traditionele partijen een uppercut te verwerken van de kiezer. Yves Leterme, Jo Vandeurzen en Inge Vervotte worden opnieuw Minister in de Vlaamse regering, een coalitie van CD&V, Open VLD, LDD en N-VA. De Vlaamse regering neemt definitief elke bevoegdheid tot het voeren van communautaire onderhandelingen over van het federale niveau. De onderhandelingen voor een nieuwe federale regering slepen aan voor onbepaalde tijd.

2) De Euro komt onder druk maar Italië blijft de in de eurozone

De economische crisis blijkt ernstiger dan gevreesd voor de staatsbegrotingen van Club Med landen Italië, Spanje en Griekenland. Italië, dat een zware staatsschuld torst, slaagt er niet in om nog krediet te verkrijgen en dreigt de weg op te gaan van Argentinië. Duitsland kampt zelf met ernstige budgettaire problemen als gevolg van de crisis en kan of wil Italië niet voldoende van kredieten voorzien. De Italiaanse politieke klasse wordt door het bedrijfsleven onder druk gezet om een devaluatie door te voeren. Aangezien de bevolking niet bereid is om zware loonsdalingen te aanvaarden beslist Italië na enkele dagen onzekerheid in de eurozone te blijven en een omvangrijk besparingsplan op te zetten waarbij zwaar gesneden wordt in de Italiaanse publieke sector. Dagenlange betogingen van ambtenaren worden op algemeen misprijzen onthaald en de regering haalt haar slag thuis. Het tumult zorgt voor een verdere daling van de waarde van de Euro ten opzichte van de Zwitserse Frank die ze na eerdere interestverlagingen door de ECB al had verloren. In Duitsland roept de CSU op om termijn naar de D-Mark terug te keren, waarschuwend dat de volgende keer andere lidstaten zullen delen in de klappen.

3) Grote internationale prijzenstijgingen

De effecten van de gecoördineerde interestdalingen van de centrale banken van de Eurozone, de V.S. en het V.K. worden zichtbaar, met extreme prijzenstijgingen als gevolg van de valsemunterij van de centrale banken. Inflatie en stagnatie van de economische groei zorgen voor het fenomeen “stagflatie”, bekend van de jaren ’70. De prijsverminderingen van olie worden ongedaan gemaakt door de ontwaarding van het geld.

De waarschuwingen voor prijsdalingen van producten wat de economie zou schaden en wat gecompenseerd zou moeten worden door het printen van geld blijken ongegrond. Integendeel blijkt dat het printen van geld en de prijzenstijgingen als gevolg van die geldontwaarding net het economisch herstel tegenhouden.

Nochtans is er een waarschuwing geweest, namelijk door het feit dat “Helicopter” Bernanke gefeliciteerd werd door de Centrale Bank van het schurkenregime in Zimbabwe, dat geteisterd wordt door een inflatie van 516,000,000,000,000,000,000 procent. De Reserve Bank of Zimbabwe schrijft:

As Monetary Authorities, we have been humbled and have taken heart in the realization that some leading Central Banks, including those in the USA and the UK, are now not just talking of, but also actually implementing flexible and pragmatic central bank support programmes where these are deemed necessary in their National interests.

That is precisely the path that we began over 4 years ago in pursuit of our own national interest and we have not wavered on that critical path despite the untold misunderstanding, vilification and demonization we have endured from across the political divide.

Yet there are telling examples of the path we have...For instance, when the USA economy was recently confronted by the devastating effects of Hurricanes Katrina and Rita, as well as the Iraq war, their Central Bank stepped in and injected life-boat schemes in the form of billions of dollars that were printed and pumped into the American economy.

Bron

Toch een positieve noot is dat tegen het einde van het jaar het bedrog van Keynes (geld printen om de economie te helpen) nu definitief gediscrediteerd zal zijn. Een algemene consensus tekent zich af om de centrale banken terug op West-Duitse leest te schoeien met als prioriteit het stabiel houden van de geldhoeveelheid. Het internet speelt een belangrijke rol in de ondergraving van de visie van Keynes die in 2008 werd geïmplementeerd.

4) Obama bespaart en de Dollar daalt minder dan verwacht

De Amerikaanse President Obama maakt een prioriteit van besparingen en de hervorming van het ziektezorgstelsel wordt op de lange baan geschoven. De arrogante chief economic advisor Larry Summers wordt het mikpunt van zwaar vakbondsprotest, maar de Obama-administratie buigt niet, daarbij gesterkt door een slechter wordende economische situatie. Tegen het einde van het jaar staan alle besparingen op de rails. De verbeterde budgettaire situatie van de V.S. helpt de Dollar herstellen.

5) De groei van de ontwikkelingslanden vertraagt maar ze houden zich goed

Zelfs de wereldwijde crisis krijgt minder dan verwacht impact op de groei van de economieën van China en India. Hoewel ze vertragen breekt er geen sociaal protest uit, blijven ze internationale investeringen aantrekken en investeren ze zelfs ook meer en meer in het buitenland. In het bijzonder Afrika geniet van een massale stijging van Aziatische investeringen, wat ook in het Westen een hernieuwde aandacht voor het armste continent bijbrengt. Breedband-internet breekt door in Afrika, wat ook de basis legt voor een Afrikaanse outsourcingseconomie.

6) Angela Merkel wint de Kanseliersverkiezingen in Duitsland

Das Mädchen doet het beter dan verwacht bij de verkiezingen in Duitsland. De FPD en de Linkspartei doen het eveneens goed. Zware verliezen worden geïncasseerd door de SPD, die verantwoordelijk wordt geacht voor een mislukt antwoord op de economische crisis. Merkel vormt een nieuwe coalitie met FPD en Guido Westerwelle wordt de nieuwe Minister van Buitenlandse Zaken en voert zijn belofte door om ontwikkelingshulp te schrappen voor homofobe landen. In de nieuwe regering krijgt de CSU een bijzonder grote invloed en diepgaande hervormingen om de blijvende economische crisis aan te pakken komen weer meer prominent op de voorgrond.

7) Irving Saladino breekt het wereldrecord verspringen in 2009 en Cercle Brugge verovert de beker van België voetbal

Na een prestatie van 8.73 m in 2008, is de Panamese verspringer Irving Saladino niet zo heel ver meer af van één van de meest mythische sportprestaties, het wereldrecord verspringen, dat op dit moment op naam van de Amerikaan Mike Powell staat met een sprong van 8.95 meter in 1991 in Tokyo. Goed mogelijk dat hij er dit jaar in slaagt. En waarom niet onmiddellijk de 9 meter grens doorbreken?

Terwijl iedereen erkent dat Standard sportief oppermachtig is in de Belgische voetbalcompetitie, moet het ook duidelijk zijn dat Cercle Brugge organisatorisch oppermachtig is. Met een piepklein budget en zware concurrentie van Club Brugge in eigen stad, staat Groen-Zwart op dit moment toch maar op de vijfde plaats in de rankschikking. De Beker van België zou dan ook oververdiend zijn voor de enige professioneel bestuurde club van het land.

8) President Klaus verstoort de orde in de EU

Vanaf 1 januari is Tsjechië voorzitter van de EU. Het leidt dan ook geen twijfel dat Vaclav Klaus, die momenteel president is van Tsjechië, deze gelegenheid niet zal laten voorbijgaan om voor opschudding te zorgen. Eerder was hij reeds communistisch dissident (al was het dan ondergronds, hij gaf zelf toe dat hij zich onder het regime koest hield), splitste hij zijn land Tsjechoslovakije (wat achteraf gebleken een geschenk is geweest voor de bevolking, in de eerste plaats voor Slovakije trouwens) en protesteerde hij tegen de klimaathysterie in zijn boek “Blue planet in green shackles”, daarbij waarschuwend voor de haat tegen de vrijheid die het klimaatactivisme kenmerkt. Nu krijgt hij dus de kans om zijn verzet tegen centralisering van de macht in Europa dus tot een hoogtepunt te leiden.

Zie ook deze vooruitblik door Open Europe over de EU in 2009: http://www.openeurope.org.uk/research/eu2009.pdf

9) Ierland zegt opnieuw “neen” tegen de Europese Grondwet

De Europese Grondwet (nu bekend onder de schuilnaam “het Verdrag van Lissabon”), die poogt om de macht verder te centraliseren in Europa, zal wellicht opnieuw aan het Ierse volk worden voorgelegd. Alhoewel dit verre van zeker is, gok ik toch op een tweede “no”. De farce is al te duidelijk (of hebben de Amerikanen het ook niet goed begrepen, en moeten ze “ opnieuw een kans krijgen om te stemmen”, want was McCain niet overduidelijk de beste kandidaat?).

10) Robert Mugabe wordt afgezet

Het regime van de meest visuele tiran van deze wereld is hopelijk geen lang leven meer beschoren. Eindelijk gaan ook in Zuid-Afrika ook stemmen op om iets te doen aan de vroegere lieveling van links en een Nederlandse krant pleitte zelfs voor het herinvoeren van de tirannenmoord. Mugabe heeft tot dusver de kaart van het slachtofferisme tot op de laatste momenten nog perfect weten te spelen, maar het is heel onwaarschijnlijk dat alles bij het oude blijft. Een groot vraagteken is echter hoe (intern-extern?), en laat ons dan ook hopen dat de overgang voor de bevoling zo vredevol mogelijk mag verlopen.

De federale regering heeft haar overbodigheid bewezen

2008-12-21T23:51:00.002+01:00

Heeft dit land wel een nieuwe federale regering nodig? Voorzover de huidige reeds ontslag heeft genomen, natuurlijk, want nog steeds heeft de Koning het ontslag van de huidige regering niet aanvaard, wat een unieke situatie lijkt. Geen twijfel mag dan ook bestaan over de ernst van deze politieke crisis, ten minste voor het voortbestaan van de Belgische staat, minder voor de burgers.

Nog steeds zijn vijf regeringen actief in dit land (de Vlaamse, Waalse, Franstalige gemeenschaps-, Brusselse en Duitstalige regering) terwijl de federale regering reeds sinds juni 2007 verlamd is. Een groot probleem is dit niet, want met het nodige pragmatisme zijn dringende beslissingen wel gebeurd het voorbije anderhalf jaar.

Nu treed de verlamming van het federale niveau dus nog een stadium verder in, met het wegvallen van Vlaams stemmenkampioen Yves Leterme uit de Belgische politiek en het vooruitzicht van Vlaamse en Europese verkiezingen in juni 2009 (of februari 2009, met een betwistbare vervroeging van Vlaamse en Europese verkiezingen).

De rampregering Leterme I eindigt in ongrondwettelijkheid (een schending van de scheiding der machten!) en inbreuken van de strafwet (beroepsgeheim). Om nog maar te zwijgen van de zware schendingen van de eigendomsrechten van de Fortis-aandeelhouders, wat het moedige arrest van het Hof van Beroep gelukkig heeft proberen ongedaan maken. De rechterlijke macht heeft daarna met op kop voorzitter van het Hof van Cassatie Ghislain Londers orde op zaken gesteld door de interventie van de regering in de beslissingen van rechters te hekelen. Deze lijnrechte aanvallen van de rechterlijke macht op de politieke kaste werden breed gedragen door de bevolking en mogen als zwaar schot voor de boeg dienen voor die politici en partijen die in de toekomst denken dit nog eens te mogen proberen. Iedereen weet nu dat rechters het recht spreken, en niet politici, dat aandeelhouders beslissen over hun eigendom, en niet politici.

Nu het respect voor de rechtsstaat is hersteld, komt het probleem met de Belgische staat terug in het vizier: een belastingsdruk die roofbouw pleegt op de burgers en talrijke betuttelingen en corrupte regels die de ondernemingsvrijheid aan banden leggen en een groot deel van de bevolking, voornamelijk in Zuid-België, in comateuze toestand pogen te houden. De onzekerheid over de fall-out van de kredietcrisis maakt een oplossing voor de Belgische crisis meer dan dringend.

Om het Belgische probleem op te lossen, moet één zaak echter duidelijk zijn: een federale regering zal hier geen soelaas brengen, integendeel.

In het Fortis-dossier zijn de aandeelhouders het best in staat om de verdere afhandeling van hun eigendom te regelen, een federale regering is daar niet voor nodig. Net zomin trouwens voor zovele andere dossiers, zoals in de eerste plaats het “interprofessioneel akkoord”.

Vakbonden en werkgevers roepen op tot de vorming van een federale regering, die met belastingsgeld hun compromissen dan maar moet vergemakkelijken en bovendien bindend maken voor alle sectoren in dit land. Een vreemde gedachte eigenlijk. Sociaal overleg zou vrij moeten moeten zijn. Dat Rudi Thomaes en Luc Cortebeeck een akkoord sluiten is wenselijk, en met gecentraliseerd sociaal overleg is op zich niets verkeerd, maar als sectoren verkiezen om de lonen meer te laten stijgen of dalen, is dit toch eigenlijk de logica zelve. Waarom een uniform keurslijf willen opdringen aan de diverse economische realiteiten in dit land?

De keizer is naakt. De federale regering waar de politieke kaste zo naar smacht heeft al anderhalf jaar de eigen overbodigheid bewezen. Wat er wel echt nodig is, is een fundamentele sanering van het Belgische systeem. Meer en meer wordt duidelijk dat een splitsing van de staat daar het enige middel toe lijkt.

Zo’n splitsing van de staat hoeft en mag zelfs geen revolutie zijn. Integendeel is die splitsing reeds ingezet, want het federale niveau is reeds anderhalf jaar afwezig van deze wereld, op de talrijke schijnmanoeuvres na.

Hoe zal de splitsing nu verder verlopen?

Of er nu federale verkiezingen komen of niet (zonder oplossing voor BHV zijn deze trouwens ongrondwettelijk, volgens het Grondwettelijk Hof), zeker is dat toekomstige institutionele onderhandelingen enkel moeilijker zullen worden. Elke dag dat de federale regering niet bestaat, is de onafhankelijkheid van de deelstaten een feit. Die onafhankelijk wordt dus met de dag ook meer en meer definitief.

Het Belgisch staatsvehikel wordt zo meer en meer een transfer-vehikel van voornamelijk sociale zekerheidsgeld van noord naar zuid. De onvrede hierover in Vlaanderen is nagenoeg bekend, en zou eigenlijk nog meer moeten toenemen wanneer men weet dat naast Polen en Litouwen enkel België twee steden levert voor de bedenkelijke top 10 van Europese steden met de hoogste werkloosheid: Charleroi en Luik (cijfers van Eurostat, zie: http://lvb.net/item/6605). De werkloosheidsval (onbeperkte uitkeringen, kindergeld, subsidies allerhande, afhankelijkheidscultuur, verspilling, corruptie, …) is hier natuurlijk de oorzaak van, en het grimmige PS-apparaat de uitvoerder, maar wie financiert deze immorele situatie? Juist: de Vlaamse belastingsbetaler.

Het Vlaamse ontwaken hierover is slechts een kwestie van tijd en het staat dus in de sterren geschreven dat in de komende jaren de sociale zekerheid zal worden gesplitst, want het federale geld dat naar het federale niveau vloeit, daalt dankzij de Lambermont-staatshervorming jaar na jaar (bij de Lambermont-staatshervorming in 2001 hebben de Franstaligen meer middelen voor hun gemeenschapsonderwijs verkregen, wat echter tot een drooglegging van het federale niveau leidt op termijn).

De Vlaamse “zorgverzekering” zal de stijgende eigen inbreng van patiënten voor gezondheidszorg compenseren, wat een de facto splitsing van de gezondheidszorg met zich meebrengt. Een eigen Vlaamse sociale zekerheid naar Belgisch – verspillend en inefficiënt - model is dan wel niet wenselijk, maar de kleinere schaal van een Vlaamse staat zal een veel grotere ruimte voor privaat initiatief moeten laten, een goede zaak dus.

Na de splitsing van de sociale zekerheid zal de wil van de Franstaligen om België nog te behouden sterk afkoelen. De socialistische uitkerings-baronnen in het zuiden zullen alle moeite van de wereld doen om een nieuwe broodheer te vinden, en het lijdt weinig twijfel dat zij zich daarvoor naar Frankrijk zullen richten. Velen denken dat Frankrijk niet in Wallonië is geïnteresseerd, maar de corrupte Franse politieke klasse zal maar al te graag belastingsgeld naar Wallonië overmaken om de eigen macht te kunnen uitbreiden en een bod op Brussel te doen, zich goed bewust van het feit dat ze Brussel niet zullen binnenhalen, maar louter om dan toch iets anders te kunnen binnenhalen op EU-niveau. De aanhechting bij Frankrijk zou een ramp zijn voor Wallonië. Wallonië kan in 10 jaar tijd een nieuw Slovakije worden, maar een pijnlijk proces is daarvoor nodig.

Als weeskind van de overleden Belgische staat zal Brussel intussen worden bestuurd door drie regeringen: de Vlaamse regering, de Franstalige gemeenschapsregering en de Brusselse gewestregering. Op termijn is deze situatie onhoudbaar, maar de Brusselse gewestregering zal zich niet kunnen richten tot het nu reeds nagenoeg failliete Zuid-België. Ook de eventuele nieuwe broodheer Frankrijk zal geen optie zijn, want diplomatiek is het onwaarschijnlijk dat het Verenigd Koninkrijk of Duitsland een Frans Brussel zouden aanvaarden. Aangezien Brusselaars weinig op hebben met de Vlaamse overheid (hoewel de meesten onder hen verfranste Vlamingen zijn), blijft maar één optie over voor Brussel: eigen verantwoordelijkheid nemen. Het Belgische kind zal volwassen moeten worden.

Niet zoals een Brussels DC, want die stad is wellicht één van de slechtst bestuurde steden van de V.S., met hoge onveiligheidscijfers en arme minderhedengetto’s, en bovendien een veel te lage graad aan zelfbestuur. Het is geen toeval dat op de nummerplaten in Washington D.C. de vermelding “taxation without representation” is te vinden.

Een onafhankelijk Brussel zal zich in tegenstelling aan die andere kleine staat met Europese instellingen moeten spiegelen, namelijk Luxemburg. In de eerste plaats zal het op zoek moeten naar inkomsten.

In de eerste plaats zou dan het peperdure Brusselse systeem van besturen worden hervormd. Gedaan met de opdeling Gewest – VGC – Cocof - GGC. Eén bestuur. Gedaan ook met bepaalde baronietoestanden die in gemeenten bestaan. Gedaan wellicht ook met de overbelasting van het Brusselse wegennet, dit door het invoeren van een “congestion charge” zoals in Londen of Milaan. Eventueel kan een belasting worden ingevoerd voor buitenlanders die er werken (Vlamingen, Europese ambtenaren), maar Brussel zal niet zover kunnen gaan als het wil, want vitale infrastructuur voor Brussel ligt op Vlaams grondgebied (luchthaven, ring, spoor) en Europese ambtenaren kunnen perfect verhuizen naar Straatsburg of ergens anders indien Brussel zijn hand overspeelt. Vlaamse Brusselaars zouden daarom ook moeten worden gerespecteerd, en misschien zijn ze door een onafhankelijk Brussel wel beter af, zoals Vlaamse Brusselaar André Monteyne schrijft in “De stadstaat Brussel en de Vlamingen”.

In Vlaanderen zelf zal de nieuwe grote uitdaging zijn om fors te gaan snijden in het ambtenarenapparaat en het oerwoud aan Vlaamse regelgeving, want al gauw zal de Vlaamse staat de Belgische staat als grote boeman vervangen. De overname van een groot deel van de Belgische staatsschuld zal daar trouwens ook wel voor zorgen.

De Belgische splitsing zal “en stoemelings” gebeurd zijn. Internationaal gezien zal het een mokerslag betekenen voor diegenen die de Europese Unie willen doen evolueren naar een corporatistische superstaat waar overregulering en bureaucratisering aan de orde van de dag zijn en een artificieel Europees semi-racistisch natiegevoel wordt gepropageerd gericht tegen Amerikaanse en Aziatische vrienden en handelspartners. De toekomst is aan een vrije wereld met kleine als bedrijf bestuurde staten die vrij handel drijven in vrede. Een opsplitsing van de macht in het hart van West-Europa zal daartoe een mooie stap vooruit zijn.

Appendix: zijn federale verkiezingen wel mogelijk?

Volgens velen zijn federale verkiezingen wel degelijk mogelijk zonder een oplossing voor het probleem Brussel-Halle-Vilvoorde. Het argument hiervoor luidt dat “het de Kamer is die volgens artikel 48 van de grondwet de geloofsbrieven van haar leden onderzoekt en eventuele geschillen beslecht.” Ook zou artikel 65 van de grondwet dat bepaalt dat “Kamerleden voor vier jaar worden verkozen en dat de Kamer om de vier jaar moet worden vernieuwd” dit mogelijk maken.

Niets is echter minder waar. Parlementsleden verliezen inderdaad na 4 jaar hun bevoegdheid om wetten uit te vaardigen voor de bevolking, maar het feit “de Kamer geloofsbrieven van haar leden onderzoekt en eventuele geschillen beslecht” veronderstelt eerst dat er een Kamer moet zijn (het Grondwettelijk Hof verklaarde zichzelf blijkbaar wel onbevoegd in het verleden). De groep politici die zich na de volgende federale verkiezingen zonder oplossing voor BHV “Kamer” of “Senaat” zal noemen op grond van een verkiezing die niet conform was met de procedure beschreven in de Grondwet, heeft helaas niet meer recht op de naam “Kamer” of “Senaat” dan de bestuursleden van een duivenclub die op basis van hun eigen - niet-Grondwettelijke - procedure zijn verkozen. Op dat moment is er immers in het geheel geen “Kamer” of “Senaat” die zich over geloofsbrieven kan of mag uitspreken. Al is dit een zeer strikte interpretatie van de Grondwet die natuurlijk niet gevolgd zal worden (maar wel degelijk munitie biedt om het voortdurende overtreden van de eigen regels door politici te hekelen).

Bring Back the Gold Standard

2008-11-11T18:15:00.001+01:00

Does the financial crisis make clear that capitalism, the free market and the classical liberal ideology are failing? Of course not, whatever social democrat ideological veterans might proclaim. Socialism and its derivatives have been morally discredited since the fall of the Berlin wall and there is no chance for them of getting back. People get a grasp that there is something wrong with the way the system works for now, but not with the system itself, as a recent poll by FT/Harris suggests.

What has been the ultimate source of the financial crisis hurting the world economy? To understand this, one has to consider on what the world economy is founded and that is still the U.S. Dollar. This rock of confidence has been originating from Western-European civilisation, deriving from mediaeval Bruges, the first financial center of its time, dubbed as “the cradle of capitalism”, where the Flemish van den Beurze family has borrowed its name for the “bourse” institutions emerging in the world’s later financial centers Antwerp, Amsterdam, London and New York. A protestant classical liberal culture has culminated in the founding of the new world, where nothing less than the absolute individual freedom was deemed sufficient for humanity and where without any doubt the highest level of civilisation has been reached, to the regret and envy of the less developed cultures outside the new world still suffering from oppression and jealousy. The American money has outcompeted all rivals in becoming the sure rock for the tired, the poor and the huddled masses, also those outside the new world, to rely on.

Unfortunately the inherent tendencies of the old world have not been completely disappearing in the new world, and the fall of the Dutch republic is being repeated by America. As the history of the Dutch republic (1581 – 1795) goes according to the world’s encyclopaedia:

“Long term rivalry between the two main factions in Dutch society, the Staatsgezinden (Republicans) and the Prinsgezinden (Royalists or Orangists) sapped the strength and unity of the country. Johan de Witt and the Republicans did reign supreme for a time at the middle of the Seventeenth century (the First Stadtholderless Period) until his overthrow and murder in 1672. Subsequently, William III of Orange became stadtholder, after a stadtholderless era of 22 years, and the Orangists regained power; his first problem was to survive the Franco-Dutch War (which was related to the Third Anglo-Dutch war), when France, England, Münster and Cologne united against his country.
Wars to contain the expansionist policies of France in various coalitions, after the Glorious Revolution mostly including England, burdened the Republic with huge debts, although little of the fighting after 1673 took place on its own territory. After William III's death in 1702 the Second Stadtholderless Period was inaugurated. The end of the War of Spanish Succession in 1713 marked the end of the Republic as a major military power.
Fierce competition for trade and colonies, especially from England, furthered the economic downturn of the country. The three Anglo-Dutch Wars and the rise of Mercantilism hurt Dutch shipping and commerce.
The establishment of the Bank of England, at a time when the Dutch were fighting against the French on Dutch soil, meant that money could be borrowed from London at lower interest rates and at greater reliability and protection. Gradually, London displaced Amsterdam as the leading European financial centre.”

Sounds familiar? Let’s proceed on the rocky path of historical comparison: one could compare the U.S. to the Dutch republic. Current classical liberals to the Dutch republicans, big government conservatives to the royalists achieving victory over the former. Mediaeval France causing the republic to overspend on defence would be what Nazi-Germany and the U.S.S.R. were for the U.S. China as the creditor for the U.S. would be as England served as a creditor for Holland. And would New York thus be replaced by Shenzen or Shanghai as London replaced Amsterdam? Luckily we shouldn’t believe in historical determination, as the great Ludwig Von Mises has taught, but we might however try to learn from it.

A standing army, a central bank and ongoing wars have led the U.S. Dollar to suffer from a turbulent history, weakening the currency. The ongoing collapse of the Dollar is the true drama in the current crisis.

A critical point in this evolution was without any doubt the final abandoning of the Gold Standard in 1971. Under the Gold Standard system, a banknote is a property title that one is entitled to borrow for real value, namely gold. Gold has been deemed the least imperfect material in history to represent “real value”, and supposedly to be the only material we have that meets all five essential characteristics of money, described as portability, durability, homogeneity, divisibility and value. If Joe gives his money to the bank and receives a banknote as a receipt for that, he probably won’t appreciate it if also Paul, a good friend of the banker, receives a similar receipt, without bringing in any gold then. As a consequence, the banknote of Joe loses some of its value and Paul receives value for free from Joe, as he is effectively stealing from him. All too often Paul is of course the government, who thereby manages to suck money out of Joe which it hasn’t already obtained through taxation.

As a consequence of the massive military state spending in world war I the Gold Standard had come under severe pressure, urging to abandon it. Apart from a short period in the interbellum and during the Bretton woods system after world war II, a weakened form of Gold Standard was in place. In 1971, as a consequence of amongst others high US spending for the Vietnam war and France and the U.K. wanting to redeem their U.S. dollar for gold, the system was abandoned for good, fully establishing a system whereby one doesn’t have the right to exchange money for gold, but one has to trust the government’s promise not to print money.

A similar system could work, if the government was indeed keeping its promise. The American government has been able to parasite on the strong tradition of the Dollar and the fact that under Bretton Woods all currencies were valued in terms of Dollars, leading to a situation whereby the Dollar was still good for 63.9% of all reserves in 2007, while the Euro as the successor of the D-Mark only counts for 26.5 % and thus no real competitor for the Dollar currently exists. The fact that the European Central Bank has joined moves to push interest rates artificially lower, breaking with the tradition of the solid D-Mark isn’t going to improve the prospects for an alternative to the Dollar. However the Dollar is degenerating fast with the United States of America imitating the fall of the Dutch republic. “A republic, if you can keep it”, as Benjamin Franklin answered to the question whether in 1787 a republic or a monarchy had been established.

The legacy of the D-Mark has made that the European Central Bank hasn’t fully gone the way of becoming totally dependent of politics, as French president Sarkozy desires, mirroring the French Franc. Looking back to the history of the French Franc, we can see this was a weak currency all too often misused by politicians having to devaluate it after years of overspending. In a bid to export the negative effects of lax French budgetary policies, French president François Mittérand managed to blackmail Germany that it had to give up its D-Mark in order to obtain German unification, by telling to the former Germany president Helmut Kohl in March 1990: "You get all of Deutschland, if I get half of the Deutsche Mark"

France obtained the Euro: a system whereby it could export its flawed budgetary policies to more sound budgetary nations, as Gemany or the Netherlands. Resistance by the latter countries to model the Euro to the French Franc is still strong, amongst others against a recent proposal by Sarkozy to form an economic government of the euro-area, which would enable even more transfer of the consequences of irresponsible economic governance. However in the U.S., the Clinton and Bush administrations have fully accomplished to model the Dollar to the French Franc, so the monetary powers of the U.S. government have become a tool to finance the government’s welfare and warfare programs.

Back in 1992, former U.S. president Bush senior had to cut the budget in order to pay off the debts of the Reagan administration, and his calls to Federal Reserve chairman Alan Greenspan to lower interest rates were falling in deaf ears. As a result, the economy experienced the necessary downturn, making Bill Clinton winning the election as the Americans choose to follow his creed “it’s the economy, stupid.”

Greenspan had to change his position under severe pressure by accepting a “pact” with Clinton that the government would balance the budget in turn for the Fed lowering interest rates, thereby distorting real economic growth brought about by globalisation with bubbles as the IT bubble bursting in 2000 or the current credit bubble burst.

George Bush junior has only stepped into the footprints of Clinton by pushing Greenspan to lower interest rates, but without respecting Clinton’s promise to balance the budget. Irrespective of the Greenspan-Clinton pact it is however clear that it was the 1990-ies political climate which has pressed Clinton to balance the budget and the post 9-11 trauma which has allowed the Bush administration to break all spending limits. Alan Greenspan, a libertarian opposing the existence of a central bank and once writing the preface for books of libertarian author Ayn Rand, had become the puppet of politicians eager to spend like never before.

After the bursting of the Federal Reserve bubbles a period of necessary spending cuts and economic downturn is awaiting the U.S. Protectionism has postponed and worsened painful industrial restructuring. Moreover in the wake of 9-11 laws have been passed infringing on fundamental rights and economic freedoms, as for example the Sarbanes-Oxley Act.

Looking at the existing mass of financial regulation will learn the left’s ideological veterans that the financial sector is probably one of the most regulated of all economic sectors, to the extent that banks are forming legally protected cartels as only the existing players on the market and not newcomers are able to comply with the set of regulations financial actors have to endure.

It cannot be emphasized too strongly that it was the government who should bear the guilt for the crisis, in the first place the U.S. government, who has been cracking down on the Dollar by the influence it has to push the Federal Reserve to artificially lower interest rates. Apart from that, regulatory causes as the Community Reinvestment Act or supposedly the mark-to-market acounting rule have played a major role. Last but not least is the fact that overregulation of all known financial products has forced investments into fewer known, more complicated but also more risky products, leading now to calls for regulation of for example hedge funds or credit rating agencies, which will without any doubt push investments into even more risky areas. Can the world’s mafia now expect a surge in investments?

Today there is one big difference with the other financial crisises occurring since the abandoning of the Gold Standard in 1971. It’s not about a region (Asia in 1997), an economic sector (IT in 2000) or an unexpected event (11 September 2001). This time there is a structural failure of a worldwide system. Until now all the answers have been even more regulation, spending and printing of money. Maybe these measures can be defended in some cases in the short term: shouldn’t a government that has taken all the instruments to cope with a crisis cope with it, before it hands back these instruments back to where they belong: to private actors? Possibly, although it seems hard to say which measures will work and which will worsen the crisis.

What is for sure, however, is that fire fighting will not be enough and that the root causes of the crisis need to be tackled as well. To restore trust is the central part of the solution, and how else could this be made possible without restoring the only system an economy has always been able to thrive on, which is on a Gold Standard?

The re-installment of a Gold Standard has been under scrutinity by countless opinion articles. However, as the crisis deepens further, claims for actually implementing it are getting more serious and possible technical objections are being dealt with, for example with the claim that not enough gold would be available. This rests on the assumption that a gold-based system cannot contain leverage, a claim easy to dismiss as governments cannot be trusted to apply leverage responsibly, but private entities could.

Some sort of Bretton woods II negotiations are now under way. Politicians will probably the last ones to be convinced to go back to the Gold Standard as a Gold Standard would drastically reduce their spending capacities, but maybe American politicians might want to consider it, keeping in mind the words written in April 2008, by Judy Shelton, a monetary economist and author of "The Coming Soviet Crash" in 1989.

The dollar won't be strengthened by further interest-rate cuts or more fiscal stimulation leading to inflationary consumer spending.If the U.S. is to reclaim its position as provider of the world's most trusted currency, we must think more boldly. It's time to confront currency disorder. Our goal should be to put forward a new proposal for international monetary relations on the scale of the 1944 Bretton Woods agreement, invoking the same sentiments that inspired architects John Maynard Keynes and Harry Dexter White to provide a foundation of hope for a world all too prone to violence. A global system based on a universally-accepted monetary asset -- the U.S. has the world's highest level of official gold reserves, followed by Germany and France -- would not only counter Russia's offensive. It would convert a national security threat into a golden opportunity. (Source)

Will she prove to have been predictive again?

Een overwinning voor pro-Amerikanen

2008-11-06T18:02:00.010+01:00

Op het moment dat de economische fundamentals van Amerika onder druk staan en anti-Amerikanisme aan een opmars bezig was, bevestigt de verkiezing van Barrack Obama de culturele hegemonie van Amerika.

Vanuit het niets veroverde Obama in de afgelopen maanden de Democratische nominatie. Ik moet dus toegeven dat mijn voorspelling van de volgende Amerikaanse president fout was. Ik herinner me de woorden van de vorige Belgische premier, die mij zei dat "niemand een volgende Amerikaanse president kan voorspellen".

Guy Verhofstadt had het zeer juist. In Amerika is de sky nog altijd de limit. Het partij-establishment bij zowel Democraten als Republikeinen moest de duimen leggen. De effectieve verkiezing van Obama is belangrijk om redenen die niets maar dan ook niets te maken met wat hij beloofd heeft of wat hij zal doen. De verkiezing is belangrijk omdat ze aantoont dat de Amerikaanse cultuur een voorbeeld voor de wereld blijft en dat de Amerikaanse droom springlevend is. In de Amerikaanse samenleving kan de underdog het maken en staat het menselijk individu boven de zaken der natuur, zoals ras. Dit is een grote overwinning voor pro-Amerikanen.

Het is waar dat Obama een resem anti-liberale voorstellen heeft gedaan, maar zo erg was dat nu ook niet in vergelijking met andere Amerikaanse politici, integendeel. Eerder is het vrij onduidelijk wat zijn programma is. Hopelijk geeft Obama niet toe aan de lokroep van het protectionnisme, trekt hij de troepen op verstandige wijze terug uit het Iraakse moeras en bouwt hij de militair-securitaire monsterstaat en het overheidstekort af, zonder ervoor een log en ondernemingsdodend hangmatsysteem naar West-Europees model in plaats voor te stellen. Om ervoor te zorgen dat Obama dit allemaal doet, is het nu de taak van eenieder om die ideëen te propageren, want elke politicus zal uiteindelijk moeten doen wat de mainstream hem of haar opdraagt te doen.

De enige oplossing voor de financiële crisis is het herstel van de goudstandaard

2008-10-11T18:38:00.006+02:00

Maakt de jongste crisis duidelijk dat het kapitalisme, de vrije markt en het ideologische liberalisme falen? Uiteraard niet, integendeel. Nochtans is dat wat vele sociaal-democraten ons proberen wijs te maken. Dit weekend in De Morgen schrijven Yves Desmet en Caroline Gennez dat het liberalisme een nederlaag heeft geleden. Zonder veel argumenten. Elio Di Rupo schrijft op zijn website over wat hij als liberalisme beschouwt: “Basta! We willen het niet meer”. Maar hoe jammer ook voor deze oud-strijders van de linkse zaak, zij hebben de ideologische oorlog verloren met de val van de muur, en zullen nu geen overwinning boeken. Als het anti-individualisme terugkomt, zal het in een andere, veel gevaarlijker vorm zijn: die van het groene fundamentalisme. Het groene fundamentalisme van de radicale Islam. En van de menshatende eco-fundamentalisten.

Wat is de ultieme oorzaak van deze financiële crisis, die de wereldeconomie treft? Om dat te begrijpen moet men inzien waarop de wereldeconomie is gebaseerd en dat is maar op één ding: op de Amerikaanse Dollar. De rots van vertrouwen die de munt is als bekroning van de Westerse beschaving. De Westerse beschaving die zijn centrum had in ons land, meerbepaald in Brugge, het financiële centrum waar de familie van den Beurze haar naam heeft geleend aan het beursinstituut, dat natuurlijk een veel ouder bestaan heeft. Over Antwerpen, Holland en Londen, heeft een rebelse protestants-liberaal-verlichte cultuur haar bekroning gekend in de stichting van de nieuwe wereld, waar niets minder dan de absolute individuele vrijheid als voldoende werd geacht voor het mensdom en waar zonder twijfel de hoogste vorm van beschaving is bereikt, tot nijd en spijt van de minder ontwikkelde culturen buiten de nieuwe wereld, met hun repressie, jaloezie en geslotenheid die zich op gezette tijdstippen uiten in de plaatselijk oprispende zuurideologieën. De Daalder werd door de eeuwen heen de zekere rots van de zwakken, armen en ondernemenden, ook buiten de nieuwe wereld.

Helaas waren de inherente neigingen van de oude wereld niet helemaal verdwenen in de nieuwe wereld, en werd de val van de Hollandse Republiek nog eens overgedaan in de V.S. Een staand leger, een centrale bank, en eindeloze oorlogen lieten de Dollar een turbulente geschiedenis ondergaan, waardoor de munt er meer en meer verzwakt is uitgekomen. De ondergang van de Dollar is het ware drama van de huidige crisis.

Een kritisch punt was zonder enige twijfel het definitief opgeven van de goudstandaard in 1971. Onder het systeem van de goudstandaard is een bankbiljet een eigendomspapier dat men kan omruilen voor echte waarde, namelijk goud. Goud werd in de loop der geschiedenis steeds het minst imperfect geacht om “echte waarde” te vertegenwoordigen.Als Piet zijn goud aan de bank geeft en als bewijs daarvan een bankbiljet krijgt, zal hij het wellicht niet leuk vinden dat Pol, een goede vriend van de bankier, opeens ook zo’n bankbiljet krijgt, zonder goud binnen te brengen dan wel. Als gevolg vermindert het bankbiljet van Piet in waarde, maar heeft Pol gratis en voor niets waarde verkregen (gestolen) van Piet. Al te vaak is Pol natuurlijk de overheid, die op slinkse manier zo toch Piet nog wat geld weet af te troggelen, dat via belastingen nog niet is verkregen.

Door de massale militaire overheidsuitgaven in wereldoorlog I kwam de goudstandaard zwaar onder druk, waardoor die werd opgegeven. Pol hield de schijn niet langer op. In een korte periode in het Interbellum en tijdens het Bretton – woods systeem na Wereldoorlog II werd een afgezwakte vorm van goudstandaard geduld. In 1971, onder meer als gevolg van de hoge Amerikaanse overheidsuitgaven, liet men het systeem definitief varen. In plaats is een systeem gekomen dat werkt op basis van vertrouwen. Men heeft het recht niet om zijn geld om te gaan ruilen, maar de overheid (Pol) doet een plechtige belofte dat zij zo weinig mogelijk bankbiljetten zal laten bijdrukken.

Zo’n systeem kan werken, als de overheid zich inderdaad aan die belofte houdt. De Amerikaanse overheid, gecontroleerd door een strikte protestants-liberale cultuur, heeft zonder twijfel van alle overheden die de grote economieën controleren het minst die belofte overtreden, zoals ook blijkt uit het aantal aangehouden buitenlandse reserves. In 2007 was de Dollar nog steeds goed voor 63.9% van alle reserves, terwijl dat voor de Euro, de opvolger van de D-Mark, nog steeds maar 26.5% is, hoewel in stijgende lijn. Geen twijfel dus mogelijk: de wereldeconomie draait nog steeds op de Dollar. Een alternatief is er nog lang niet. De Dollar is echter sterk aan het degenereren. De Amerikaanse overheid is de val van de Hollandse republiek aan het overdoen in het groot. “A republic, if you can keep it”, zoals Benjamin Franklin antwoordde op de vraag of er nu in 1787 een Republiek of een Monarchie was gesticht.

Dat Duitsland zijn D-Mark heeft opgegeven voor een ECB naar Duits model zorgt er gelukkig voor dat de smeekbedes en afdreigingen van politici als Sarkozy en Reynders om de interest te verlagen vooralsnog niet zijn doorgedrukt. De Fed is echter zeker sinds het aantreden van Clinton een politiek instrument.

Bush senior moest immers besparen en de schulden van Reagan afbetalen. De economie kende een inzinking, en Bill Clinton (president van 1993 tot 2001) werd met zijn slogan “it’s the economy, stupid”, verkozen door de Amerikanen, die de overwinning van Bush in Irak niet beloonden, maar de economie lieten primeren. De crisis onder Bush was vooral te wijten aan de opstelling van de liberaal Alan Greenspan, gouverneur van de Amerikaanse federal reserve, die terecht weigerde, vanwege de hoge kost in de toekomst, om de rente artificieel laag te laten zakken om zo de economie een duw in de rug te geven, De schulden waren gemaakt, door Reagan, en een sanering was dus nodig.

Greenspan veranderde zijn opstelling onder Clinton. Onder zware druk sloot hij met Clinton een “pact”, dat erin bestond dat Greenspan de rente artificieel laag zou houden, met als tegenprestatie vanwege Clinton dat hij een strikt begrotingsbeleid zou voeren en geen schulden zou maken. Clinton hield zich aan de afspraak, en de economie kon blijven groeien, voortgaand op Reagans hervormingen. Een poging van Clinton om de welvaartstaat weer in te stellen werd in 1994, in een vrij liberale tijdsgeest, door de kiezer afgestraft, wat Clinton noopte tot de uitspraak dat "het tijdperk van big government over was". De lage rente leidde in 2000 tot het einde van de grote groei, en een aandelencrash in maart 2000 van de IT-zeepbel.

Onder George Bush junior (president sinds 2001) kende de Amerikaanse economie harde tijden. De belofte van Clinton voor een gezonde begroting is door Bush niet verschuldigd, en Greenspan verwerd tot een lakei om de rente laag te houden. Zware schulden voor militaire uitgaven zorgden er zo voor dat de huidige Amerikaanse economische groei vals was want zij leggen een hypotheek op de Amerikaanse toekomst.

Natuurlijk was de echte oorzaak van Greenspans beleid natuurlijk geen echt akkoord, maar eerder het politieke klimaat dat Clinton tot besparingen dwong en Bush na 9-11 krediet gaf om massaal geld uit te geven, maar het maakt toch duidelijk dat Greenspan - een libertariër die de Fed in feite wil schaffen - niet meer dan een marionet van de politiek was.

Na het barsten van de internetzeepbel in 2000 en de kredietzeepbel sinds 2007 staan de V.S. dus een periode van saneringen en besparingen te wachten, temeer daar het protectionisme van Bush maakt dat pijnlijke herstructureringen uitgesteld zijn en er dus nog aankomen. Bovendien zijn in de nasleep van 11 september wetten gemaakt die de burgerlijke vrijheden aantasten, wat een stap is in de richting van de aantasting van economische vrijheden, om nog maar te zwijgen van de nog altijd zwaar doorwegende Sarbanes-Oxley Act (zie ook).

Een blik op de financiële regelgeving zal de linkse oudstrijders snel leren dat de financiële sector wereldwijd hopeloos is gereguleerd, in die mate dat het bijvoorbeeld niet mogelijk is om een eigen bank te starten in ons land en de grootbanken in feite franchisehouders zijn die via een kartel proberen zoveel mogelijk geld te verdienen en zo weinig stimulansen krijgen om goed te werken. Dat een bank qua werking niet zoveel van de overheid verschilt zal elke bankbediende dan ook bevestigen.

Voor de huidige financiële crisis kan het niet genoeg worden benadrukt dat de overheid de schuldige is, in de eerste plaats de Amerikaanse overheid, die de Dollar kapot maakt door de invloed die ze heeft om de Centrale Bank de rente artificieel te laten zakken. Daarnaast waren er ook andere regelgevende oorzaken, zoals de Community Reinvestment Act. Ook een oorzaak is het feit dat enkel reguliere, gekende producten werden gereguleerd, waardoor investeringen meer en meer naar gesofisticeerde maar risicovolle financiële producten zijn gevloeid, zoals bijvoorbeeld de minder gereguleerde hedge funds.

Vandaag is er een groot verschil met de vele andere crisissen die we hebben gekend sinds het definitieve einde van de goudstandaard in 1971. Het gaat niet over een een regio (Azië in 1997) een economische sector (IT in 2000) of een onverwachte gebeurtenis (11 September 2001). Ditmaal gaat het over een structureel falen van een wereldwijd systeem. Tot nog toe waren de antwoorden nog meer regulering en nog meer uitgeven van belastingsgeld. Die maatregelen kunnen verdedigbaar zijn. Een overheid die het probleem creëerde en alle instrumenten naar zich toe heeft getrokken, moet op korte termijn zijn verantwoordelijkheid nemen om voor stabiliteit en vertrouwen te zorgen. Maar iedereen is zich best bewust van het feit dat het vertrouwen in het overheidsgeleide financieel systeem en meer bepaald in de Dollar, de rots waarop de wereldeconomie rust, weg is. Enkel een herinvoering van de goudstandaard kan dit terug herstellen.

Voortaan kan u worden uitgeleverd aan landen waar u nooit bent geweest

2008-09-15T14:19:00.005+02:00

Naar aanleiding van een blogpost van Maarten Malaise, beheerder van politics.be, rijst de volgende problematiek.

Politics.be heeft vaak problemen met racistische blogposts en wordt op de voet gevolgd door het CGKR.

Onlangs werden ze gecontacteerd door de Nederlandse officier van justitie. Maarten Malaise, de beheerder, vraagt zich af of deze wel kan ingrijpen in Belgie.

Dit is zeker mogelijk. Theoretisch althans. In de praktijk worden regels soms pragmatisch toegepast. Gelukkig maar.

Een Nederlander die een racistisch commentaar leest op politics.be, kan slachtoffer zijn van de racistische taal op de Belgische website.

Met andere woorden stelt de Belgische website dus handelingen die illlegaal zijn onder de Nederlandse racismewetgeving.

De Nederlandse overheid kan de auteur - en wellicht ook de beheerder van de website indien die weigert om het bericht te verwijderen - vervolgen, veroordelen en daarna een Europees aanhoudingsbevel uitvaardigen.

Belgie moet haar landgenoot dan uitleveren aan Nederland.

Hetzelfde geldt als het niet Nederland maar Bulgarije zou zijn in dit geval. Bulgarije heeft trouwens een zeer verregaande discriminatiewetgeving.

Tot nu toe moet Belgie niet uitleveren als het vonnis is geveld in afwezigheid van de veroordeelden (in absentia).

Met andere woorden: de betrokkenen kunnen de Nederlandse (of meer waarschijnlijk: de Bulgaarse) justitie ontlopen door niet op te dagen. Althans: dit geeft de Belgische staat meer argumenten om een uitleveringsverzoek niet te respecteren.

Dit zal veranderen: voortaan zullen ook buitenlandse verstekvonnissen moeten worden erkend.

Gevolg: men kan worden veroordeeld en uitgeleverd aan een EU lidstaat zonder dat men er ooit is geweest.

Bijvoorbeeld na een bezoek aan een Bulgaarse website, gevolgd door een veroordeling in Bulgarije bij verstek, omdat men er niet naar toe durft, of omdat men eenvoudigweg niet is geinformeerd (vaak voorkomend euvel, ook bij berechting van buitenlanders in West-Europese landen).

Hierover maakte ik een paper voor Open Europe: http://openeurope.org.uk/research/tia.pdf . Het geeft enkele praktijkvoorbeelden van wat nu reeds mogelijk is en wat de toekomst zal brengen.

Ronduit halucinant. Het Europees Parlement keurde dit reeds goed, nu is er nog een finale goedkeuring van de lidstaten nodig.

Het leidt geen twijfel dat de Belgische Minister van Justitie Jo Vandeurzen dit zal goedkeuren. Als hij zich al terdege bewust is van de mogelijke gevolgen.

Kernprobleem: erkenning van vonnissen uit zeer bedenkelijke landen op vlak van justitie: Roemenie, Bulgarije, Griekenland.

Mensenrechtengroepen en de Duitse balie van advocaten hebben hier tevergeefs tegen geprotesteerd. De Europese machine is echter niet onder de indruk en rolt voort.

Eens Turkije is toegetreden tot de EU, doet men er dus ook best aan om artikel 301 van de Turkse strafwet niet uit het oog te verliezen.

Wanneer begrijpt onze pers het Ierse signaal?

2008-06-16T20:13:00.004+02:00

Het zat er aan te komen en uiteindelijk gebeurde het ook: Ierland zond afgelopen vrijdag een duidelijk signaal naar de politieke elite in Europa dat het geen oncontroleerbare centrale Europese bureaucratie wil dulden. Dit over de ideologische grenzen heen, want economische liberalen, vakbonden, anti-abortusgroepen en nationalisten stonden zij aan zij. Tegenover hun regering. Wie anders.

Geen twijfel bestond er over het feit dat de tegenstanders van het beruchte Verdrag van Lissabon helemaal niet tegen open grenzen zijn. Net daarom moest het Verdrag trouwens worden weggestemd, want in een geglobaliseerde wereld is een mercantilistisch economisch beleid zoals een groot staatsverband als de EU dat altijd zal willen voeren zeer negatief. Grote landen kunnen nog overleven met protectionnisme, kleine niet.

De Franse politieke elite, en eigenlijk bij uitbreiding die van geheel continentaal Europa, hebben de open grenzen eigenlijk altijd hartsgrondig gehaat. Zij zagen er vooral een argument in om een centrale bureaucratie met 90.000 pagina’s regelgeving te kunnen creëeren, in de zin van: “als de Franse zeer strikte regels de import van Duitse goederen hinderen, wel, dan moeten er maar op Europees niveau zo’n regels worden gemaakt”.

Hier zal ik niet dieper ingaan hoe schadelijk die betuttelende Europese regels wel niet zijn voor onze economie (denk maar aan de nieuwe CO2 – normen voor auto’s die er aan komen, of de REACH – richtlijn, of MIFID). Feit is dat het belangrijk is om in te zien hoe de mogelijkheid voor een land om via het liberaliseren van de regelgeving of de fiscale wetten een buurland af te straffen voor een socialistisch of anti-liberaal economisch beleid zo verdwijnt. Dat dit vooral voor het afgestrafte land een zegen was, mag duidelijk zijn. Maar het Verdrag van Lissabon gaat dus precies in de verkeerde richting: het geeft meer macht aan het centrale niveau.

Twee argumenten waren vaak te horen bij de ontgoochelde regeringsleiders, mooi verwoord door Wolfgang Schaeuble, de Duitse Minister van Binnenlandse Zaken:

“We think it is a real cheek that the country that has benefited most from the EU should do this."

Het Ierse economische wonder is er natuurlijk helemaal niet door die subsidies. Subsidies werken gewoon niet. Nergens. Nooit. Hoezeer dat ook mag botsen met meer instinctieve ideeën en met de alomtegenwoordige collectivistische economische propaganda.

Men mag de rol niet vergeten die de zeer lage vennootschapsbelasting van 10% heeft gespeeld, die nota bene steeds onder vuur heeft gelegen van de EU en tegen 2010 dan ook zal verdwijnen. Nog belangrijker was de zware sanering van het overheidsapparaat door Charlie McCreevy, iets wat ook in ons land dringend nodig is.

Misschien hebben de Europese geldstromen de Ierse groei wel vertraagd, zeker wanneer men ziet dat de groei hoger lag naarmate de subsidies afnamen.

Dit blijkt alvast uit de studie van de econoom Benjamin Powell, verbonden aan het Amerikaanse Mercatus Center, met als titel "Economic Freedom and Growth: the case of the Celtic Tiger".

Ook werd Ierland in 2001 door de EU terechtgewezen voor een minieme inbreuk op de begrotingsregels, nota bene in een periode van recordgroei en wanneer op hetzelfde moment grote lidstaten als Frankrijk en Duitsland zonder terechtwijzing tekorten konden opbouwen.

Ook het tweede argument van Schaeuble was veelvuldig te horen, maar is zo mogelijk nog zwakker.

"There is no other Europe than this treaty. With all respect for the Irish vote, we cannot allow the huge majority of Europe to be duped by a minority of a minority of a minority.”

Een “minderheid van een minderheid” kan inderdaad een grote meerderheid tegenhouden in het huidige systeem. Dat is nu eenmaal zo bij een veto-recht. Elke legalist zal moeten erkennen dat de verdere ratificatie in welk land van de EU dan ook totaal zinloos is geworden, tenzij men bewust van plan is om een inbreuk te maken op de regels, en op die manier een superstaat stichten. Dit doet denken aan de “Machtergreifung” in 1933 door de Nazi’s, met enige zin voor ironische overdrijving, want gelukkig is er niemand met enige heimwee naar deze tijd.

Niettemin kan men niet ontkennen dat de regeringsleiders hier op bijzonder ernstige wijze naar de illegaliteit toeneigen. Iedereen weet dat voor dit verdrag unanimiteit is vereist, en het is dan ook bijzonder zorgelijk dat niet één regeringsleider, op de liberale grootheid president Vaclav Klaus van Tsjechië dan na, erkent dat de ratificatie onmiddellijk moet worden stopgezet.

Nog zorgelijker is de situatie bij de pers, en in het bijzonder onze vaderlandse pers.

Voor zover zij schrijven dat het Ierse economische wonder te wijten is aan de Europese subsidies, kan dit nog worden vergeven.

Heel bedroevend is het echter om te zien hoe onze pers slaafs achter de regering aanloopt. Nergens een kritische noot over het feit dat een referendum eenmalig moet zijn, want anders geen zin heeft, wat dus kritiek op Karel De Gucht zou zijn die onmiddellijk al voorstelde om de Ieren nog een “kans” te geven om in de pas te lopen van de regeringsleiders. Stelt niemand zich daar nu vragen bij? Nergens ook een kritische noot over het feit dat de Ierse regering het Ja - kamp financieel en openlijk heeft gesteund, ook niet netjes.

Nergens een kritische noot of het wel zo'n goede zaak is om een groot staand Europees leger op te bouwen, om "iets te betekenen"? Wat dat ook moge inhouden: oorlog met de VS, want willen we geen "tegengewicht"? Meer interventie in Afrika, naar het Franse perverse voorbeeld uit het verleden? Pre-emptive strikes tegen Lybië? Europeanen zijn anders altijd de eersten om de Amerikaanse "defensie" te kapittelen, dikwijls terecht. Kan het Europees landbouwbeleid als indicatie dienen om uit te maken hoe ethisch het Europees buitenlands beleid zal zijn?

Wat met de burgerrechten? Worden die Europees niet bedreigd? De Europese Raad heeft er na 9-11 meer Patriot-acts doorgedraaid dan Bush ooit zou durven dromen.

Richtlijnen die een sclerotisch welvaartsmodel met stakingsrechten en werkloosheidsvallen zullen opleggen en fiscale concurrentie zullen uitsluiten, zoals de vorige week goedgekeurde werkweek-richtlijn, die stelt dat uitzendkrachten eenzelfde loon moeten krijgen als 'gewone' werknemers? Fantastisch. Niet dus, tenzij men tot die enkele Waalse politici behoort die nog steeds vastzitten in de rode dromen van de jaren '60.

Anti-discriminatie, anti-racisme, anti-rook-richtlijnen? Als er al kritiek komt op deze aantastingen van burgerrechten wordt er zelden duidelijk gemaakt dat deze een Europese oorsprong hebben.

En dan hebben we het nog niet gehad over het onderwijs: op Alain Destexhe na durft niemand de omerta te verbreken omtrent de tanende kwaliteit ervan. De tentenkampen voor de scholen en de inbreuk op de vrijheid van onderwijs om zelf uit te maken wat een goede sociale mix is, zijn niet uit een luguber loge-complot van Marleen Vanderpoorten ontsproten, maar komen uit de politiek correcte biotoop die de internationale instellingen zo kenmerkt, en waarbij men maar niet wil inzien dat scholen het recht ontnemen om leerlingen te weigeren een zware aantasting van de vrijheid van onderwijs is.

Wat met het Europees Hof van Justitie? Hoewel, of misschien dankzij briljante geesten als Koen Lenaerts is deze instelling is een ware "gouvernement des juges", die in elk artikel wel een bron vindt om de EU meer macht toe te kennen, met hier en daar wel een juiste reflex, toegegeven.

Verspillingen op Europees niveau die maar normaal worden geacht. Brussel - Straatsburg, iemand? Het circus blijft gewoon doorgaan.

Wanneer was de laatste keer dat bericht werd dat de Europese Rekenkamer weigerde om de begroting van de Unie goed te keuren, nu reeds voor het dertiende jaar op rij, omdat het echt niet uit te maken is wat met dat vele geld allemaal gebeurd?

Over het belangrijkste van alles wordt zeker heel zelden bericht: dat een open Europa, met open grenzen, vrije markt en de bijhorende welvaart en vrede perfect mogelijk is zonder de vele bureaucratische instellingen van de Unie. Dat bewijst de Europese vrijhandelsassociatie, waar landen zoals Noorwegen, Ijsland en Zwitserland in vertoeven.

Over een mogelijke zeer pijnlijke opsplitsing van de euro-zone wordt al helemaal niet bericht. Hoewel zoiets natuurlijk koffiedik kijken is.

Dat een bureaucraat of regeringsleider zijn eigen belangen verdedigt, is niet zo verwonderlijk. Het is echter de taak van de pers om dat niet achter na te hollen, en de bevolking te informeren. De burger heeft daar geen tijd voor, maar voelt wel vaak instinctief aan wat de juiste keuze is. Een contract niet ondertekenen waarvan je de inhoud niet verstaat, bijvoorbeeld.

Nogmaals. Dank u, Ieren. Misschien heeft de Vlaamse pers jullie signaal wel begrepen.

Support the Irish No Campaign this thursday

2008-06-07T16:18:00.003+02:00

The Lisbon treaty will dramatically centralise government in Europe. Only Irish voters get a chance to stop this, and because of that they are the last bulwark against a European superstate that cannot be trusted, as the current problems of the EU already show (unaccountability, corruption and overregulation). Give them a NO on 12 June 2008, Ireland.

http://libertas.org/

Antwoord aan Walter Pauli

2008-04-12T11:04:00.005+02:00

Antwoord aan de adjunct-hoofdredacteur van De Morgen, naar aanleiding van zijn editoriaal van 11 april 2008.

Toen ze achter Frank Vanhecke aangingen, heb ik hen nog wat aangespoord. Ik was immers geen racistische nationalist, maar een wat achterhaalde socialist.

Toen ze achter de moslims aangingen, heb ik getwijfeld om te protesteren, maar heb dan toch gezwegen. De rode partij telde dan misschien wel veel moslims, maar die moslims zeiden inderdaad hetzelfde als de blokkers. Ik kon hen immers niet verwijten te doen waartoe ik hen in het geval van Vanhecke had aangespoord.

Toen ze achter de liberalen aangingen, vond ik dat overdreven, want politiek incorrect zijn en racistisch is toch nog iets anders. Ik heb toch maar gezwegen. Stonden radicalisme en racisme niet op dezelfde lijst van de staatsveiligheid? Ik nam mij voor om voortaan enkel brave meningen te verkondigen en mijn hoofd niet meer boven het Vlaamse maïsveld te steken.

Toen ze achter mij aangingen – ze hadden immers een nuttige idioot nodig om een voorbeeld te stellen - was er niemand meer om mij te verdedigen.

Vrij naar Martin Niemöller

Het editoriaal:

Vanhecke

Het Belgische gerecht vraagt het Europees Parlement de opheffing van de onschendbaarheid van ex-VB-voorzitter Frank Vanhecke wegens een overtreding op de wet op het racisme en prompt haalt het VB zijn klassieke argument boven. Of het Bart De Bie is of Frank Vanhecke, telkens is het zogezegd een politiek proces.

Elke justitiële act tegen een VB'er is een complot, opgezet door dat per definitie partijdige want Belgische gerecht. Waarbij het VB er snel aan voorbijgaat dat datzelfde gerecht ook PS'er Laloux achtervolgt voor een paar liter benzine.

Wellicht heeft het gerecht een goede reden om Vanhecke aan pakken. De vraag is immers: wat deed Vanhecke als 'verantwoordelijke uitgever' op een lokaal VB-pamflet, waarvan hij de inhoud wellicht niet kende? Terwijl elke redactie van elk medium weet dat er met die 'titel' geen eer te halen valt. Verantwoordelijke uitgever is een functie waarvan je weet dat je er vroeg of laat mee met het gerecht in aanraking kunt komen.

Waarom maakt het VB dus zijn eigen voorzitter bij voorbaat extra kwetsbaar door hem op zoveel VB-publicaties als verantwoordelijke uitgever op te voeren? Waarom geen niet-mandataris ermee belasten? Wel, precies omdat Frank Vanhecke parlementair onschendbaar is.

Door de verantwoordelijke uitgever voor het gerecht nagenoeg ongrijpbaar te maken, werden bij uitbreiding zowat alle VB-publicaties 'onschendbaar', ongeacht de vuilspuiterij erin. En waarom Frank Vanhecke? Omdat hij Europees Parlementslid is, met een loggere procedure om de onschendbaarheid op te heffen dan het geval is voor Belgische parlementsleden.

De truc wordt trouwens ook door links toegepast. In de jaren tachtig was SP-europarlementslid Marijke Van Hemeldonck verantwoordelijke uitgever van het befaamde Haltfonds, dat de eerste anti-VB-boeken uitgaf. Nu doet het VB hetzelfde.

In zijn gespeelde verontwaardiging draait het VB natuurlijk de uitleg om en is het Vanhecke die 'gezocht' wordt. Mon oeil: het VB heeft bewust de naam van Vanhecke gebruikt als verantwoordelijke uitgever, ongetwijfeld na advies van de bevriende juristen. Omdat zo het risico van gerechtelijke vervolging tot het minimum beperkt wordt. Nu dat toch gebeurd is, klinkt bij het VB iets wat 'protestgehuil' moet voorstellen, maar wat eigenlijk het gejank is van een dier dat afdruipt met de staart tussen de benen.

Walter Pauli
Adjunct- hoofdredacteur

Belgische staat zet nieuwe aanval op de belastingbetaler in

2008-04-01T12:18:00.006+02:00

In het heetst van de strijd om het land een regering te schenken werd enkele weken terug een maatregel goedgekeurd die een kritische belastingsverhoging betekent voor de middenklasse: voortaan is bij nieuwbouw ook op de grond en niet enkel op de woning BTW verschuldigd.

De BTW verplichting komt in plaats van de te betalen registratierechten, ten minste indien de deelstaten voor een vrijstelling zorgen. Echter is niet enkel het BTW-tarief (21%) veel hoger dan de registratierechten (10%). Bovendien werd het merendeel van die 10% registratierechten in veel gevallen niet betaald door het systeem van de meeneembaarheid, althans in Vlaanderen. Om nog maar te zwijgen over het feit dat deze maatregel in Noord-België veel duurder zal zijn dan in het Zuiden. Naar verluid zou de maatregel naar uitvoering van een Europees arrest zijn genomen, maar dit arrest dateert reeds van 2000 en voor iedereen is het dan ook duidelijk dat er net nu uitvoering aan wordt gegeven om geld in het laadje te brengen. Compensatoire maatregelen zoals de notionele interestaftrek, die een compensatie was voor het wegvallen van de regeling van de coördinatiecentra, hoefden dus niet.

Nu reeds vloeit de helft van de kostprijs van nieuwbouw naar de overheid. Het hoeft niet gezegd dat duurdere nieuwbouw veel potentiële kopers naar de huurmarkt en de markt voor oude gebouwen zal drijven, waardoor ook daar de prijzen zullen stijgen of minder zullen dalen dan anders.

Volgens Trends wordt in de wandelgangen overigens gefluisterd dat deze plotse invoering er komt na intensief gelobby van Mittal, waardoor het staalbedrijf goedkoper gronden zou kunnen saneren. Dit dankzij de ondoorgrondelijke wegen van de Belgische fiscale wetgeving.

De federale regering schijnt zich er plots van bewust dat ze op het randje van het bankroet staat. Tenzij natuurlijk de beproefde methode van het Belgique de papa wordt toegepast: een raid op de belastingbetaler. Die kruik gaat maar zo lang te water tot ze barst, en dat is wanneer de burger het écht beu is.

Naar algemene verwachting zal het komende jaar de internationale rente stijgen, waardoor de federale regering nog meer in ademnood zal komen door een nieuwe rentesneeuwbal. Meer belasten zal dan geen optie meer zijn, want met een hogere rente zal de recessie zich nog meer doorzetten en op zo'n moment zullen hogere lasten de economische groei nog meer fnuiken, wat dus tot lagere opbrengsten voor de staatskas zal leiden.

Belasten is dus geen optie, dus misschien doet de federale regering er wel een nieuwe ervaring bij op, namelijk besparen.

Niet in de stijl van Jean-Luc Dehaene, via het verhogen van de belastingsdruk via crisisbelastingen en het niet betalen van overheidsschulden, want die optie zal er dus niet meer zijn. Wel in de stijl van wat landen zoals Ierland en enkele Oost-Europese tijgers met succes hebben toegepast: de broeksriem aanhalen bij de overheid zelf.

In België komen dan te veel departement, verspillingen en aberraties in zicht om op te noemen. Wie het schoentje past, trekke het zich aan.

Een andere evidentie die duidelijk zal worden, is dat het geen zin heeft om de federale overheid zwaar de broeksriem te laten aanhalen inzake sociale verplichtingen van de federale overheid waar de burger zwaar heeft voor bijgedragen, terwijl op het zelfde moment de deelstaten diezelfde burger allerlei diensten aanbieden waar die burger niet om vraagt.

Concreet: in ruil voor minder pensioen waar nochtans voor bijdragen werd, krijgt de burger een kaartje om gratis van de diensten van het sp.a - pretpark De Lijn gebruik te maken.

Eén van de rode taboe's zal dan zwaar onder druk komen te staan: het overdragen van sociale verplichtingen aan de deelstaten, zonder geld. Franstalig België zal zich dan misschien wel eens de bedenking kunnen maken waarom zij nog met Vlaanderen zouden voortgaan.

De BTW-maatregel is vrij geruidsloos genomen, al moet ze nog worden goedgekeurd in het Parlement. Een fiscale aanval op de middenklasse, 10.000 arbeidsplaatsen minder in de bouwsector, een standaardwoning die tot 21.000 euro duurder wordt, ... Misschien is dit wel de druppel voor de burger en hijst deze de vlag van de 10de penning wel opnieuw.

Het waanbeeld van de Islamisering van Europa

2008-03-09T21:18:00.004+01:00

Op geregelde basis doemt in politieke en maatschappelijke commentaren het spookbeeld van de Islamisering van Europa op. West-Europa, de wieg van de huidige beschaving, zou ten prooi vallen aan de middeleeuwse levensbeschouwing van Islamitische immigranten die de afgelopen 50 jaar Europa in aanzienlijke aantallen zijn binnengekomen.

Van de verdringing van autochtone Europeanen in volkswijken door arme moslims, over de stijging van criminaliteit in de Europese grootsteden door onaangepaste derde generatie migranten tot het in gedrang komen van liberale verworvenheden zoals vrijheid van meningsuiting, de emancipatie van de vrouw en het recht om zelf ethische keuzes te maken. Allemaal zou dit het gevolg zijn van de oprukkende Islam die het geloof is van de meerderheid van de onderklasse in onze samenleving.

In een vorige tekst, “De ontkerstening van Vlaanderen en de nieuwe moraal”, stelde ik reeds enkele vraagtekens bij het verhaal van de islamisering, in die zin dat het niet de Islam is die meer en meer het Christendom als ideologische grondstroom van onze samenleving vervangt, maar wel een onbenoemde maar duidelijk te omschrijven individualistische moraal, die de onschendbaarheid van het individu als hoogste goed vooropstelt.

Iets te makkelijk wordt soms door critici van de doemdenkers opgeworpen dat ook in onze samenleving vrouwen vroeger kapjes droegen en de Katholieke Kerk een betuttelende instantie was, maar hoewel dit juist is, valt toch niet te ontkennen dat de Islam een veel grotere achterstand in te halen heeft dan de Katholieke Kerk van weleer, die op bepaalde punten trouwens net een baken is geweest in de strijd voor het individualisme, denk maar aan de recuperering en afzwakking van de gevaarlijke socialistische ideeën. West-Europa heeft het gevaar voor de communistische dictatuur, waar zeker grote massa’s voor te mobiliseren zouden zijn geweest, mede kunnen afweren door de inzet van de Kerk.

Waar de doemprofeten te weinig aandacht voor hebben, is dat ook religie, hoe determinerend dit voor een samenleving ook kan zijn, beïnvloed wordt door nog diepgaander factoren. Het is geen toeval dat de Christelijke religie als dominante religie in West-Europa sterk anti-communistisch was, gezien de dominante cultuur in het Westen sinds zeer lang het kapitalisme, eigendomsrecht en verlichtingsdenken in zich droeg.

Is het dan toeval dat in landen waar de economie niet veel meer is dan een landbouw- en grondstoffeneconomie, de heersende sociale opvattingen evenmin sterk ontwikkeld zijn, en de dominante religie hier nauw bij aansluit? De Islam is een product van zo’n maatschappij, maar gezien de veranderingen die de hele derde wereld op dit moment meemaakt, is het maar zeer de vraag of ook in de derde wereld de dominante religie zich niet zal moeten aanpassen aan de onderliggende maatschappelijke veranderingen. De Europese moslimfundamentalisten zouden wel eens een dolk in de rug vanuit hun thuislanden kunnen krijgen, waar de stad groeit en de massa’s naar vrijheid snakken.

Het blijft natuurlijk onmogelijk om de toekomst te voorspellen, maar feit is dat de tegenstanders van de vrijheid in de thuislanden er in de afgelopen 10 jaar een geduchte tegenstander hebben bijgekregen, en dat is het internet. De thuislanden kunnen bloggers dan misschien opsluiten indien ze te ver gaan, helemaal tegenhouden kunnen ze ze niet. Of de bloggers nu de legerdictatuur of de Islamisten aanklagen, feit is dat ze een nieuwe stem zijn in een debat dat lange tijd gedomineerd werd door de schijnbare keuze “Dictatuur of Islamisme”. Bovendien begint de kolonisering ook al verder en verder in het geheugen te liggen zodat pleidooien om terug te keren naar de zogenaamde “eigen identiteit” ook veel minder krachtig zullen worden. De militaire inmenging van het Westen in Irak en andere landen zal daarentegen een argument van de anti-Westerse krachten in de Islamwereld blijven, zoals de “blowback” – theorie van presidentskandidaat Ron Paul ook krachtig betoogt.

Zoals de warfare – politiek de verwestersing van de Islamitische thuislanden hindert, zo hindert de welfare – politiek de integratie van Islamitische migranten in het Westen. Uitkeringen en werkloosheidsvallen duwen hen immers in getto’s, waar de woorden van de sektarische Tablighi Jamaat hoop kunnen bieden maar evengoed op de slechte weg zetten.

In Europa staan Islamitische intellectuelen op die een verzoening van de woestijnreligie beogen met de Europese verlichtingscultuur. Tariq Ramadan is een bekend voorbeeld, maar in zijn geval lijkt de “verzoening” toch voornamelijk een behouden van de eigen religie.

Gelukkig zijn er ook de talloze voorbeelden van Islamitische vrouwen die de sluier afwerpen, zoals Ayaan Hirsi Ali, en is er het ruchtbaar precedent van Ehsan Jami, die met de oprichting van het “Centraal Comité voor Ex-moslims” een uitermate fundamenteel recht opeist en afdwingt, en dat is de afzwering van zijn geloof.

Het is goed dat er aandacht is voor de moeilijke integratie van moslims in het Westen en de blijvende problematische situatie van de thuislanden, maar dit zou niet de aandacht mogen afleiden van de belangrijke signalen die de laatste jaren merkbaar zijn. Tien jaar geleden was er geen Ayaan Hirsi Ali, en tien jaar geleden was de economische ontwikkeling in de Moslimwereld ook niet zo groot als nu. Wahabistische Saudische prinsen hebben pakken geld verdiend om nu moskeeën in het Westen te financieren, maar de economische ontwikkeling zal wetmatig samengaan met een emancipatie van het individu in de Moslimwereld. Die signalen negeren zal de zaak van de overwinning op het obscurantisme vermoeilijken.

We maken ons misschien beter zorgen maken over de politieke centralisering van de macht in Europa. Die centralisering zal immers de integratie van moslims net hinderen, door de versterking die ze betekent voor de sclerotische Europese welvaartstaten en de mogelijkheid die ze biedt om een anti-ethisch buitenlands beleid naar Frans model te voeren, waarbij de fouten die de Amerikanen op vlak van buitenlands beleid maken slechts klein bier zullen zijn en we de weergaloze mogelijkheden die de “trek naar de stad” in de hele derde wereld biedt zouden verwaarlozen.

Het komende referendum over België

2008-03-01T19:00:00.002+01:00

Binnen enkele dagen liggen de verkiezingen van 10 juni 2007 precies 9 maanden achter ons. De politieke klasse is echter nog steeds niet van een compromis die naam waardig bevallen. Hoewel er na een “regering van lopende zaken” en een “interim-regering” nu er een akkoord is dat Yves Leterme een regering mag gaan leiden vanaf Pasen, lijkt de regering Leterme I niet veel meer te zullen worden dan een nieuwe interim-regering. Op het eerste zicht lijkt de reden daarvoor het feit dat de Vlaams-nationalisten van de N-VA weigeren om Leterme het vertrouwen te geven, maar eigenlijk zit het probleem veel dieper. Er is een fundamenteel wantrouwen tussen de Vlaamse en de Franstalige politieke klasse. Dat komt doordat er een fundamenteel cultureel verschil is tussen de beide landsdelen.

Liberalen staan vaak afkerig tegenover begrippen als “culturele identiteit” en “volk”. Nochtans is dat niet nodig. Het filosofisch individualisme dat liberalen huldigen is niet meer dan een radicale variant van het nationalisme. Waar nationalisten respect voor eigenheid willen laten eindigen op het niveau van volk of cultuurgemeenschap, gaan liberalen veel verder. Zij willen dat volkeren en culturen met respect bejegend worden, maar vinden dat ook kleinere entiteiten respect verdienen, zoals vrijwillige verenigingen of ondernemingen. Corporatisme en betutteling wijzen zij af. Zelfs de allerkleinste entiteit in de natuur, het individu, verdient respect, en volgens sommige anarcholiberalen zelfs het meest absolute respect, in die zin dat niets de vrijheid van een individu in de weg mag staan, tenzij natuurlijk de vrijheid van een ander individu.

Liberalen als radicale nationalisten: het zal menig liberaal wel even doen slikken, en dat komt natuurlijk door de geschiedenis, waar nationalisten terechte verzuchtingen naar erkenning van volkeren en culturen hebben aangegrepen om individuen daarbinnen op te sluiten. Echter zou het deel uitmaken van een volk niet mogen betekenen dat men daarom een ander volk zou moeten misprijzen, of meer nog, dat men er niet tegelijk deel van zou kunnen uitmaken. Gelukkig huldigen de meeste hedendaagse nationalisten eveneens het liberale individualisme als filosofie, toch in ruime mate.

De Belgische staat wordt meer en meer een constructie die, los van alle toevallige persoonlijkheden of stromingen in de partijpolitiek, onder druk staat. Wellicht heeft dit veel te maken met het bestaan van de Vlaamse overheid, die als een concurrerende entiteit wordt ervaren. Bovendien is de Belgische staat als het ware besmet door haar geschiedenis, waar het adagium “La Belgique sera latine ou ne sera pas” als een rode draad doorheen loopt.

Hoewel er bij Franstaligen een zekere ongerustheid is over een België dat zou evolueren naar een “état belgo-flamande” herkent men zich daar toch veel meer in België. Men zou kunnen zeggen dat België het land is dat achter de taalgrens ligt.

De Vlamingen zijn geëmancipeerd en willen de laatste stap zetten in hun emancipatieproces, en dat is afrekenen met België. De partijpolitieke vertaling daarvan is slechts de allerlaatste stap van een proces dat zich sinds wereldoorlog I voordoet in ons land. Yves Leterme heeft door het spelen van de nationalistische kaart zijn partij weer op de rails gezet, en het leidt weinig twijfel dat indien hij dat niet had gedaan, die Vlaamse stemmen hun weg hadden gevonden naar een andere partij. Misschien wel Vlaams Belang, of Lijst Dedecker, of een nieuwe partij. Evenzeer heeft Joëlle Milquet haar op 10 juni 2007 zieltogende partij weer op de rails kunnen zetten door de nationalistische kaart te spelen, met dien verstande dat iedereen weet dat als zij beweert voor de Belgen op te komen, zij eigenlijk de Franstalige Belgen bedoelt.

Men kan zich afvragen wanneer het culminatiepunt komt. Dat is nogal duidelijk: bij de verkiezingen. Of die zich nu zullen afspelen in het najaar of in 2009, of het nu Vlaamse, federale of samenvallende verkiezingen zullen zijn, zeker is dat er nog geen communautair compromis zal zijn en dat de Vlamingen dit zullen afstraffen. Het hangt van de houding van de partijen op dit moment af of zij dan bij de winnaars of de verliezers zullen zijn. Het hangt van de mate af waarin de Vlamingen zich uitspreken of België dit referendum zal overleven.

Een andere zekerheid is echter dat de burger geen crisis wenst. En al zeker geen revolutie. Misschien zou daarom wel eens heel goed kunnen zijn voldaan aan de wil van de kiezer: een korte periode van 2 jaar zonder echte regering, tussen 2007 en 2009, die eindigt op een verkiezingsoverwinning waarbij het duidelijk wordt dat nu zeker geen volwaardige Belgische regering meer kan worden gevormd, en waarna iedereen zich realiseert dat men zich beter concentreert op de boedelscheiding.

Voor die boedelscheiding zal wel degelijk een compromis moeten worden gevonden, en tot spijt van wie het benijdt, zullen beide partijen hier moeten geven en nemen. In zekere zin is het debat over de boedelscheiding reeds op gang gebracht, in de eerste plaats door de Franstaligen, die de taalgrens in het debat gebracht hebben door de uitbreiding van Brussel te vragen als tegeneis voor de zeer gematigde eisen van de Vlamingen, die zelfs de resoluties van het Vlaams Parlement uit 1999 nooit op de tafel hebben durven leggen. Iedereen, ook de Franstaligen, weten dat de taalgrens een debat is dat enkel kan aangesneden worden bij de splitsing van het land. Door zulke voorstellen te doen hebben de Franstaligen het debat over de splitsing van het land dus op gang geschoten. En passant hebben ze hierdoor bovendien de Vlaamse publieke opinie geradicaliseerd, getuige daarvan het manifest van de Gravensteengroep, waarvan één van de kernpunten is dat compromissen moeten kunnen, maar dat het in twijfel trekken van de taalgrens gelijk staat aan de splitsing.

Een splitsing zal bijdragen tot het uitgroeien van Brussel als Monaco aan de Zenne, getuige daarvan de oproep van de burgemeester van Schaarbeek, Bernard Clairfayt, om een Brusselse tol in te voeren. Het zal leiden tot het einde van het PS-systeem in Wallonië, waar met de maffieuze socialistische afhankelijkheidspolitiek eindelijk komaf zal worden gemaakt. In Vlaanderen ten slotte zal hierdoor de Vlaamse overheid de Belgische staat aflossen als mikpunt van alle ontevredenheid, en zeer terecht, want al te veel komt de Vlaamse overheid weg met haar wanbeleid op vlak van ruimtelijke ordening, betutteling en verspillingen, door de aandacht die de communautaire problematiek krijgt.

Misschien zal de splitsing ook bijdragen tot meer aandacht vanuit Vlaanderen voor het buitenland, en meerbepaald voor de Europese Unie, waar een politieke elite op dit moment totaal losgeslagen is en poogt een superstaat op te bouwen die de Sovjetunie zal proberen te evenaren op het vlak van economische planning. Een secessie in het hart van die Unie zal wellicht die elite tot terughoudendheid aanzetten en zal nooit op steun van de eurocraten kunnen rekenen. Hoogstens zullen zij laten betijen, wanneer de internationale opiniemakers de Belgische splitsing toejuichen.

Vaak is er veel geweeklaag te horen in Vlaanderen over het feit dat de internationale wereld België voornamelijk door een Franstalige bril zou bekijken, wat nochtans onterecht is. Als een gezaghebbend weekblad zoals The Economist de splitsing van België aanbeveelt, is een lichte kritiek door één of andere kunstenaar waarnaar toch geen enkele decision maker luistert, niet meer dan een valse noot. Vlaanderen, Wallonië en Brussel zullen op de internationale bühne op een bijzonder positieve manier worden verwelkomd, zoals dit nieuwe staten steevast te beurt valt, op enkele valse noten van vergane grootmachten dan na, vanzelfsprekend, vanzelfsprekend, om Frankrijk niet te noemen. Als het een beetje meezit, kennen we in het tweede decennium van de 21ste eeuw een drieledig Singapore – verhaal in West-Europa.

Verdrag van Lissabon zet Europa op de verkeerde weg

2007-12-16T14:46:00.000+01:00

Vorige donderdag ondertekenden de Europese regeringsleiders het zogenaamde “Verdrag van Lissabon”. Dit ging gepaard met heel wat tumult in de Britse pers, maar bij ons bleef het daarover zo goed als windstil. In de weinige berichtgeving en analyse werd niet één keer de vraag gesteld of het wel normaal is dat een voorstel dat in 2005 door de bevolking van stichtende EU-leden Frankrijk en Nederland werd weggestemd twee jaar later nagenoeg ongewijzigd toch wordt doorgevoerd.

De ondertekening door de Belgische regering mag wenkbrauwen doen fronsen, en eigenlijk meer dan dat. Die ondertekening is zo onwettelijk als maar kan, want een dergelijke soevereiniteitsoverdracht kan nooit onder “lopende zaken” worden begrepen. Op tal van bevoegdheidsdomeinen sneuvelt het veto-recht van de lidstaten, wat Europese besluitvorming en de bijhorende ziekelijke regeldrift dus stukken makkelijker zal maken, zoals blijkt uit deze analyse.

Strikte toepassing van de wet is in België en bij uitbreiding op het continent echter nooit een grote bekommernis geweest. De “staatsraison” – lees: de belangen van het regime - heeft historisch gezien steeds de voorrang gekregen op de handhaving van de rechtsstaat. Dat was niet anders toen vragen gesteld werden of onze Grondwet niet eerst moest worden aangepast vooraleer daarmee strijdige Europese regelgeving te implementeren. Keer op keer wint de staatsraison. Het recht van de sterkste. In de Angelsaksische wereld is dat wel even anders.

Het verdrag is echter nog helemaal niet van kracht. Het moet nog worden geratificeerd door elk van de lidstaten, en tot nu toe zal daar enkel een referendum bij te pas komen in Ierland.

De Europese regeringsleiders zijn als de dood voor een herhaling van het scenario van 2005, toen Europese burgers in opstand kwamen tegen de Europese bureaucratische moloch, die op volstrekt illegitieme wijze poogt om de levens van de miljoenen Europeanen te sturen. Het Europees ambtelijk apparaat heeft steeds dezelfde strategie toegepast: door een ondoorzichtig kluwen van instellingen en procedures (het “Coreper” in de Raad, Comitologie-procedures in het parlement, Europese Commissie…) krijgt men vrij spel. Belangengroepen en grote ondernemingen worden mee in het bad getrokken. De Europese constructie toont veel gelijkenissen met het Franse ambtelijk apparaat, maar in se functioneert de Amerikaanse federale overheid op dezelfde manier. Men is als de dood voor openheid.

In zijn boek “De Verenigde Staten van Europa” geeft premier Guy Verhofstadt een duidelijk beeld van wat het Europese project volgens hem moet worden: een federaal systeem met duidelijke bevoegdheidsafbakeningen, scheiding der machten en transparantie. Zaken die op dit moment onbestaand zijn in de EU-instellingen. Het is een verdienstelijke poging, maar één die tot mislukken gedoemd is, zoals eigenlijk ook de ervaring van 2005 heeft aangetoond: van zodra er transparantie over het project komt, wordt het aangevallen. Nog nooit was er zoveel debat over de Europese Unie als in 2005 in Frankrijk en Nederland. Nog nooit groeide het verzet er zo snel tegen.

Een transparante superstaat is een contradictio in terminis. Een Amerikaanse superstaat zal weliswaar meer transparant zijn dan een Europese, omdat in de Angelsaksische cultuur de bekommernis om de rechten van het individu veel sterker leeft dan in de continentaal-Europese, die al wat dichter aansluit bij de cultuur van de ontwikkelingslanden, waar despotisme sinds eeuwen de norm is.

Centralisering van de macht is altijd en overal gevaarlijk. Het is ook een doel dat enkel kan bereikt worden door oorlog, list of bedrog. Volgens de Spaanse krant “El Pais” bestaat er een “ongeschreven akkoord” onder regeringsleiders dat er onder geen beding een referendum mag komen. “Complot” of niet, het moge duidelijk zijn dat er weinig animo heerst voor een referendum.

Het is vreemd om zien dat een liberale premier en liberale minister van Buitenlandse Zaken, niet enkel dit verdrag ondertekenen, maar bovendien ook in Europa de grootste wegbereiders zijn van “meer Europa”, meer centralisering van de macht dus ook. Wellicht heeft het te maken met een fundamentele verwarring tussen middel en doel.

Dat samenwerking tussen de lidstaten een mooi doel is, daar mag elke liberaal het over eens zijn. Openheid van de grenzen, zowel voor goederen als voor personen (voor zover dit laatste niet gepaard gaat met een sociaal systeem dat uitkeringsmigratie aanzuigt), samenwerking inzake criminaliteit en strafvervolging, het zijn zaken die ongetwijfeld nodig zijn. Maar het zijn zaken die ook perfect kunnen worden bereikt in een intergoevernementele context, zonder supra-nationalisme.

En dat laatste is net de échte kwaal van Europa: het feit dat er een permanente bureaucratie is geïnstalleerd om alles “in goede banen” te leiden. Mooi blijk daarvan geeft het arrest Cassis de Dijon, waarbijhet Europees Hof van Justitie de bepalingen van het vrij verkeer van goederen van het E.G.-Verdrag uitvoerde en een Frans product (cassis) toegang verschafte tot de Duitse markt. Hierbij werd de Duitse gezondheids-regelgeving als een verkapt verbod op Franse producten beschouwd.

Dergelijke zaken waren steeds een doorn in het oog van bemoeizuchtige corporatistische welvaartstaten zoals Frankrijk en Duitsland. Een politieke deal werd gemaakt dat vrijhandel enkel gedoogd kon worden indien er strikte centrale Europese regelgeving kon komen om de strikte nationale regels te vervangen. En zo groeide het “acquis communautaire” uit tot een monsterlijk geheel van 90.000 pagina’s regelneverij.

Belangrijk en essentieel om in te zien is dat er evengoed vrijhandel, vrij verkeer van personen en privatiseringen allerhande zullen plaatsvinden zonder Europese Unie, zonder communautaire methode, maar louter op basis van bilaterale of multilaterale verdragen, die geen centrale bureaucratie meer behoeven. De jongste trend van belastingsconcurrentie die in Europa zichtbaar is, bewijst dat spontane concurrentie tussen kleinere lidstaten een weldadig effect kan hebben. Zeker in een globale economie wordt de kost om de oude linkse recepten terug boven te halen groter en groter.

Zo’n inter-goevernementeel vrijhandels - Europa is mogelijk, maar in zo’n Europa heeft het Verdrag van Lissabon geen plaats. Ook de Europese Commissie, het Europees Parlement en het Hof van Justitie verdwijnen dan, en samen met deze instellingen ook de 90.000 pagina’s regelneverij die de uitdrukking zijn van de oude continentaal-Europese verachting voor de vrijheid, die helaas ook deel uitmaakt van onze geschiedenis.

Voorwaarde is dat er eerst en vooral over Europa gesproken wordt. Het grote taboe moet doorbroken worden. Dit zal de EU zoals we ze nu kennen noodlottig worden. "Sunlight is the best desinfectant".

De gevaarlijke irrationaliteit van het Belgische nationalisme

2007-11-18T18:46:00.000+01:00

Vandaag trokken 35.000 mensen door de straten van Brussel om te manifesteren voor de “eenheid van België”. Volgens De Standaard waren de meeste van de deelnemers Franstaligen, wat men ook kan verwachten wanneer men ziet dat het bijna alleen in de straten van Brussel is waar Belgische vlaggen te zien zijn, en nagenoeg niet in Vlaanderen.

Het initiatief voor de protestmars kwam er naar aanleiding van een petitie uitgaande van een ambtenare uit Luik, Marie-Claire Houard. Tot nog toe leverde die petitie eveneens voornamelijk Franstalige handtekeningen op.

Dat de liefde voor België dus voornamelijk van Franstalige kant komt, daar moet men zich vanzelfsprekend geen zorgen over maken. Wat echter wel zorgwekkend is, is de argumentatie die steevast naar voren wordt gebracht om de eenheid van ons land te verdedigen.

Zo vermeldt de petitie van Houard dat er “zoveel andere problemen zijn dan een louter taalverschil.” Voor zover een taalverschil al een probleem zou zijn – in vele bedrijven ziet men immers dat dit helemaal niet het geval is, lijkt dit toch wat kort door de bocht te zijn.

Verder vindt men op bebelgian.be de meer uitgebreide argumentatie:

"NATIONALE EENHEIDSMARS"

• "België omvat immers alle Belgen en niet alleen maar een paar honderd politici."

De “Belgen” zouden dus tegen het debat over het communautaire zijn dat de “paar honderd politici” voeren, maar tegelijk zouden van de Vlamingen 30% voor separatistische partijen stemmen en nog eens 45% voor confederalistische partijen? Alle peilingen die tot 45% Vlaamse voorstanders van een splitsing van het land aangeven zouden er dus compleet naast zitten? Of zijn alleen Franstaligen “Belgen”?

• "Alles afstemmen op taalkwesties leidt maar tot taalapartheid en die weigeren wij."

Een nogal onduidelijke stellingname, maar alvast stelt men tegen “taalapartheid” te zijn. Het lijkt er op dat men hiermee bedoelt dat Franstaligen het recht moeten hebben om overal in Vlaanderen door de overheid in de eigen taal te worden bediend. Een verdedigbare stelling, maar men moet dan ook consequent zijn. Dan hebben de arme derdewereld-migranten in Brussel eveneens recht op dienstverlening in de eigen taal (Turks, Marokkaans) evenals de rijkere expats die veelal het Engels als lingua franca hanteren. Een onhaalbare zaak overduidelijk, tenzij men dit recht om in Vlaanderen in de eigen taal te worden bediend door de overheid enkel voor Franstaligen voorbehoudt en niet aan andere inwijkelingen vanuit de achterliggende visie dat Franstaligen superieur zijn aan anderstaligen.

In een anarcho-kapitalistische wereld waar geen staten maar enkel nog efficiënt gerunde “gated communities” bestaan zou deze heikele kwestie makkelijk opgelost kunnen worden aangezien iedereen vrij is om de toetredingvoorwaarden van zo’n “gated community” te nemen of te laten, met de bijhorende bepalingen inzake taalgebruik. In een wereld zoals we ze nu kennen, gedomineerd door staten, lijkt het vanuit liberaal oogpunt alvast niet rechtvaardig om belastingsbetalers miljoenen te laten ophoesten voor de mogelijkheid voor elke vreemdeling om voor alles in de eigen taal bediend te worden door de overheid.

• "Wij willen antwoorden op onze vragen en oplossingen voor onze problemen, Van veiligheid, werkgelegenheid, energieprijzen, leefmilieu, onderwijs, maandelijks rondkomen, gezondheidszorg, pensioenen, salarissen, enz. liggen wij immers veel meer wakker dan van bepaalde institutionele vraagstukken die verdeeldheid zaaien."

Veiligheid, werkgelegenheid, energieprijzen, leefmilieu, onderwijs, maandelijks rondkomen, gezondheidszorg, pensioenen, salarissen, enz. zijn allemaal zaken die de publieke financiën van ons land raken. De publieke financiën van ons land zijn nog steeds desastreus, met een staatsschuld van 284,10 miljard Euro of ongeveer 90% van het BBP. Volgens het bekende ECB-onderzoek verspilt de Belgische staat zomeer even 34% van zijn middelen, sterk onder het gemiddelde van 21% van de andere Europese landen (zie ook het commentaar in Trends).

Dat die andere Europese landen stuk voor stuk welvaartstaten zijn met grote collectieve sociale voorzieningen, moet een belletje doen rinkelen. Wat maakt dat net België zoveel slechter scoort dan die andere landen? Juist. De communautaire pacificatie. Een structuur van 3 gemeenschappen en gewesten en nog wat extra dubbelinstellingen in Brussel kost handenvol geld. Geld dat netto op de tafel moet worden gelegd door de belastingsbetaler, die met een belastingsdruk van gemiddeld 49% van het BBP sowieso al uitgeperst wordt als een citroen. De “antwoorden op de vragen en de oplossingen voor de problemen” van de betogers hangen dus zeer nauw samen met oplossingen voor de communautaire pacificatie.

Daarbij dringt zich die ene vraag luider en luider op: is er een vereenvoudiging van de peperdure Belgische instellingen mogelijk zonder het land te splitsen, of is dit niet het geval? De draagkracht van de belastingsbetaler begint immers door te wegen, en in een globale economie wordt het steeds makkelijker voor belastingsbetalers om zich af te wenden van de Belgische economie. De kosten die onzekerheid en een scheidingsproces met zich meebrengen zijn daarbij vergeleken slechts peanuts – borrelnootjes.

• "Wij willen tegenover de politici namelijk onze gehechtheid betuigen aan een multicultureel en verdraagzaam België."

Een eerbare doelstelling, die elke humanist zonder dralen zal onderschrijven. Een rijk, voorspoedig, gelukkig, stijlvol, creatief en inspirerend land zijn zeker nog andere doelstellingen die men had kunnen uiten.

Er lijkt echter niet onmiddellijk een verband te zijn met het centraliseren of decentraliseren van de instellingen in ons land. Tenzij dan misschien de omstandigheid dat de Belgische welvaartstaat en zijn verstikkende reguleringen de etnische minderheden die in ons land ook de zwakste sociaal-economische groep vormen in de armoedeval knelt. Waar ze in getto’s ver weg van integratie en sociale mobiliteit worden gehouden.

Noodzakelijke liberale hervormingen van bijvoorbeeld onze arbeidsmarkt om hieraan iets te doen zouden veel sneller plaatsvinden in een context van fiscale concurrentie en een ophouden van de geldstromen die de uitkeringsval van de Franstalige Parti Socialiste (PS) in stand houden. Migranten en multiculturaliteit zijn een zegen, maar niet in een context van Belgisch afhankelijkheidssocialisme.

• "Wij, Belgen, hebben ons voorgenomen ons niet nog eens laten beetnemen."

Een verstandig voornemen. Men wenst het niemand toe om beetgenomen te worden en zo in een ongunstige situatie te verzeilen. Vraag is alleen of meer vrijheid en verantwoordelijkheid voor de drie culturele gemeenschappen (Vlaanderen, Wallonië en Brussel) net niet voor alle drie een zegen zou zijn. Zoals ik reeds in mijn vorige teksten beargumenteerde., vanuit de visie van economen Spolaore en Alesina.

* * *

Men mag het Belgisch nationalisme uiteraard niet enkel afrekenen op basis van de argumentatie op bebelgian.be, maar feit is dat wanneer men op zoek gaat naar argumenten die het Belgische nationalisme hanteert, men van een kale reis thuiskomt. Daarom klinkt die ene vraag ook oorverdovend luid: waarom? Waarom moet België behouden blijven?

Een argument pro-België zou bijvoorbeeld kunnen zijn de diplomatieke assets van ons land te vrijwaren, zoals bijvoorbeeld het feit dat België dubbel zo veel stemmen heeft in het IMF als India (!). België verliezen zou dan heel wat internationale invloed afnemen. Men moet zich dan natuurlijk wel de vraag stellen of dit wel in de eerste plaats zo rechtvaardig is ten opzichte van bijvoorbeeld India (veel linkse Belgische nationalisten zijn wellicht ook een beetje andersglobalist, wat wellicht enige hoofdbrekens zal met zich meebrengen). Voor zover het IMF natuurlijk nog zo belangrijk zou zijn (slechts 20% van alle overheidsleningen zou nog via het IMF gaan). Meer fundamenteel is het maar de vraag of “iets te zeggen hebben in de wereld” voor België relevant is. Luxemburg en Ierland hebben ongetwijfeld diplomatiek minder te zeggen, maar zijn wel nummer 1 en 2 op de ranglijst van welvaart per inwoner.

Een oplossing voor de huidige crisis door het land op te splitsen in de drie delen waaruit België cultureel ook bestaat (Vlaanderen, Brussel en Wallonië) wordt geregeld geopperd, en de argumentatie die ikzelf gebruikte, is niet enkel de mijne maar komt geregeld voor in het publieke debat. Van Belgisch-nationalistische kant wordt op dergelijke argumenten nagenoeg nooit ingegaan:

The country might split into its 3 cultural worlds:

- Dutch-speaking “Northern-European” Flanders

- International Brussels (as a city state like Luxemburg, where EU institutions can remain)

- and French-speaking Wallonia, culturally oriented on France

If this happens, poorer Wallonia will not be able to afford its expensive welfare system any longer but could in the long term grow richer when pursuing free market reforms and applying the tax haven - strategy that nearby Luxembourg, the world richest country per capita, applied.

If this happens, Brussels will have to cut down on its own expensive and wasteful government costs, but might be profiting from it to grow even more as an international diplomatic hub.

If this happens, Flanders will save a lot of money that is now being paid to sustain the Belgian system, and might be able to grow even more as "the logistic port to Western Europe", by using the money to improve infrastructure and to reduce the incredibly high tax burden of 45,6% that lies on citizens and companies. (...)

Specifiek voor Brussel:

Een splitsing en een onafhankelijk Brussel zijn praktisch mogelijk

De vraag dringt zich dan op hoe de Belgische splitsing dan concreet moet verlopen. Onvermijdelijk wordt de Vlamingen dan weerspiegeld dat “wij” (de Vlamingen) Brussel zouden verliezen. Dit is een sofisme van formaat. Brussel ligt naast Vlaanderen en zal dat altijd blijven. Het is nu reeds sociologisch een ander land, maar dat belet niet om er naar toe te gaan en er economisch mee verweven mee te zijn.

Vlamingen zullen niet slechter af zijn indien Brussel een onafhankelijke staat wordt. Een onafhankelijk Brussel zou in de eerste plaats op zoek moeten naar inkomsten. In de eerste plaats zou dan het peperdure Brusselse systeem van besturen worden hervormd. Gedaan met de opdeling Gewest – VGC – Cocof - GGC. Eén bestuur. Gedaan ook met bepaalde baronietoestanden die in gemeenten bestaan. Gedaan wellicht ook met de overbelasting van het Brusselse wegennet, dit door het invoeren van een “congestion charge” zoals in Londen of Milaan. Eventueel kan een belasting worden ingevoerd voor buitenlanders die er werken (Vlamingen, Europese ambtenaren), maar Brussel zal niet zover kunnen gaan als het wil, want vitale infrastructuur voor Brussel ligt op Vlaams grondgebied (luchthaven, ring, spoor) en Europese ambtenaren kunnen perfect verhuizen naar Straatsburg of ergens anders indien Brussel zijn hand overspeelt. Vlaamse Brusselaars zouden daarom ook moeten worden gerespecteerd, en misschien zijn ze door een onafhankelijk Brussel wel beter af, zoals Vlaamse Brusselaar André Monteyne schrijft in “De stadstaat Brussel en de Vlamingen”.

Andere issues zouden de minderhedenproblematiek zijn (de Franstaligen in de rand), de verdeling van de diplomatieke assets van België en de verdeling van de staatsschuld. Geen makkelijke zaken, maar er is een compromis over mogelijk. (...)

Het is jammer en ook gevaarlijk dat het Belgische nationalisme bijzonder weinig rationele argumentatie voorhanden heeft voor zijn zaak. Respect voor de rede en de dialoog zijn tegengesteld aan het opdreunen van mantra’s. De eigen geloofspunten moet men steeds beargumenteren, kritisch in vraag stellen, en zonodig verwerpen wanneer men daarvan redelijk overtuigd is. De vraag “waarom België?” moet zich dan ook blijven stellen, en wanneer geen afdoende antwoord kan worden gegeven op die vraag, moet men de gevolgen daaruit trekken.

Belgium on the edge of splitting up? Let’s hope so. Freedom thrives with decentralisation.

2007-09-22T18:32:00.000+02:00

Dedicated to all non-Dutch speaking readers, whether they are intellectualy capable to learn it or not

Belgium:

- 10 million people

- 2 communities (apart from a tiny German minority in the east of 90.000 people): Dutch-speaking Flanders in the north (6 million people) and French-speaking Wallonia in the south (3 million people)

- a capital, Brussels (1 million people), geographically located in the north, but where most people speak French, 10% speaks Dutch and an international presence of both rich diplomats and poor immigrants remains.

The country might split into its 3 cultural worlds:

- Dutch-speaking “Northern-European” Flanders

- International Brussels (as a city state like Luxemburg, where EU institutions can remain)

- and French-speaking Wallonia, culturally oriented on France

If this happens, poorer Wallonia will not be able to afford its expensive welfare system any longer but could in the long term grow richer when pursuing free market reforms and applying the tax haven - strategy that nearby Luxembourg, the world richest country per capita, applied.

If this happens, Brussels will have to cut down on its own expensive and wasteful government costs, but might be profiting from it to grow even more as an international diplomatic hub.

If this happens, Flanders will save a lot of money that is now being paid to sustain the Belgian system, and might be able to grow even more as "the logistic port to Western Europe", by using the money to improve infrastructure and to reduce the incredibly high tax burden of 45,6% that lies on citizens and companies.

However my estimate is that the chance of splitting up at the moment is only small. This due to the following factors:

1. A split up would completely end the political power of the Francophone Socialist Party (PS), as this is the main political force in Francophone Belgium, obtaining its votes mainly from unemployed people and state employees, both benefiting from the money sent by Flanders through the welfare state system.

A split up would end the money streams from Flanders to Wallonia, and thus the necessary sources to fund the Walloon welfare state governed by the PS. It would responsabilise Walloon unemployed people, and would force them to start up their own companies and create their own wealth. Although this might be a painful process, it is the only way to heal Wallonia, suffering from a far lower GDP than Flanders.

Due to huge corruption scandals, the PS temporarily lost many of its votes, but it is still in charge in the regional governments and no Francophone party will dare to challenge the core of its power, and that is the welfare system that is hindering the south in its development and is keeping several hundreds of thousand people totally dependent of welfare, derived from wealth that was created in Flanders but is controlled by the PS.

2. Some Flemish are reluctant to secede, as they fear they would lose Brussels, now the capital of the 2 communities. To my esteem this fear is not justified, as the reality is that Brussels needs Flemish investments (public and private) more than the other way around. An independent Brussels would not change the situation as it is now: many Flemish (and Walloon) people would still work in Brussels, but the very high cost of keeping the country together through expensive unnecessary institutions would disappear.

People don't like change, but certain factors are pushing for this nevertheless:

1. The cultural differences between the 2 communities have grown over the years. When it comes to culture, the 2 communities are just as different as the US and Mexico. Brussels is a nice mix of the two, combined with a growing international aspect.

2. Financially the federal level, providing for most of the welfare (pensions, social security), is getting into problems. This due to:

- huge government expenses in the past (Belgian public debt is still 87% of GDP, coming from 130%, and the likely increase of international interest rates might make this even higher)

- the under-funding of the federal level to provide for the federal welfare expenses (whereas the regional entities are over-funded though not having the same burden to pay for welfare)

- most importantly: the very expensive compromises that were made to keep it all together. A study by the European Central Bank (Public Sector Efficiency, an international comparison, 2003), discussed in Belgium, considers that the Belgian state wastes 34% of its means, this being worse than the European average (21%) and Luxembourg (0% according to the study). The reason for this is not just the welfare state, but the fact that many institutions were created to pacify the 2 communities (e.g. 2 different parliaments for the French-speaking community in Belgium, one in Brussels, one in Namur, and plenty of institutions in Brussels, in order to protect the Flemish minority in that city).

Apart from accidental political events too dificult to explain for outsiders, and not as important either, these explained socio-economic drivers are really behind the Belgian crisis. Going back almost to the founding of Belgium, set up in 1830 as a mere Francophone state, discriminating the Flemish majority for at least 100 years, these drivers have contributed to a push for more autonomy that might end up in a split-up.

With regards to the EU - project, it is clear that an eventual split-up of Belgium would be a blow for those that want to make of the EU a regulatory superstate, based on the French model, while promoting a semi-racist artificial European nationalism, hostile towards our American and Asian friends.

The decade of globalisation that pushed governments into being more responsible, is without any doubt an extra trigger for all this, and might come to play a role in the future secession of Scotland, Catalonia, Northern Italy or Western Germany. As economists Spolaore and Alesina have explained in their essay "The size of Nations": in the age of globalisation, rich countries will be small countries. Who knows that lesson might apply for countries like France, the US, Russia, India or China one day.

De weg naar de vrijheid loopt via de splitsing van België

2007-09-08T14:41:00.000+02:00

De Belgische staat lijkt wel op zijn grondvesten te daveren in het licht van de huidige politieke crisis. Titels zoals informateur, formateur en bemiddelaar alsook oude krokodillen die het land moeten redden zijn nagenoeg opgebruikt. Rots in de branding voor het Belgisch Koninkrijk blijkt “verkenner” Herman Van Rompuy te zijn. Indien ook hij faalt, lijkt de toekomst onzeker voor de Belgische staat. Tenzij een tripartite nog een respijt geeft, maar dan volgt de nekslag in 2009.

De Standaard doet reeds een interessante oefening die moet schetsen hoe een splitsing praktisch zou verlopen, en figuren zoals Marc Reynebau worden gretig opgevoerd om te waarschuwen voor de grote hindernissen. Net zoals nog altijd de meerderheid van de Vlamingen lijkt ook De Standaard niet erg happig op het einde van België. Grotendeels vanuit een conservatieve reflex. Een gezonde en terechte reflex overigens. Politieke revoluties en grote veranderingen moet men sceptisch bekijken.

De Belgische staat is peperduur

Niettemin zouden de hindernissen en kosten van het niet-splitsen van het land wel eens hoger kunnen uitvallen dan die van de splitsing. Dat komt vooral door ongelooflijke kosten die de Belgische staat met zich meebrengt. Volgens een onderzoek van de ECB bedraagt de input-efficiëntie van de Belgische staat slechts 66%, waarover Trends bericht.

Dat geeft het percentage aan van de overheidsmiddelen die niet worden verspild. België scoort daarbij onder het Europees gemiddelde van 79%. Buurland Luxemburg haalt zomaar even 100%. Luxemburg, voorwaar een voorbeeld.

Volgens dit weliswaar gecontesteerd onderzoek verspilt de Belgische staat dus zomaar even 34% van haar middelen. Ook als de situatie niet zo dramatisch zou zijn als deze cijfers weergeven, is het voor iedereen duidelijk dat onze overheid niet het toonbeeld van efficiëntie is, om het zacht uit te drukken. Dat de hoofdoorzaak daarvan niet enkel de welvaartstaat is, die immers ook in andere Europese landen bestaat, maar in de eerste plaats de kost van de compromissen van Jean-Luc Dehaene en andere loodgieters, is duidelijk.

België kost dus te veel. Veel te veel. Zoveel dat de kost om het land niet te splitsen hoger uitvalt dan de grote inspanning die nodig zal zijn om het land op een ordelijke manier in twee of drie delen op te delen.

Burgers willen de splitsing

Dat laatste is niet langer een taboe. 40 tot 45% van de Vlamingen is op dit moment volgens verschillende peilingen voorstander van een splitsing. Een extreem hoog percentage voor zo’n radicale ingreep. De reden is duidelijk. De burger ziet in dat België bijeenhouden een verschrikkelijk hoge prijs vergt. Ook de internationale media zien er heil in: het meest gezaghebbende magazine ter wereld, “The Economist”, pleit voor een splitsing van het land: Belgium, time to call it a day. Sometimes it is right for a country to recognise that its job is done.

De financieringswet ondermijnt België

En dan is er nog dat ene in het publieke debat onderbelichte aspect van de Belgische kwestie: de financieringswet. De regeling die de verdeling van de middelen onder federatie en deelstaten voorziet. De versie van 1989 werd in 2001 met het Lambermont-akkoord aangepast. Het noodlijdende Franstalig onderwijs kreeg handenvol geld, en als tegenprestatie kreeg ook de Vlaamse deelstaat er enorm veel middelen bij. Met als gevolg dat de deelstaten op dit moment zwemmen in het geld. Zelfs de PS-regeringen in Franstalig België slagen erin om een begroting in evenwicht te bereiken, wat als ultiem bewijs kan gelden. Tegelijk komt het water aan de lippen van de federale overheid. En daar wringt het schoentje.

De federale overheid heeft immers vitale schulden aan de Belgische burger. Pensioensschulden en sociale zekerheidsschulden. Veel van het geld dat de Belgische belastingsbetaler hiervoor heeft bijgedragen aan de federale overheid wordt doorgestort naar de deelstaten. Waar het op hooghartige wijze verspild wordt aan zaken waar de burger niet om gevraagd heeft, maar die wel snel electoraal gewin opleveren voor politici, zoals gratis openbaar vervoer voor 65-plussers.

Even recapituleren: de Belgische staat rooft jaarlijks 49% van de rijkdom van haar onderdanen. Daarmee heeft België de derde hoogste belastingsdruk ter wereld, na Zweden en Denemarken. 34% van die middelen wordt echter verspild, en de voornaamste reden hiervoor is de hoge kost van de compromissen om Vlamingen en Franstaligen bijeen te houden in één staatsentiteit. En passant worden nog eens de meest vitale zaken in tijden van vergrijzing, zoals pensioenen en sociale zekerheidsuitkeringen, verwaarloosd, door gelden hiervoor bedoeld door deelstaten te laten uitgeven aan zaken die de burger niet nodig heeft. "Ceci n’est pas un parfum de crise", zoals Magritte het aan Francis Delpérée zou uitdrukken om eigenlijk te bedoelen: "ceci est une crise de système". De Koning bindt zich beter goed vast aan zijn troon.

Een internationale stijging van de rente kan de nekslag aan België geven

We durven nauwelijks een voorspelling te maken wat er gebeurt indien ook het internationale aspect om de hoek te kijken. De subprime-crisis heeft in de V.S. de vastgoedluchtbel doorprikt die door de Federal Reserve was gecreëerd om de pijnlijke gevolgen van de vorige uiteengespatte internetluchtbel van 2000 te helpen uitstellen. Het is nog niet duidelijk wat de reactie van de Fed en de ECB op deze subprime-crisis zal zijn, maar duidelijk is dat er veel verzet is om opnieuw artificieel de rente lager te sturen.

Bovendien kan de Fed ook niet oneindig crisissen blijven oplossen door geld bij te drukken, want dan komt de dollar, die nu al in vrije val lijkt, helemaal onder druk als reservemunt voor de wereld. Bij gebrek aan alternatief, en met een overvloed aan overheden die maar al te graag de eigen munt de dieperik in helpen door geld bij te drukken, kan de dollar zijn positie sowieso nog een tijd houden, maar zeker is dat artificieel de rente verlagen niet zo makkelijk meer zal kunnen als in de jaren ’90. The party is over .

De jaren ’90: de jaren van Dehaene, die door belastingsverhogingen en - beperkte – besparingen en privatiseringen het Belgische overheidstekort van 130% verminderde. De jaren waarin hij hierbij geholpen werd door de lage rente. Die dus meer dan waarschijnlijk zal stijgen in de komende jaren. En wel eens de trigger zou kunnen worden om het ultieme zetje tegen de Belgische constructie te geven. Bij rentestijgingen kan de federale overheid het wel helemaal schudden, wil het de interesten op de nog steeds zeer hoge staatsschuld voldoen.

Kleine staten zijn rijke staten

Een vereenvoudiging van de instellingen om zo de kost van de instellingen te verminderen is de enige oplossing voor dit alles. Theoretisch kan een nieuw unitarisme hiervoor zorgen. Politiek is dit echter niet haalbaar. Enkel een splitsing lijkt voor de zo noodzakelijke fundamentele vereenvoudiging en dus grote kostenbesparing te kunnen zorgen.

En eigenlijk is dit logisch. Grote staten zijn log en duur. Kleine staten, op maat van de volkeren die er wonen, zijn meer wenselijk. Dat toont alvast een onderzoek aan van economen Spolaore en Alesina. Kleine staten zijn rijke staten, zo stellen ze.

Zoals Frans Crols in dit bijzonder lezenswaardig pleidooi voor een onafhankelijk Vlaanderen de twee economen Spolaore en Alesina citeert, mag het duidelijk zijn dat hun analyse perfect op de Belgische kwestie kan worden toegepast:

"De kosten van de heterogeniteit/rommeligheid van een land kunnen dermate hoog oplopen dat de burgers van een homogener subgedeelte besluiten de kosten te drukken door samen een lower cost country te stichten gebaseerd op meer samenhang, meer sociaal kapitaal, beter overleg, minder ruzie, minder tijdverlies."

Kleine staten zijn open multiculturele staten

Kleine staten zijn rijke staten, maar kleine staten zijn ook open staten. Een onafhankelijke republiek Vlaanderen zou geen bekrompen land zijn, maar zou zich integendeel als huidig centrum van Europa nog meer naar buiten kunnen openen. Allereerst door de vennootschapsbelasting te verlagen zoals in Ierland is gebeurd. Op dit moment is Ierland hierdoor het tweede rijkste land ter wereld (per capita ), en is het meer en meer een multiculturele smeltkroes aan het worden.

Een onafhankelijk Vlaanderen zou ook de politieke mogelijkheden geven om uitkeringen te beperken in de tijd en een aantal andere rationaliseringen door te voeren, die het fenomeen van de uitkeringsmigratie, zoals Derk-Jan Eppink dit noemt, aanpakken. Dat dit het samenleven en de integratie ten goede zou komen, omdat er bijvoorbeeld geen Marokkaanse bejaarden meer zouden komen via gezinshereniging om hier van hun oude dag te genieten op kosten van de Belgische sociale zekerheid, is al te duidelijk. In een vrij land is migratie een wezenlijk en welkom onderdeel van de samenleving, maar komen en gaan migranten enkel in de mate dat dit economisch draagbaar is.

Situaties zoals nu in België, waar op aansteken van de PS mensen in sociale getto’s en werkloosvallen afhankelijk worden gehouden, zouden in een kleinere staat moeilijker houdbaar zijn. Wie voor integratie is, moet dus het land kleiner willen maken.

Een splitsing en een onafhankelijk Brussel zijn praktisch mogelijk

De vraag dringt zich dan op hoe de Belgische splitsing dan concreet moet verlopen. Onvermijdelijk wordt de Vlamingen dan weerspiegeld dat “wij” (de Vlamingen) Brussel zouden verliezen. Dit is een sofisme van formaat. Brussel ligt naast Vlaanderen en zal dat altijd blijven. Het is nu reeds sociologisch een ander land, maar dat belet niet om er naar toe te gaan en er economisch mee verweven mee te zijn.

Vlamingen zullen niet slechter af zijn indien Brussel een onafhankelijke staat wordt. Een onafhankelijk Brussel zou in de eerste plaats op zoek moeten naar inkomsten. In de eerste plaats zou dan het peperdure Brusselse systeem van besturen worden hervormd. Gedaan met de opdeling Gewest – VGC – Cocof - GGC. Eén bestuur. Gedaan ook met bepaalde baronietoestanden die in gemeenten bestaan. Gedaan wellicht ook met de overbelasting van het Brusselse wegennet, dit door het invoeren van een “congestion charge” zoals in Londen of Milaan. Eventueel kan een belasting worden ingevoerd voor buitenlanders die er werken (Vlamingen, Europese ambtenaren), maar Brussel zal niet zover kunnen gaan als het wil, want vitale infrastructuur voor Brussel ligt op Vlaams grondgebied (luchthaven, ring, spoor) en Europese ambtenaren kunnen perfect verhuizen naar Straatsburg of ergens anders indien Brussel zijn hand overspeelt. Vlaamse Brusselaars zouden daarom ook moeten worden gerespecteerd, en misschien zijn ze door een onafhankelijk Brussel wel beter af, zoals Vlaamse Brusselaar André Monteyne schrijft in “De stadstaat Brussel en de Vlamingen”.

Andere issues zouden de minderhedenproblematiek zijn (de Franstaligen in de rand), de verdeling van de diplomatieke assets van België en de verdeling van de staatsschuld. Geen makkelijke zaken, maar er is een compromis over mogelijk.

Luxemburg is het voorbeeld

Luxemburg is kleiner dan Brussel, en heeft ook Europese instellingen. Luxemburg is klein, rijk (het rijkste land ter wereld per capita), een belastingsparadijs. Luxemburg is een voorbeeld voor Brussel, Wallonië en Vlaanderen. Een opsplitsing van het land in twee (Vlaanderen en rest-België met Wallonië en Brussel) of drie delen (Vl-Wal-Bru) zou tot meer fiscale competitie aanleiding geven (de beroemde “race to the bottom”: minimaal betalen aan de overheid voor maximale dienstverlening), tot meer verantwoordelijk bestuur dicht bij de burger, tot het einde van de macht van de corrupte PS, die veel Vlaams geld zou verliezen.

In Wallonië zou de verticale as Waals-Brabant-Namen-Luxemburg het laken naar zich toe halen en eindelijk de broodnodige hervormingen doorvoeren die nodig zijn voor de oude industriebekkens in het Westen en het Oosten van het land. De verzwakte PS zou enkel kunnen toekijken hoe haar macht ineenstort, haar pionnen worden berecht en de burgers van Wallonië zich bevrijden van haar verstikkende wurggreep om zo op langere termijn tot een tweede Luxemburg uit te groeien.

Misschien zouden Brussel en Wallonië als rest-België wel samen voortdoen. Het lijkt mij vanuit de redenering van Spolaore en Alesina geen goede zaak voor hen, maar ook dat zou al een verbetering zijn ten opzichte van de huidige situatie.

Op naar de splitsing van Vlaanderen

In Vlaanderen zou de nieuwe grote uitdaging zijn om fors te gaan snijden in het ambtenarenapparaat en het oerwoud aan Vlaamse regelgeving. Dat ook Vlaanderen bovendien beter af zou zijn met kleinere gedecentraliseerde entiteiten, is zeker. West-Vlaanderen, stad Antwerpen en Limburg vormen als Vlaamse regio’s waar een sterke eigen identiteit bestaat evidente kandidaten hiervoor. Is het niet voor volledige onafhankelijkheid, dan misschien als vennootschapsbelastingsvrije zones. Na de splitsing van het land geldt: “l’imagination au pouvoir”.

Last but not least zou de splitsing van ons land ook een mokerslag zijn voor diegenen die de Europese Unie willen doen evolueren naar een corporatistische superstaat waar overregulering en bureaucratisering aan de orde van de dag zijn en een artificieel Europees semi-racistisch natiegevoel wordt gepropageerd gericht tegen onze Amerikaanse vrienden en Aziatische handelspartners. Een opsplitsing van de macht in het hart van de Europese Unie zou een mooie stap vooruit zijn op weg naar een vrije wereld met kleine als bedrijf bestuurde staten die vrij handel drijven in vrede.

CD&V ontloopt haar verantwoordelijkheid

2007-08-10T22:56:00.000+02:00

De verkiezingen liggen vandaag precies twee maanden achter de rug en van een nieuwe regering is nog geen schijn te bekennen. Het mag duidelijk zijn dat dit komt door de grote klap die de PS, een belangrijke speler in het Belgisch corporatistisch establishment, heeft gekregen. Voor het eerst sinds de invoering van het algemeen stemrecht in 1918 zijn de socialisten niet de grootste partij in Wallonië. Indien rooms-rood mogelijk was geweest, zoals Yves Leterme had gehoopt, waren de krantenkolommen met de voorstelling van de nieuwe ministers al verschenen. Dat is zeker.

Nog maar weinig zaken zijn verworven als akkoord in de onderhandelingen: het principe van een belastingsverlaging, een verhoging van de uitkeringen, een begrotingstekort (horesco referens!) en het langer openhouden van de kerncentrales.

De kern van het probleem zit bij CD&V: aangezien ze een klassieke centrumpartij is, is haar grootste vrees dat de coalitiepartners zouden scoren. Daarom transformeert de partij bij de onderhandelingen met de liberalen in een ACW-bolwerk van het ergste soort. Waardoor misschien zal blijken dat met de PS meer belastingen zullen zijn verlaagd dan met CD&V. Alle liberaal denkende CD&V - kiezers zullen een dolk in de rug ingeplant krijgen.

Nochtans neemt CD&V hiermee een zware verantwoordelijkheid op de schouders. De PS heeft een historische nederlaag geleden. Het is de morele verantwoordelijkheid van éénieder om nu eens schoon schip te maken en vooreerst de moordende belastingsdruk in België sterk af te bouwen, gefinancierd met een grote uitgavenvermindering, vooral dan door het aantal ambtenaren drastisch te laten dalen. Naast nog andere dringende zaken.

Anders dan de VLD in de voorbije 8 jaar, heeft CD&V wel degelijk het electorale gewicht om een aantal levensnoodzakelijke hervormingen waartoe al een aanzet werd gegeven nu eens helemaal door te drukken. De PS is weg en kan zich dus niet langer verzetten tegen Copernicus bis, administratieve vereenvoudiging in sociale en fiscale materies of vermindering van het aantal ambtenaren. De VLD had in de eerste regering-Verhofstadt te kampen met maar liefst vier tegenstanders van fundamentele hervormingen (PS, sp.a, Agalev en Ecolo) en één lauwe medestander (MR). In de tweede regering-Verhofstadt was het electoraal gewicht van de VLD niet veel groter dan dat van de PS, wat beperkingen meebracht. Bovendien was de oppositie (CD&V, Vlaams Belang) ook niet van die aard om veel aan te dringen op dergelijke hervormingen.

Nu liggen de kaarten helemaal anders. CD&V heeft groot electoraal gewicht en zou dus veel hervormingen die haar kiezers effectief ondersteunen makkelijk kunnen doorduwen. Het heeft in de VLD en MR coalitiepartners die vragende partij zijn voor hervormingen. Enige tegenstander zou de kleine partij cdH zijn. Indien die partij zich echter zo economisch onvolwassen blijft opstellen (met pleidooien voor hogere belastingen als voorlopig meest krankzinnige voorstel), is het misschien beter om Madame Milquet en haar kliek te vervangen door Ecolo. Ecolo zit niet in de deelstaatregeringen met de PS en kan het zich dus beter permitteren om de PS tegen de haren in te strijken. Bovendien staat Ecolo meer open voor bepaalde zaken, zoals bijvoorbeeld vereenvoudiging van de administratie, aangezien die partij veel minder deel uit maakt van het Belgisch corporatistisch belangenapparaat dan cdH. Nog belangrijker is dat Ecolo veel won in de verkiezingen en dus makkelijker kan toegeven dan cdH, dat status quo bleef en zich existentiële vragen mag beginnen stellen bij een eventuele nederlaag na machtsdeelname.

Laatste voordeel dat CD&V heeft is de liberale zweeppartij Lijst Dedecker die vanuit de oppositie druk op de ketel kan zetten voor hervormingen, wat niet onbelangrijk is om vakbonden en andere belangengroepen tot toegevingen te dwingen.

Echter ontloopt CD&V tot nu toe volstrekt haar verantwoordelijkheid. In de nota’s van formateur Yves Leterme wordt bijzonder weinig aandacht besteed aan de hervormingen die het land van het verstikkende staatsjuk moeten bevrijden, en waar de mainstream in Vlaanderen nochtans al meer dan twintig jaar op hamert.

Bovendien is over het communautaire luik zelfs nog minder beweging te merken, hoewel dat niet op conto van CD&V mag worden geschreven, maar het de Franstalige partners zijn die hier met vuur spelen. De kern van het communautaire dossier is budgettair. Op dit moment krijgen de deelstaten te veel geld voor de taken die ze hebben en verspillen zij naar hartelust de zuur verdiende centen van de burgers. Waarna ze zich op de borst kloppen geen begrotingstekort te hebben. De oplossing is overduidelijk voor iedereen: de deelstaten moeten stoppen met hun onzinnige uitgaven en moeten integendeel via een staatshervorming de vergrijzingschulden (en dus de sociaal-economische bevoegdheden pensioenen, gezondheidszorg en kinderbijslagen) overnemen van de federale overheid, die anders onherroepelijk failliet gaat, wat een ramp zou zijn voor de vele belastingbetalers die zo lang hebben bijgedragen voor pensioen en sociale zekerheid, en hier ook op rekenen. De tijd waarin de deelstaten de vergrijzingsfondsen door ramen en deuren naar buiten gooien, moet stoppen.

CD&V moet de koe bij de horens vatten: er moeten grote hervormingen op fiscaal, administratief en sociaal gebied komen. De Franstaligen moeten stoppen met “non” zeggen en moeten akkoord gaan om de vergrijzingschulden van de federale overheid naar de rijke deelstaten over te brengen. Indien dit niet gebeurt, blijft Open VLD misschien beter uit een regering die niet van de afwezigheid van de PS profiteert, en moet de PS maar terugkomen, zodat in 2009 de christendemocraten liefst bijzonder zwaar worden afgestraft voor hun nalaten.

A big defeat for freedom and democracy

2007-06-23T16:23:00.000+02:00

Early this morning the 27 government leaders of the EU reached a compromise on how a new European Treaty should look like. The intention was to revive the "dead" European Constitution by keeping all of its essential changes in a new compromise. This despite the French and Dutch "No" - votes in 2005.

What does this compromise, that will dramatically centralise decision making and threaten freedom and democracy all over the continent, if it would be implemented, entail?

- Some symbolic, non-essential things will be scrapped, as the name "Constitution", the simplification of the legal content, the preamble with all the fuzz whether God is or is not at the origin of European civilisation and also the reference to a European flag and anthem.

- The number of domains where member-states will loose their right to veto legislation remains quasi intact as compared to the Constitution: energy, tourism, space policy and transport are only some of the few domains where the EU will achieve more power, because member-states will loose their veto powers. A centralised migration policy will become possible. Also an EU attorney-general is now feasible, although the UK keeps it veto on justice matters. Veto’s luckily remain intact over foreign policy, defence and the EU budget.

- From 2009 on, there will be a permanent President of the EU and a Minister for Foreign Affairs (although some bureaucratic name will be given to the latter).

- The primacy of EU law has been confirmed.

- The Qualified Majority Voting system (used where member-states don’t have vetoes) will change from 2017 on, as it will then become more easy to make decisions: a majority of 55 per cent of member-states will suffice if this majority represents 65 per cent of the EU’s population.

- The Charter of Fundamental Rights (containing amongst other the “human right” on paid vacation) will become binding for member-states (except for the UK)

- France made sure that a key clause stating that it was an objective of the union to ensure an internal market "where competition is free and undistorted" will be scrapped. Although still legally unclear, some predictions say this could mean the end of the single market, as judges would now have to allow governments to subsidise, regulate and prevent competition.

- One positive change is that national parliaments will get a say in the law making process through an alarm procedure, as the non-elected European Commission will have to drop a proposal if a majority of national parliaments, 55% of member-states and a majority in the European Parliament decides so.

- The EU will obtain a single legal personality, which will make it possible to agree on international treaties, which shapes the EU more and more into a "state".

Important is to know that this summit was not an intergovernmental conference (IGC), but only an ordinary European Council of Heads of State and Government. This has relevance because states are only allowed to agree treaties when this happens in an IGC.

As the tonight agreement makes clear:

"The European Council invites the incoming Presidency to draw up a draft Treaty text in line with the terms of the mandate and to submit this to the IGC as soon as it opens."

Further in the conclusions we find:

“The present mandate will provide the exclusive basis and framework for the work of the IGC that will be convened according to paragraph 10 of the European Council conclusions."

Information thanks to the EU Referendum Blog, which claims that this constitutes a coup d'état. What is certain, is that this statement has no legal value whatsoever. The IGC is separate from the European Council (for example European Commission President José Manuel Barroso will not be present there) and because of that the IGC has not any restriction to totally abort the compromise that has been achieved.

Politically one could argue that it is likely that the IGC will just voluntarly do what the European Council asks, but that is not so sure, as it will be Gordon Brown that will determine the UK position then, and not Tony Blair any more. Brown is definitely more euro-sceptic and torpedoing the whole European Constitution thing could provide him with a lot of political capital. New EU president Portugal wants to have a – real – IGC deal in october , so with Gordon Brown in charge there is a chance that the compromise won’t survive the IGC.

However the biggest hurdle to take for euro-centralists will be avoiding new referendums. The other side of the medal that the content of the European Constitution has been safeguarded is that this makes the claim less credible that a referendum is not needed, in the UK, Netherlands or France. Gordon Brown will have to announce what his position is on the referendum question, at least after an eventual adoption by the IGC of the proposed compromise. Nicolas Sarkozy has already ruled out a referendum, and in the Netherlands the judges of the “Council of State” will have to decide on the question. Also Denmark and Ireland are legally obliged to have referendums if their sovereignty is affected, although they are doubting if they will hold one. Maybe other governments, or newly elected governments, will decide that a referendum will have to be organised, so there is still room for European Democray to stand up and resist.

Via een mottenballentaks met opbrengst voor de belastingsbetaler naar een nieuwe privatisering van Electrabel

2007-06-19T12:44:00.000+02:00

Via de staatsschuld en belastingen betalen burgers voor de massale investeringen die in het verleden gebeurd zijn om kerncentrales te bouwen. Nu profiteert Electrabel-Suez hiervan, dus moeten ze ook een deel bijdragen door een mottenballentaks. Indien de opbrengsten van een mottenballentaks enkel worden gebruikt voor de vermindering van de personenbelasting kan zo'n maatregel een oplossing bieden.

De recente prijsverhoging van Electrabel-Suez doet heel wat stof opwaaien.

De vraag die eenieder zich moet stellen, is waarom er geen behoorlijke concurrentie is. Het feit dat de productie voor 70 % in handen blijft van Electrabel, verhindert concurrentie op de Belgische markt.

Opsplitsen zal volgens Electrabel-Suez niets bijbrengen omdat gebrek aan productiecapaciteit de oorzaak van de hoge prijzen is. Electrabel-Suez verhoogt die productiecapaciteit in de buurlanden, maar niet in België, omdat "politici niet voor een stabiel klimaat hebben gezorgd", verwijzend naar de onzekerheid over de kernuitstap en de dreiging van een mottenballentaks.

Electrabel-Suez heeft een punt in verband met de onzekerheid van de kernuitstap. Best terugdraaien, zoals het nieuwe rapport van de commissie-Energie ook stelt.

Test-aankoop stelt dat de privatisering van Electrabel-Suez onvolmaakt was. Wat doet denken aan de privatiseringen in het voormalige Oost-blok in de jaren negentig, waarbij ambtenaren zich feitelijk de staatseigendommen toe-eigenden. Ook is dit bij de privatisering van kerncentrales in België dus gebeurd: de Electrabel-ambtenaren kregen de kerncentrales waar wij zoveel voor betaalden en via de staatsschuld nog steeds voor betalen, voor een appel en een ei.

Voorstellen om de nucleaire capaciteit van Electrabel-Suez eerlijker te verdelen, moeten we op scepsis onthalen. Wat is de garantie op een eerlijke privatisering ditmaal?

Een beter voorstel is om een eerlijke prijs te laten betalen door Electrabel-Suez, via een mottenballentaks, maar dan wel één waarvan de opbrengt onmiddellijk tegoed komt aan de eigenaars van de kerncentrales, en dat zijn de Belgische belastingsbetalers. Dit via een eenmalige korting op de personenbelasting. Indien Electrabel-Suez vindt dat die taks te hoog is, kunnen ze nog steeds een deel van hun nucleaire activa van de hand doen. De belastingsverlaging moet de burgers dan weer beschermen tegen mogelijke doorrekenoperaties van Electrabel-Suez.

Ongetwijfeld is het bepalen van de juiste prijs voor de privatisering veel haalbaarder dan het bepalen van het juiste marktevenwicht, wat nodig is bij een herverdeling van de nucleaire capaciteit. Door een hoge taks zal het de markt zijn die bepaalt wat de meest efficiënte manier is om electriciteit te verdelen: door één dominante speler, of door meerdere kleinere spelers.

Grootste bezwaar is dat deze maatregel de stabiliteit van internationale investeringen in ons land zou kunnen aantasten. Een zo ver mogelijk terugdringen van de overheid in vitale sectoren is de enige duurzame garantie om dergelijke maatregelen op lange termijn te moeten vermijden.

De kiezer vraagt een roomsblauwe beleidsrevolutie - Cetero censeo PS delendam esse

2007-06-14T18:29:00.000+02:00

De verkiezingen van 10 juni hebben gezorgd voor een momentum. Het momentum om eindelijk af te rekenen met de PS – staat, en broodnodige hervormingen door te voeren in ons land. Bij de regeringspartijen werd sp.a (- 3,4 %) in vergelijking met 2004 zwaarder afgestraft dan VLD (-1,0 %). Oppositiepartijen Groen! (-1,1 %) en zeker Vlaams Belang (-5,1 %) konden hiervan echter niet profiteren. Integendeel verovert de liberale Lijst Dedecker meteen 6,5 % en groeit het Vlaams Kartel CD&V/N-VA tot bijna 30% van de stemmen (+3,5%). In Wallonië en Brussel verslaat Didier Reynders, de Waalse Sarkozy, overtuigend de PS. De cdH blijft status-quo, en Ecolo wint sterk.

Belangrijkste politiek feit is dat een roomsblauwe meerderheid zonder de PS mogelijk is. Het gegeven dat de PS incontournable was, beperkte in het verleden vele mogelijkheden. Van de federale regering kon per definitie niet veel heil komen, want de PS was er in aanwezig. De VLD heeft eerlijk het één en ander bereikt, maar binnen de grenzen die de PS toeliet. Nu is het denkbaar dat N-VA ook zonder megastaatshervorming het zich electoraal kan permitteren om in de regering te stappen, zodat een beleid als in Oostenrijk of Ierland kan worden gevoerd.

MR en cdH zullen tijd nodig hebben om een staatshervorming goed te keuren, maar dat zij een regering zonder PS kunnen vormen, beseffen zij maar al te goed. Even zei Joëlle Milquet dat ze niet in de regering met de N-VA wilde, maar al te gauw werd zij door partijgenoten Wathelet en Antoine eraan herinnerd dat cdH slechts een matig resultaat heeft behaald en eventueel inwisselbaar is voor Ecolo. De sfeer in cdH ademt “Belgique à papa” uit en het vooruitzicht op machtsdeelname is in die partij een niet te versmaden lokmiddel, dit in tegenstelling tot de Vlaams-nationale partijen, die macht terecht wantrouwen.

CD&V ziet tot op heden met gemengde gevoelens tegemoet naar een roomsblauwe regering. De dominante ACW-vleugel vreest voor haar privileges, en rekende eigenlijk op een travaillistische regering. Dat was buiten de MR gerekend. Didier Reynders coördineerde de opstand, Olivier Chastel voerde het veldwerk uit door de maffieuze praktijken in Charleroi naar buiten te brengen, en Alain Destexhe heeft onmiskenbaar met zijn boek “Wallonie: la verité des chifres” de grondstroom in Franstalig België in gunstige richting doen evalueren.

Roomsblauw heeft 81 op 150 zetels, en verliest die meerderheid indien N-VA het Vlaams Kartel verlaat. Het feit dat CD&V en N-VA één fractie in de Kamer zullen vormen, zal die afscheuring alleszins niet bespoedigen. Dat een staatshervorming zeker moet kunnen lukken, eveneens. Want niet alleen is er voor MR en cdH de aanlokkelijke mogelijkheid om het zonder de PS te doen, de tweederde meerderheid van 100 zetels kan bovendien nipt bereikt worden met sp.a (14 zetels) en Lijst Dedecker (5 zetels). Alternatief kunnen de 12 zetels van de groene partijen aangewend worden.

Brussel-Halle-Vilvoorde splitsen moet politiek haalbaar zijn. Niet enkel winnen de Franstaligen hierdoor zetels in Brussel, bovendien duidde MR reeds aan om het ultieme voorstel uit 2005, dat inschrijvingsrecht in Brussel voor de Franstaligen uit de Rand inhield, opnieuw op tafel te willen leggen. Toen schoot Spirit dit voorstel af, maar zouden veel mensen van dit inschrijvingsrecht gebruik maken? Wellicht niet.

Om de verfransing van Brussel en de Rand tegen te gaan, moet de Vlaamse beweging misschien wat meer innovatief gaan nadenken. De Brusselse Vlamingen behelzen nu nog slechts 11% van Brussel. Franstalige partijen zullen nog steeds opkomen in Halle-Vilvoorde, dat staat vast, want in Halle-Vilvoorde wonen 22% Franstaligen.

De splitsing van het kiesarrondissement is belangrijk, want het is een stap naar een drie-staten-oplossing voor de communautaire problematiek (Vlaanderen, Brussel, Wallonië). Een onafhankelijk Brussel (wat dus een stadstaat naar het model van Luxemburg is, en niet naar het gefaalde model van Washington D.C.) is misschien wel de beste garantie voor de rechten van Vlamingen in Brussel, zoals Brusselse Vlaming André Monteyne ooit schreef.

De Walen zullen alleszins moeten inzien dat ze deze zomer – en dus niet in 2009 – zullen moeten akkoord gaan om bepaalde bevoegdheden af te staan naar de deelstaten. Dat het om kerneconomische bevoegdheden gaat, zoals sociale zekerheid, pensioenen, arbeidsuitkeringen en sociaal overleg, en niet om marginale zaken, zoals ontwikkelingssamenwerking, moet ook duidelijk zijn.

Reynders zal dus zijn drogargument dat men beter de PS en haar deelstaatregeringen geen bevoegdheden bezorgt, moeten inslikken. Niet alleen de politieke kracht van het electoraal signaal van 10 juni zal daar voor zorgen, maar nog meer het feit dat de federale overheid dankzij het Lambermont-akkoord virtueel op weg is naar het faillissement, zeker aangezien de internationale rente zal stijgen. De deelstaten hebben massaal veel middelen, en geven dit uit aan allerlei ongevraagde zaken, dit terwijl de burger zich blauw betaalt aan belastingen zodat de federale overheid toch enigszins haar schulden aan die burger op vlak van eerste pijler-pensioenen en sociale zekerheid kan voldoen.

De oplossing is overduidelijk voor iedereen: de deelstaten moeten stoppen met hun onzinnige uitgaven en moeten integendeel via een staatshervorming de schulden (en dus de sociaal-economische bevoegdheden pensioenen, gezondheidszorg en kinderbijslagen) overnemen van de federale overheid, die anders onherroepelijk failliet gaat. Aangezien de huidige middelen daarvoor toch niet zullen volstaan, moeten de deelstaten aanzienlijke fiscale bevoegdheden krijgen, wat een beslissende stap zal zijn naar het einde van België.

Naast de niet af te wenden regionalisering van ons land, heeft de kiezer, hierbij aangezet door een internationale tendens, de politici het signaal gegeven dat de tijd van verspillingen voorbij moet zijn, door het zwaar afstraffen van de socialistische partijen. Die kunnen misschien nog terugkomen door een rechts-populistisch programma over te nemen, zoals de SP van Marijnissen in Nederland deed, maar in de brave new world die de globalisering ons schenkt, steken ze beter alle ideologische onzin uit het verleden in de vergeetput.

De roomsblauwe regering moet dan ook, spijts wat het ACW daarover mag denken, een beleidsrevolutie doorvoeren:

1. Massieve lastenverlaging

Allereerste prioriteit is een zware verlaging van de vennootschapsbelasting. Nog meer dan een liberale keuze is dit een economische noodwendigheid, gezien de drastische fiscale concurrentie die op dit ogenblik plaatsvindt in Europa. Het begon bij Ierland en de Oost-Europese tijgers, en nu heeft het ook de grenzen van België bereikt, aangezien ook Frankrijk, Nederland en Duitsland op dit vlak hervormingen doorvoeren.

Toegegeven, België heeft met de notionele intrestaftrek een feitelijke venootschapsbelastingsverlaging naar 25% gedaan, maar dit zal niet genoeg zijn. Amcham luidt de alarmbel over de Amerikaanse investeringen in België en op één van hun lunches vraagt Alain Zenner (MR) dat dit tarief naar maximaal 15% gaat. Beter zou wellicht zijn om de vennootschappenbelasting volledig af te schaffen, eventueel gecombineerd met het afschaffen van aftrekposten of speciale gunstmaatregelen. Dit zou België ineens op de kaart zetten als ondernemingsvriendelijk land, en in tegenstelling tot de moeilijk communiceerbare “notionele interestaftrek” de beste reclame zijn voor buitenlandse investeerders die ons land zich kan dromen. Om nog maar te zwijgen van de weldadige effecten op binnenlandse ondernemingen en starters.

Los daarvan moet uiteraard ook een zware verlaging van de personenbelasting gebeuren, die dus NIET mag gepaard gaan met een verhoging van BTW, om redenen uiteengezet hier. Naast fiscale concurrentie is het belangrijkste argument daarvoor het eigendomsrecht: van januari tot juni voor de staat werken is immoreel, zeker wanneer men weet dat België abonimabel scoort in termen van overheidsefficiëntie. Wat ons brengt tot de tweede grote prioriteit voor de nieuwe regering: besparen, besparen en nog eens besparen. Om al die lastenverlagingen te kunnen betalen.

2. Besparen, besparen, besparen

Daarmee zal de nieuwe coalitie in rechtstreekse aanvaring komen met het hart van sp.a en PS: de overheidsvakbonden. Volgens Geert Noels in Trends berekende de ECB dat de Belgische staat maar liefst 34 % zou kunnen besparen, en toch hetzelfde eindresultaat zou kunnen garanderen. Eén derde van de jaarlijkse uitgaven door de overheid moet dus terug naar de burger. We hebben dus allereerst een zeer sterke Minister van Begroting nodig.

3. Copernicus 2.0

Alle vaste benoemingen moeten worden afgeschaft, zodat ambtenaren uitvoeren wat democratisch beslist is, en de kabinetten ook kunnen verdwijnen. Het is de evidentie zelve, en wordt nu ook politiek mogelijk met het verdwijnen van de PS uit de regering. PS’ers Marie Arena en Christian Dupont kunnen zich voortaan met andere, ongetwijfeld nuttiger zaken bezighouden dan met het tegenhouden van hervormingen van de administratie.

4. Generatiepact 2.0

Forse deregulering van de arbeidsmarkt, gecombineerd met het niet langer bindend verklaren van C.A.O.’s. Met ons systeem van sociaal overleg is op zich niets verkeerd, maar wanneer een bedrijf zich wil onttrekken aan de beslissingen die weinig legitieme “sociale partners” hen opleggen, moet dat kunnen. VBO & FGTB, eat your heart out.

5. Sociaal-economische aanpak van de vreemdelingenproblematiek

Tot nog toe werd de vreemdelingenproblematiek op een totaal verkeerde manier aangepakt. Via repressie, bureaucratie en vooral gebrek aan aanpak werden collectivistische waanbeelden in beleid omgezet. De ogen moeten nu opengaan dat de vreemdelingenproblematiek nauw verbonden is met onze uitkeringsstaat, en dus moeten werkloosheidsvallen nu voor eens en altijd worden weggewerkt. Die werkloosheidsvallen (kindergeld, onbeperkte werkloosheidssteun, …) zijn vooral nefast voor de vierde wereld die in ons land meer en meer uit mensen van vreemde origine bestaat. Yves Leterme moet zijn Rerum-Novarum belofte van 2 miljard euro uitkeringen dus inslikken, ter wille van het goede samenleven. Werkloze migranten integreren namelijk niet.

Daarnaast is een even belangrijke stap noodzakelijk, namelijk het invoeren van een green card – systeem dat aan de noden van onze arbeidsmarkt moet voldoen. Migratie is fundamenteel iets positiefs, zoals Philippe Legrain stelt, en aangezien we economische zelfmoord plegen zonder migratie, kunnen we beter het onderliggend uitkeringssysteem dat integratie verhindert aanpakken.

6. Openhouden van de kerncentrales

Nauwelijks het vermelden waard, en zoals iedereen weet het schaamlapje voor de groenen in 1999. Leuk dat de CO2 – manie in deze discussie tegen de groenen kan worden gebruikt, zoals Electrabel doet. Het afval is er, of men de centrales nu vroeger sluit of niet, dus laat ons ze dan openhouden. Voor de rest moet de overheid zich zo weinig mogelijk bemoeien met onze energievoorziening, alhoewel daar natuurlijk ook een geostrategische kant aan zit. Maar dat is een andere discussie.

7. Afschaffing van het CGKR en opheffing van alle vrije meningsbeperkende wetgeving

Discriminatie, racisme en negationisme zijn ongetwijfeld afkeurenswaardig (hoewel discriminatie soms net de mooiste dingen des levens mogelijk maakt), maar in een rechtsstaat is dat geen voldoende reden om ze te bestraffen. Het succes van Lijst Dedecker maakt duidelijk dat een groeiende groep in de bevolking zich stoort aan deze extreem-linkse inperkingen van de vrijheid, waartoe de jacht op de automobilist en het rookverbod ook behoren. Gehoor aan geven dus.

8. Volledige privatisering van Belgacom

Een recente enquête van Test-Aankoop maakt duidelijk dat internet in België veel te duur is in verlijking met de buurlanden. Als voornaamste oplossing stelt Test-Aankoop om Belgacom (en ook Telenet) te privatiseren. Doen dus. Het kan het gebruik van internet, dat een vitale functie bekleedt in de economie, enkel ten goede komen.

9. Rem de privatisering van de gezondheidszorg niet af

Van alle Europeanen betalen Belgen procentueel het meest zelf (naast het belastingsgeld) voor hun ziektezorg. Als de gezondheidszorg hier zo goed is, zou dat dan daar niets mee te maken hebben? Of met het feit dat vele spelers (ziekenhuizen, dokters, …) private spelers zijn? De regering mag dus geen verstaatsing van de gezondheidszorg laten gebeuren. Integendeel moet de lastenverlaging de burgers de mogelijkheid geven om zich privaat te verzekeren. Dat laatste wordt noodzakelijk gezien de onvermijdelijke evolutie naar een systeem met meerdere snelheden, dat enkel een overheidssysteem ZONDER SNELHEID als alternatief heeft.

10. Hervorming van Justitie

De PS – protectoraten in het Justitieel apparaat worden opeens heel kwetsbaar, hoewel Justitie wellicht nog jaren politieke benoemingen zal mogen uitzweten. Het excuus om die te doen omdat de PS het ook deed is alleszins verdwenen.

De PS hield onder meer het voorstel van Marc Verwilghen om bemiddeling te veralgemenen tegen. Deze remedie, die destijds het Amerikaanse Justitie-apparaat van de ondergang heeft gered, is een wondermiddel tegen gerechtelijke achterstand: geef partijen de mogelijkheid om zelf hun rechter aan te duiden. Wat al jaren gebruikelijk is in het internationaal zakenleven, moet ook mogelijk worden voor de gewone burger.

Let op voor de buikspreekpop

2007-06-01T18:01:00.000+02:00

Nog anderhalve week scheiden ons van de federale verkiezingen van 10 juni 2007. Hoewel er zoals steeds een factor onzekerheid is, worden geen grote verrassingen verwacht. De VLD zal in het beste geval tegen de 20% eindigen, net zoals sp.a. Lijst Dedecker haalt misschien de kiesdrempel in 2 provincies, of toch zeker een 3 à 4% over heel Vlaanderen. Vlaams Belang zal niet al te veel stijgen ten opzichte van 2004, want discussies zoals over migrantenstemrecht waarbij één bepaalde partij, met name de VLD toen, in het vizier kwam, zijn er niet geweest. Dat de partij nog eens een stijging van een vijftal procent zal maken, verwacht alvast niemand. Ook CD&V/N-VA verwacht een uitslag in de lijn van 2004, of hoopt op een kleine stijging, en voor Groen! is dat net hetzelfde, hoewel die laatste partij wel met zwakke, onbekende lijsttrekkers naar de kiezer trekt.

In Wallonië lijkt meer op til te zijn. De PS heeft de schandalen nog niet volledig electoraal betaald, want net voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 kwamen de schandalen toen ook net te laat boven. Didier Reynders groeit met de dag als politicus die het verzet tegen de PS-staat belichaamt, en profiteert mee van de presidentiële overwinning van geestesgenoot Sarkozy in Frankrijk. Bovendien komen ook nu opnieuw schandalen boven, in Charleroi dan nog wel, wat de kiezer nogmaals herinnert aan de PS en haar corruptie. Indien de Franstalige kiezer het nu niet doet, zal die het nooit doen: de macht van de PS breken.

Elio Di Rupo verweert zich als een duivel in een wijwatervat, en heeft Joëlle Milquet en de cdH al tot bondgenoot gedwongen, door beloftes om haar partij in de regering op te nemen. De cdH stelt niet veel voor in het licht van de twee grote Franstalige partijen en is dus maar al te makkelijk te paaien met zo’n beloftes.

Ook in Vlaanderen groeit de liefde tussen Rooms en Rood met de dag. Vande Lanotte en Leterme staken nooit onder stoelen of banken dat ze graag met elkaar zouden regeren, en er moet dus al veel gebeuren om geen rooms-rode regering te krijgen, wanneer men het allemaal rustig bekijkt. De vraag of de liberalen ook in de regering komen, hangt dan af van hoe goed de VLD standhoudt, en hoe sterk de MR de PS kan schaden.

Er komt dus naar alle waarschijnlijkheid een poging tot restauratie van het oude België. Dat van de achterkamertjes, de onverantwoordelijkheid, de excessieve uitgaven en verspillingen, het besloten politiek debat, het gebrek aan ambitie in het beleid en de afwenteling van de miskleunen van de overheid op de burger, zoals in 1982, wanneer de Belgische staat met een devaluatie een raid op de spaarder uitvoerde, omdat politici toen niet wilden beginnen met noodzakelijke besparingen.

Het is meer dan waarschijnlijk dat deze poging niet zal lukken, en wellicht zelfs niet tot een aanvang komt. De wereld is de voorbije twintig jaar sterk veranderd: burgers zijn mondiger en kritischer geworden, internationale investeerders mobieler, en misschien zijn ook de Belgische actoren van toen wel geëvolueerd.

Hoewel de schade dus nooit immens zal zijn, is er niettemin wel enige reden tot ongerustheid. Op Rerum Novarum toonde Yves Leterme immers zijn ware gelaat: dat van buikspreekpop van het ACW, met zijn voorstel om allerhande uitkeringen met maar liefst 2 miljard euro te doen toenemen.

Nadien volgden nog de woordbreuk over de splitsing van de gezondheidszorg, waarmee CD&V haar communautaire standpunten al begraaft nog voor 10 juni voorbij is, en de slagen onder de gordel tijdens de confrontatie met de premier op VTM. Om nog maar te zwijgen van de kinderachtige manier waarop Leterme maandenlang zijn kandidatuur ontkende, ondertussen vrolijk van kermiskoers naar televisieprogramma huppelend.

Het lijkt nu wel al zeker: le nouveau CVP est arrivé. De eersten die dat zullen ondervinden, zullen de N-VA’ers zijn, wanneer CD&V naar hartelust alle Vlaamse beloften breekt tijdens de communautaire onderhandelingen die wellicht ook zullen samenvallen met de regeringsvorming.

CD&V krijgt alleszins de mogelijkheid om van de Lambermont-verwezenlijking van de VLD, die de federale staat zo goed als drooglegt, gebruik te maken door het gebrek aan middelen voor de federale overheid logischerwijs te koppelen aan de transfer van bevoegdheden naar de rijkere deelstaten. Hiervoor kan de N-VA echter niet veel hoop uit het verleden puren, gezien de staat van dienst van de CVP op dat vlak, en het is nog maar de vraag of Geert Bourgeois net als zijn kartelpartner voor de vetpotten en meerbepaald voor zijn minister-post kiest, dan wel voor het voortbestaan van zijn partij.

Het lijkt er dus op dat we na 10 juni een status-quo-regering krijgen, die de zo noodzakelijke besparingen om de belastingsdruk te kunnen verlagen probeert uit te stellen. De oplossing voor de Belgische ziekte, die nog steeds woekert, is om de beschamend hoge belastingsdruk van 47% sterk te verminderen, door forse besparingen in het overheidsapparaat. Dat is een rechtstreekse aanval op de belangen van de corporaties die in Yves Leterme hun verdediger hebben gevonden, maar indien ondernemend Vlaanderen kritisch genoeg is en door de sirenenzang en schaamlapjes heen ziet, zullen ook zij moeten buigen.

Belgische sofismen

2007-05-15T17:16:00.000+02:00

Een onderzoek bij Vlaamse bedrijfsleiders en hoogopgeleide werknemers naar hun wensen en verwachtingen voor de volgende vier jaar, leidde tot een tiental aanbevelingen voor de volgende federale regering. De stellingen hebben wellicht een vrij breed draagvlak in de samenleving, en dat is maar goed ook, wanneer gepleit wordt voor een efficiëntere overheid, afschaffing van de vaste benoemingen en een flexibeler arbeidsmarkt.

Een aantal van die stellingen verdienen echter een kritische blik, want zij zullen helemaal niet tot meer welvaart leiden voor ons land:

Stelling 1: "De lasten op arbeid moeten vervangen worden door een Vermogensbelasting en/of door een belasting op consumptie (BTW)."

Een overheidsbeslag van bijna 50% is nauwelijks nog in overeenstemming te brengen met het eigendomsrecht. Enkel het feit dat de situatie al jarenlang verziekt is, laat toe dat burgers hier niet tegen in opstand komen. Bovendien, en dat is net waarom het eigendomsrecht ook zo belangrijk is, zorgt een hoge belastingsdruk voor minder initiatief en welvaart.

De lasten op arbeid moeten dus helemaal niet vervangen worden door een andere belasting, ze moeten integendeel omlaag. Via zware besparingen in het overheidsapparaat moet dit worden bekostigd. De provincies, zeker in Wallonië, die al jaar en dag de grote grabbelton voor tweederangspolitici zijn, vormen alvast een dankbaar doelwit.

Een hogere BTW zou aanleiding geven tot duurdere prijzen voor dagdagelijkse producten. Volgens de groene reactionaire leugen is het misschien waar dat we allemaal zondig zijn als we met de auto rijden, naar het buitenland vliegen of genieten van de producten van onze kapitalistische maatschappij, volgens elke humanistische ideologie niet.

Bovendien is de hoogte van de BTW onderhevig aan Europese minimumnormen, wat de weldadige fiscale concurrentie zou uitschakelen. Een vaak vergeten effect in deze discussie.

Een laatste effect van een hogere BTW zou een toename van de zwarte markt zijn. Zoals in Scandinavië zouden zwaar met BTW belaste producten zoals alcohol vaker illegaal worden gebrouwen en verkocht, met alle risico’s van onzuiverheid en minderwaardigheid van dien.

Over een vermogensbelasting kunnen we uiteraard kort zijn: dit is een rechtstreekse aanslag op wie spaarzaam is, en dat in tijden van vergrijzing. Om nog maar te zwijgen over de effecten die dit zou hebben op de financiële sector, die tal van buitenlandse klanten heeft en het wegtrekken van vermogende Franse (en andere) belastingsvluchtelingen uit Brussel.

Stelling 2: "Pensioensparen moet fiscaal nog een stuk aantrekkelijker gemaakt worden, zodat meer mensen aan pensioensparen doen."

Sparen is wellicht een bijzonder behartenswaardig goed, tenminste indien men zelf die keuze maakt, maar dit betekent niet dat bepaalde spaarproducten moeten gesubsidieerd worden ten nadele van andere.

Het is juist dat in België, in tegenstelling tot Nederland bijvoorbeeld, veel minder geld zit in de zogenaamde 2de en 3de pijler, waarmee bedrijfs- en individuele pensioenspaarfondsen worden bedoeld. Echter wordt dit ruimschoots gecompenseerd door wat men meer en meer de 4de pijler noemt: het eigen vermogen, waarin vastgoedbezit voor de meeste mensen een aanzienlijk aandeel heeft.

Die 4de pijler is in België nog altijd ijzersterk, gezien het aantal huiseigenaars. Iedereen weet dat een onroerend goed een zeer goede en zekere belegging is voor een onzekere toekomst. Ook de Nederlanders weten dat, maar in tegenstelling tot de Belgen waren zij slachtoffer van een fascistoïde ruimtelijke ordening, die het aanbod dramatisch heeft beperkt, dit ten koste van Jan modaal.

Ook werden in Nederland veel grotere investeringen in sociale woningbouw gedaan, wat op een perverse manier een invloed heeft gehad op het aanbod aan bouwmaatschappijen. Hoe meer grote overheidsprojecten, hoe meer prijsafspraken, en hoe voordeliger voor grote bouwondernemingen. Een markt waar vele kleine bouwondernemingen overleven dankzij een laag percentage overheidsbouw, zoals vroeger zeker toch België, is een markt met veel concurrentie en dus lagere bouwprijzen, en dus meer spaargeld.

Er moeten dus geen fiscale vrijstellingen komen voor bepaalde bankproducten die na druk gelobby bedongen worden. Het is immers enkel de markt die kan uitmaken wat het beste beleggingsproduct is. Integendeel zijn het lineaire lastenverlagingen, alsook het brengen van bouwgronden op de markt, die de Belg rijker zullen maken en dus beter gewapend tegen het overleven.

Stelling 3: "Het systeem van de dienstenchecques moet verder uitgebreid worden."

Een bijzonder zwaarwegend systeem van sociale bijdragen zorgt ervoor dat bepaalde “hamburgerjobs”, zoals ze door de linkse kaviaarelite van de PS worden genoemd, te duur worden. Iemand om de hemden te strijken, de kinderen te wassen, de lift te openen, … Weinigen kunnen deze arbeidsintensieve jobs betalen, door al die belastingen erop. Tegelijk blijven laaggeschoolde meisjes en jongens aan de kant, wat alweer een geval is van hoe de welvaartstaat integratie verhindert, aangezien de potentiële aanbieders vaak allochtonen zijn.

Oplossing van de overheid: te zwaar belaste diensten subsidiëren, via de dienstenchecques. Om subsidies te betalen heeft men echter belastingsinkomsten nodig, dus wellicht gaat het hier om een nul-operatie. Het is duidelijk dat de schaarse middelen die uitgekeerd worden als dienstenchecque-subsidie beter kunnen worden aangewend om lineair de sociale bijdragen te verminderen, bovendien verhoogd met de besparingen door de afschaffing van de dienstenchecque-administratie. Indien op grote schaal uitgevoerd, zal dit de middenklasse tot een niveau tillen waar ze voor de doelgroep van de dienstenchecques een veel lucratiever klant wordt.

Allons enfants de la Patrie, le jour de gloire est arrivé! If...

2007-05-10T14:46:00.000+02:00

Nicolas Sarkozy has been elected with 53% of the votes last weekend as President of the French Republic. Although there are still elections coming up on 10 and 17 june in which he has to gain a parlementary majority, with the risk of becoming a lame duck when he loses, it appears clear what Nicolas must do to get France back on track:

1. Restore Law and Order

Even if one is a staunch anarcho-capitalist and one disapproves of the state doing anything, one should still be in favour of someone bringing law and order. It is clear that the current situation in France is not sustainable, as last year a list was published by French police of 751 "zones urbaines sensibles" (ZUS, or sensitive urban areas) which are no longer under the control of the authorities.

2. Reduce taxes

With 45,8 % of wealth being taken by the French State, this level is unacceptably high from the standpoint of human rights, of which property rights clearly are one of the most fundamental.

3. Privatise “National Champions”

In order to cover the massive reduction in taxes, one might need some money, and the most obvious way to get money is to sell your property. So, Nicolas, go ahead and start selling your “national champions”: the monopolistic electric utility EDF (87 percent government-owned) and natural gas utility Gaz de France (34 percent government-owned) are the first obvious candidates, but I’m sure you’ll be able to find more.

4. Cut the Government

How to get even more money for your massive tax decreases? Cut the government! Where to cut? Everywhere and anywhere, except maybe in providing the vital services the State still should offer: police and justice. Honourable mentioning: cut the CAP. Now. Fully.

5. Deregulate the Economy

Not only in the field of labour law, but in virtually every field that the government has its ugly foot between the door. The French bureaucrats have done it back in 1985 for the banking sector. Let’s do it again, because the banking deregulation was of great success, as you can read here.

6. Privatise Education

“In France, everybody can go to university, without paying anything.” Well, don’t forget then that Higher education is divided into Business and Engineer Schools at the one hand and Universities at the other. You can guess which are the free ones and which are the best ones… In other words: if you want a quality degree (HEC, Science Po), you have to pay for the degree and for the taxes that keep old, bureaucratic, low quality universities in place. If you want to start working right away, you have to pay taxes for those universities as well. So, Nicolas, do as Tony Blair: raise fees for students at universities, but then don’t forget to lower taxes drastically of course, so they can have a cheap loan. This makes professors more responsible, and students more motivated.

And what about the poor? The authoritative OECD study on education (called “PISA”) debunked some common myths about education. "Socialized economies do not guarantee an equitable distribution of education. In countries such as Germany, France and Belgium, the parents' socio-economic background has a much greater impact on the student's performance than in capitalist America”, as the WSJ comments on PISA 2003.

Nicolas, this shows the “democratisation of education” has failed. It might have made things worse, when one thinks of the middle class French family that cannot let their children go to a GOOD university, because they have to pay taxes for the worthless bad universities.

7. Abolish all tariffs

Less tariffs means more competition on your market. This drives prices down, and that is good for customers. Just imagine we would forbid or hamper Samsung, Microsoft and Nike to enter our markets? It would make Nokia, Siemens and Adidas more expensive and less qualitative. Well, let’s welcome Chinese cars, Brasilian corn and skilled third world people (through green cards).

8. Integrate Foreigners and poor people by eliminating the welfare state

Integrate foreigners and poor people in the economy by scrapping all incentives that keep them into unemployment: lower taxes, abolish regulation, reduce social housing (privatise those GDR flats) , reduce child allowances, … If you think they will all fall into despair, well, keep a minimum social safety net. Reality will prove they won’t need it. They want to work, but the system prevents them to.

9. Keep your hands off Trichet!

Nicolas, don’t touch Jean-Claude and his euro. We don’t trust Jean-Claude of governing our money with his “one size fits none” - interest rate, but we certainly don’t trust you. Anyway, Nicolas, the Germans were maybe so foolish to let their currency be replaced by a euro and ECB that resembles the Bundesbank, they will definitely not let you touch the euro. I know you want to print euros, but that’s not how it works. Anyway, if you would propose that governments accept private money for payments to the government, we would all be on your side.

10. Make institutional change happen, but decentralise, not centralise

Nicolas, France has great people, food and culture, but its State is only something that humanity should be ashamed of. However, let’s not start complaining about the past but rather look to a confident future. A future where France will be split up, in order to be replaced by a web of privatised gated communities, a future where the European Union becomes not a superstate with super bureaucrats, but a treaty negotiating platform where free trade treaties are being negotiated among governments, companies and individuals. You can start with all that, allowing gated communities, decentralising the French state and its health care systems, making Corsica, Bretagne, Pays Basque and Flandre independent and stopping the European superstate.

De ontkerstening van Vlaanderen en de nieuwe moraal

2007-05-05T16:38:00.000+02:00

De Basiliek van Koekelberg: in de jaren ’30 van de 20ste eeuw moest het de centrale almacht van de Katholieke Kerk op de moraal symboliseren. Wordt het in de toekomst een Moskee die met de Islammoraal het huidige individualisme bestrijdt? Of tikt de echte demografische tijdbom in het nadeel van zij die in de Islamitische wereld een achterhoedegevecht leveren tegen de torens van Dubai?

Een interessant artikel door Koenraad Elst doet het verhaal van de ontkerstening in Vlaanderen. Elst beschrijft wat iedereen inderdaad zal bevestigen: de Katholieke Kerk heeft in vrij korte tijd haar bijzonder groot moreel gezag volledig verloren in ons land.

Officiële standpunten van de Katholieke Kerk, inzake euthanasie, zelfmoord, abortus, seksuele betrekkingen en huwelijk kennen geen enkel draagvlak meer in de Vlaamse maatschappij.

Elst maakt de bemerking dat de zogenaamde relance van het geloof in de V.S. ook niet moet overdreven worden. En inderdaad, ook daar begint de “evolutie”: Zo voerde Massachusetts in 2004 een regeling voor het homohuwelijk in. Aanzetten voor een euthanasieregeling vonden plaats in Oregon (1994), Texas (1999) en California (2005) . In 2006 waren 60% van de Amerikanen trouwens voorstander van euthanasie. Ook abortus geniet er een brede maatschappelijke steun: 77% van de bevolking was in 2003 voorstander van abortus, al dan niet met beperkingen.

Elst maakt de voorspelling dat vertegenwoordigers van de Katholieke Kerk in Vlaanderen wellicht “hun levensbeschouwelijke identiteit voortaan scherper gaan affirmeren”, scherper dan Godfried Danneels dat op dit moment doet. Goed mogelijk, en wellicht ook wenselijk, want iedereen is gebaat met de strijd der ideeën, en dat is enkel mogelijk wanneer men oprecht uitkomt voor de eigen overtuiging. Vraag is alleen of de ideeën die een Monseigneur Léonard, de gedoodverfde opvolger van Danneels, predikt, wel succes zullen hebben in onze maatschappij.

Immers is met het wegvallen van het moreel gezag van de Kerk geen vacuüm ontstaan. Er heerst in gans het Westen op dit moment een bijzonder wijd verspreide individualistische moraal, waar een heilig respect voor het individu vooropstaat. Dit is althans zo wanneer men de huidige situatie in historisch perspectief bekijkt, en dan kan men enkel concluderen dat het individualisme nog nooit zo sterk was als op dit moment van de geschiedenis.

In tegenstelling tot de vorige moraal, die van de Kerk, wordt de nieuwe individualistische moraal niet meer van boven naar beneden uitgedragen, maar eerder op een gedecentraliseerde wijze. Waar vroeger Mijnheer Pastoor de parochianen de moraal las, is moraal nu iets dat ontstaat vanuit de botsing der private overtuigingen.

Uiteraard is dit ietwat karikaturaal geschetst. In het verleden verdedigde de moraal van de Kerk op bepaalde cruciale punten ook een zeer individualistische visie, en heden ten dage worden rechten van individuen nog steeds vaak zwaar geschonden, ook in het Westen.

De vraag die zich men moet durven stellen is, of de individualistische moraal, zoals die nu op gedecentraliseerde wijze gedijt, wel bestand is tegen aanvallen van buitenaf. Wat als de demografie in het Westen de positie van de aanwezige Moslimbevolking zodanig versterkt dat zij erin slagen om de individualistische moraal te verdringen door een opnieuw gecentraliseerde religie? Wat als de Staat erin slaagt om het laken volledig naar zich toe te trekken, nu het concurrerend instituut dat de Kerk was geen macht meer heeft?

Voorbeelden uit het verleden zijn bekend. De Russische Hanzehandelsstad Novgorod, waar handel, vrijheid en individualisme hoogtij vierden, werd in 1570 tot op de grond vernietigd door de Russische Tsaar. Het individualisme in Rusland is nooit meer van de grond gekomen, en zoals bekend is het land een vruchtbare voedingsbodem voor autoritaire politieke systemen.

Talrijk zijn echter ook de voorbeelden die het omgekeerde illustreren: de Italiaanse steden, hoewel militair zwak, hebben nooit hun liberale ideologie verloren, onder welke heerser dan ook. Hetzelfde kan men zeggen van de lage landen en Engeland, die de liberale traditie nooit hebben verloren, ondanks alle oorlogen en ideologische pogingen. De gevluchte havelozen die naar Amerika vluchtten hebben het land uitgebouwd tot een ongekend ontwikkelingsniveau dat door wereldwijde verspreiding van ideologie en technologie de oude autoritaire restanten van de landen van oorsprong aanvalt. Eén les zou daaruit duidelijk moeten blijken: onderschat nooit de kracht van een moraal. Er is al een Russische Tsaar nodig, die erin slaagt om een gemeenschap volledig te verwoesten en iedereen te vermoorden, om een moraal te doen verdwijnen.

Bovendien mogen we de wereld buiten het Westen niet uit het oog verliezen. Die maakt op dit moment een evolutie mee die qua snelheid zijn gelijke niet kent in de geschiedenis. Landbouwsystemen veranderen op vijf jaar tijd door mobiele telefonie, de individualistische ideologie die het internet meebrengt dringt de donkerste krochten van de woestijnmoraal binnen, en heuse financiële centra ontstaan op plaatsen waar dertig jaar voordien nauwelijks iemand woonde. Dorpsoudsten, ayatollahs en feodale leiders proberen hun positie te verdedigen, maar weten dat zij een achterhoedegevecht leveren.

De ware demografische tijdbom is niet de Islamitische bevolking in het Westen. De ware demografische tijdbom is de bevolking in de derde wereld, wiens moraal langzaam maar zeker de oude moraal van de heersende klasse zal ondermijnen. Er is wel al eens beweerd dat de regimes van de derde wereld minder onbeschaafd zijn dan hun onderdanen. Als dat ooit al waar is geweest, zal dat in de toekomst alleszins veranderen.

Ook het feit dat de Kerk als concurrerend instituut verdwenen is, is wellicht geen voorbode van een Staat die al haar duivels ontbindt. De Staat is, hoe vervelend ze ook nog altijd is, meer en meer een speelbal aan het worden van internationale geldstromen, migratiestromen en alsmaar kritischer burgers.

Het zal echter niet vanzelf gaan, zoals de liberalen in de 19de eeuw verkeerdelijk geloofden. Eenieder die de individualistische moraal aanhangt, zal die moeten verdedigen. Gelukkig heeft de mensheid zich verbazend snel hersteld van de gruwelijke aberraties uit de 20ste eeuw. Het is dan ook eigen aan de mens om uiteindelijk ook die moraal te verdedigen die het meest aansluit bij wat het menselijk zoogdier is: een redelijk denkend en handelend wezen, dat alle aspecten van het dierenrijk van nature afstoot. Een mens die eens geproefd heeft van de geneugten van de meest menselijke der ideologieën, het individualisme, zal dan ook niet snel bereid zijn die op te geven.

Free Kareem Rally

2007-04-23T13:29:00.000+02:00

PROTEST RALLY – FREE KAREEM – Friday 27 april 2007

EMBASSY OF EGYPT – BRUSSELS

Egyptian blogger and former law student Abdul Kareem Suleiman Amer, aka "Kareem" was arrested by Egyptian authorities for publications on his website that were considered to be anti-religious and insulting to Egyptian President Hosni Mubarak.

On February 22nd, 2007 in his native city Alexandria. Kareem Amer was sentenced to three years for insulting Islam and inciting sedition and one year for insulting the Egyptian President Hosni Mubarak.

An international protest campaign was set up as a response, seeking the immediate release of Kareem. Human Rights activist groups like Amnesty International, Human Rights Watch, Reporters without Borders, and The Arabic Network for Human Rights Information unanimously criticised the decision of the Egyptian authorities.

On Friday 27 april 2007 a rally in 27 cities all over the world will be organised, demanding the immediate release of Kareem.

Let hear your voice in this debate, and join the Free Kareem rally, for more tolerance and freedom of speech in the Muslim world!

In Short: Protest Rally for Kareem

Friday 27 april 2007 – 3 pm - Embassy of Egypt, Brussels
Avenue de l'Uruguay 19, 1000 Brussels

This action is being organised and supported by:
Jong VLD

More information

Prison Break

2007-04-21T16:13:00.000+02:00

I love this show... The modern Tin Tin.

The World of Internet

2007-04-06T13:28:00.000+02:00

It has been a while since I posted on this blog: one year and a half to be precise. In that one year and a half, since september 2005, some very popular websites have emerged on the internet. They all existed at that time, but I was not too aware of them. Now they are big, and according to me, these 10 websites will be even bigger in the future. Do I forget any? Please tell me.

1 Wikipedia

Wikipedia is, according to its founder, not just a website, but “something like the International Red Cross”. He’s probably right. Once in a while there are alternatives launched, but in the end, Wikipedia remains firm on the lead in becoming the “Encyclopedia of humanity”. It is a great platform for stimulating the war of ideas, and who controls the ideas, will control the world.

There is always Google (the Head Quarters of Internet) for less sophisticated and SSRN for more sophisticated research.

And there is Google Books, which reminds of the fact that intellectual property rights may cease to exist in future. And is that maybe a good thing?

The Misesians think it is: they disapprove of intellectual property, as they see it to be an absurd contract: just like you can’t make a contract that someone can only breathe “your air” if he pays you (the contract would be invalid as the absurdity makes it impossible to apply), you cannot sell the mere right to listen to something (however you can sell the product that enables listening, like the cd, or the entrance to the concert)… Find it out here.

2 Facebook

Facebook is one of the networks oriented on young people (well, at least American young people: 85% of US college students is connected on it). I can’t exactly argue why, but I think the simplicity of it all is its greatest strength, that will enable it to capture market share, to the detriment of competitors like MySpace.

3 Linked in

Want to know what ex-study mates are doing for the moment? Want to form a network? This is facebook for grown-ups. No photos, only data.

4 A small world

Facebook for the elite: it is invitation only, and damn hard to get in (Who can get me in?). Once you get in, you can send an email to Paris Hilton (imagine that!), but more interesting: it provides a state of the art city guide: just ask for an Italian restaurant in Brussels: it shows you a place near Louise (where apparently also prince Laurent had been that day), and tells you to send greetings from a certain Olivier and Christelle to the owner (upon which he’ll offer you a free digestive drink at the end of the evening). History of it.

5 Google Earth and GPS

Great site, everybody will agree. Looking forward to google moon, google mars, etc. Nice blog.

What is promising according to me, is the introduction of blue tooth technology into gps (like this ). It probably already exists: you go to a town, and your gps gives you the list of friends that are at that moment in that town (or will be, if people would start share agendas). Combinations of instant messengers msn, google talk, yahoo chat and icq already exist and can help to manage all contacts.

This is maybe an application of it?

6 Youtube

It is popular, you can find most songs on it and rip them, it is a tool used in politics and advertising, and it will mean the final victory of anti-property rights activists, according to me.

Honourable mentioning: www.pandora.com

7 Joost

Apparently, the founders of Kazaa and Skype are the same people , and beware, because they are planning something new: peer to peer television, that will be free and financed through advertising.

Meanwhile, you can watch television here and here.

8 BitTorrent

Peer-to-peer sharing means an another threat to intellectual property rights, and may make the victory of the anti-property rights activists even more final. There are legal ways, that require some paying, and other ways.

9 Heritage

Find out how many people with the name Cleppe there are in Belgium or the Netherlands, at familienaam.be and familienaam.nl. Find out stuff about your ancestors (who would not be interested in that?) on MyHeritage. Just imagine how powerful this could become when local governments all over the world would engage in it, and when historians start using it.

10 Second Life

I don’t think it will be still popular in 10 years time, but it definitely looks like the future: people doing stuff on the internet, being themselves or somebody else, and making some money: you can convert the linden dollars into real dollars. It is inspired on “Snow Crash” , a novel dating back from 1992, and describing the future as follows:

The story takes place in the former United States during the early 21st century. In this hypothetical future reality, the United States Federal Government has ceded most of its power to private organizations and entrepreneurs. Mercenary armies compete for national defense contracts, and private security guards preserve the peace in gated, sovereign housing developments. Highway companies compete to attract drivers to their roads rather than the competitors', and all mail deliveries are done by hired couriers. The remnants of the government maintain authority only in isolated compounds, where it transacts business that is by and large irrelevant to the booming, dynamic society around it.

Much of the territory ceded by the government has been carved up into a huge number of sovereign enclaves, each run by its own big business franchise (such as "Mr. Lee's Greater Hong Kong" or the various residential burbclaves (suburb enclaves). This arrangement bears a similarity to anarcho-capitalism, a theme Stephenson carries over to his next novel The Diamond Age. Hyperinflation has devalued the dollar to the extent that trillion dollar bills, Ed Meeses, are little regarded and the quadrillion dollar note, a Gipper, is the standard 'small' bill. For physical transactions, people resort to alternative, non-hyperinflated currencies like yen or "Kongbucks" (the official currency of Mr. Lee's Greater Hong Kong).

The Metaverse, a phrase coined by Stephenson as a successor to the Internet, constitutes Stephenson's vision of how a virtual reality-based Internet might evolve in the near future. Although there are public-access Metaverse terminals in Reality, using them carries a social stigma among Metaverse denizens, in part because of the poor visual representations of themselves via low-quality avatars. In the Metaverse, status is a function of two things: access to restricted environments such as the Black Sun, an exclusive Metaverse club, and technical acumen, which is often demonstrated by the sophistication of one's avatar.

De volgende klap aan het Europees project

2005-09-16T17:20:00.000+02:00

Turks premier Recep Erdogan

Na de uitslagen van de referenda in Frankrijk en Nederland is Turkije de volgende uitdaging die eurocentralisten zullen het hoofd moeten bieden om hun fundamenteel on-Westers project van machtscentralisatie te verwezenlijken.

Turkije voldoet formeel aan de toetredingscriteria die de EU stelt. Zo heeft Turkije eind juli de bestaande associatieovereenkomst met de EU van toepassing verklaard op de tien nieuwe EU-lidstaten, en dus ook op Cyprus. Volgens de EU-procedure kunnen de officiële toetredingsonderhandelingen op 3 oktober dus starten. Tegelijk bracht Turkije eind juli echter ook een eenzijdige verklaring uit dat het de staat Cyprus niet erkent.

Een door EU-voorzitter Groot-Brittanië voorgestelde verklaring ten aanzien van Turkije werd door Cyprus bevonden als niet streng genoeg. De Cyprioten moeten dus nog over de streep worden getrokken, en dan kunnen de toetredingsonderhandelingen beginnen.

Of toch niet? Want één klein detail belemmert de Europese regeerders dan nog in hun doen en laten: de geregeerden. Volgens een Duitse peiling is nog maar 22 % van de Europese bevolking voorstander van een Turkse toetreding.

Met andere woorden, 22% van de Europese bevolking wenst niet geregeerd te worden door een supranationale organisatie met als belangrijkste lid een staat die een traditie heeft van centralistisch dirigeren (maar op dat vlak heeft de EU niet veel advies te krijgen van de Turkse Staat), en waarbij mensenrechten niet worden gezien als fundamenteel en heilig, maar eerder als een vreemd gebruik uit een andere cultuur.

In Turkije zelf is het enthousiasme voor de toetreding ook al niet overweldigend. De steun ervoor bedraagt nu nog 63 %, en komt eigenlijk van 73 % vorig jaar. En gelijk hebben de Turken die niet willen toetreden. Vrijhandel heeft Turkije nu reeds met de EU. Een toetreding betekent onderwerping aan de welvaartsvernietigende Europese regulering, die niet enkel van de wetgevende instanties afkomstig is, maar ook van het Europese Hof van Justititie. Dat wendt zijn bevoegdheid om de regels voor de ene markt te harmoniseren al te grof aan om die harmonisatie te bewerkstelligen die de meest strikte regulering inhoudt. Als Turkije toetreedt, zal de Europese overregulering er voor forse prijzenstijgingen zorgen, net zoals dat gebeurd is in de nieuwe Oost-Europese lidstaten.

Een Turkse toetreding zou door de eurocraten opnieuw aangewend worden om een verhaal te verdedigen dat daarom nog meer centralisering nodig is, en dat het makkelijker moet worden om wetten te maken die de burger onderwerpen, net zoals bij het gehele project van Europese Grondwet het geval was. Of liever is, want op slinkse manier worden zoveel mogelijk provisies van dit document gerealiseerd, of de burger nu “neen” stemde of niet. Op onwettige wijze wordt bijvoorbeeld geld uitgetrokken voor een ruimte-agentschap.

De Eurocraten zijn zich bewust van het gevoel van crisis waaronder de EU lijdt. Niettemin stellen zij dezer dagen alles in het werk om nog zoveel mogelijk macht naar het gevaarlijk leerling-tovenaarsproject dat de EU is over te hevelen. Op het vlak van defensie-harmonisatie zijn het, wars van alle officiële eurosceptische retoriek van de Britse regering, toch diezelfde Britten die de beslissende stap zetten om defensiesamenwerking met de VS op te zeggen en integendeel voor de EU te kiezen. Daarover, en over het feit dat de EU militaire samenwerking opzet met China via Rusland, werd de laatste maanden uitvoerig bericht op de weblog www.eureferendum.blogspot.com.

Het gevoel van verhevenheid boven het gewone volk dat de eurocraten lijkt te kenmerken is fundamenteel tegengesteld aan de diepgewortelde Westerse traditie van juridische concurrentie, bestuur dicht bij de burger en aansprakelijkheid van bestuurders. De grootscheepse centralisatie van macht in Europa is in relatief korte tijd gebeurd, door misleiding van de Europese burger, maar de eurocraten onderschatten deze burger als zij denken daarmee weg te komen. De Unie mag juridisch gesproken dan wel de hoogste macht hebben, moreel bezit het daarvoor geen enkele legitimiteit.

De eerste aanzet van de tegenbeweging is met de referenda in Frankrijk en Nederland al gegeven. Frankrijk zal daarom ver gaan om de Turkse toetreding tegen te houden. Wellicht komt er een referendum over in Frankrijk, dat bijna zeker op een “non” uitdraait. Daarom zal Turkije wellicht niet toetreden. Een nieuwe nederlaag voor de eurocraten die hen al wat meer zal doen beseffen dat de legitimiteit van de Unie langzaam maar zeker afbrokkelt.

Katrina as a warning to ratify Kyoto?

2005-09-03T23:54:00.000+02:00

Jurgen Trittin

The world has been shocked by Katrina destroying New Orleans and showing to the world certain weaknesses that exist in the US. What is just as shocking, but unfortunately less surprising, is the political exploitation of the disaster. Apart from the brainless America-bashing, Germany’s Environmental Minister Jürgen Trittin, member of the Greens, has found a different opportunity to exploit this disaster.

Citing Der Spiegel:

“The toughest commentary of the day comes from Germany's Environmental Minister, Jürgen Trittin, a Green Party member, who takes space in the Frankfurter Rundschau, a paper friendly with the Social Democrats, to bash US President George W. Bush's environmental laxity.

He begins by likening the photos and videos of the hurricane stricken areas to scenes from a Roland Emmerich sci-fi film and insists that global warming and climate change are making it ever more likely that storms and floods will plague America and Europe.

"There is only one possible route of action," he writes. "Greenhouse gases have to be radically reduced and it has to happen worldwide. Until now, the US has kept its eyes shut to this emergency. (Americans) make up a mere 4 percent of the population, but are responsible for close to a quarter of emissions."

He adds that the average American is responsible for double as much carbon dioxide as the average European. "The Bush government rejects international climate protection goals by insisting that imposing them would negatively impact the American economy. The American president is closing his eyes to the economic and human costs his land and the world economy are suffering under natural catastrophes like Katrina and because of neglected environmental policies."

As such, Trittin also calls for a reworking of the Kyoto Protocol -- dubbing it the uncreative title of "Kyoto 2" -- and insisting that the US be included.”

In a comment by George Taylor on Tech Central Station, analyses like this are being destroyed. Scientific evidence shows Global warning hasn’t got anything to do with the busy hurricane year in the Atlantic. Changing land use, and not changing climate, is the cause of the problem.

It should be a warning for the German people that they are governed by this kind of people. The upcoming elections offer a nice opportunity to outvote these from power.

Stemmen met de voeten

2005-08-22T15:45:00.000+02:00

de Zwitserse econoom Bruno Frey

Decentralisatie is een belangrijk vraagstuk in de liberale theorie. Dat individuele rechten moeten worden beschermd, is zowat de kern van het liberalisme. De vraag is echter hoe dat op de beste manier te verwezenlijken.

Stellen we best ons vertrouwen in een heel sterk centraal orgaan, dat de uitwassen van lokale organen in toom moet houden? Met andere woorden, stellen we best ons vertrouwen in de federale of Vlaamse overheid die de gemeenten moet controleren, of in een Europese Unie die de lidstaten moet controleren?

Of moeten we daarentegen bevreesd zijn dat deze centrale autoriteit zelf zijn macht zal misbruiken, net zoals die gedecentraliseerde autoriteiten dat doen, maar dan op een veel grotere schaal? De EU beschikt over veel meer regulerende bevoegdheid dan de Belgische staat, en kan met deze macht dus veel meer schade aanrichten.

Is het anderzijds niet noodzakelijk om van zodra menselijke activiteiten zich afspelen op een veel groter speelveld dan voordien, de bescherming van dit speelveld ook veel groter te maken? In de vroege Middeleeuwen was handel voornamelijk lokaal. De bescherming ervan gebeurde dan ook best lokaal. Na verloop van tijd gebeurde handel op een veel grotere schaal. De groei van de natiestaat heeft aan de bescherming ervan een goede bijdrage geleverd, naast ook grote kosten. Heden wordt handel iets Europees en ook internationaals.

De vraag moet dan gesteld durven worden of de kosten van centrale autoriteiten niet ruimschoots gecompenseerd worden door de voordelen.

De oplossing van deze vraag hangt samen met de vraag hoe de kosten van centrale autoriteiten te minimaliseren. En daar kunnen antwoorden op worden gegeven. De belangrijkste reden waarom de Europese natiestaten, die supercentralisaties waren, de ontwikkeling van de cultuur niet hebben geremd zoals dat in China het geval was, is dat er door het bestaan van kleine gedecentraliseerde autoriteiten een cultuur is ontstaan die zich verzet tegen machtsmisbruik. De natiestaten konden hun macht maar langzaam opbouwen, via charters en keuren, en sinds de zestiende eeuw werden de absolutistische uitwassen ervan bestreden door verzetsbewegingen (eerst in de Nederlanden) en later ook door een intellectuele beweging die als ‘de Verlichting’ aangeduid wordt.

De cultuur als garantie tegen uitwassen is weliswaar een sterke garantie, maar de twee wereldoorlogen van de voorbije eeuw hebben bewezen dat zelfs een hoogstaande cultuur zoals de Duitse, in een mum van tijd kan ontaarden in barbarij.

Het feit dat men op het Europese continent steeds kon “stemmen met de voeten”, was een andere, en ultieme, garantie tegen de uitwassen van machtscentralisatie.

Het “stemmen met de voeten” is een nog steeds bestaande garantie tegen machtsmisbruik. Wie vindt dat hij hier teveel belastingen betaalt, kan zijn geld investeren in het buitenland. Wie vindt dat hij in zijn eigen land wordt vervolgd, kan verhuizen, althans is dat tot op zekere hoogte mogelijk. Kredietratingagentschappen, zoals “Moody’s”, beoordelen staten op hun kredietwaardigheid. Een staat die de eigen middelen verspilt, zal niet veel van haar eigen obligaties kwijtgeraken, en dus niet veel middelen krijgen. Een grotere internationale competitie en ook technologie zorgen ervoor dat geld makkelijk in andere staten kan worden geïnvesteerd, of in andere investeringen tout court. Dit mechanisme, dat als “globalisering” kan worden geduid, zorgt in feite voor een privatisering van overheden, ietwat optimistisch gesteld.

Wat dan met bestaande centralisaties, zoals de Europese Unie? De EU kan zich vooralsnog onttrekken aan de logica van de markt. Ambtenaren verspillen er veel meer dan op nationaal niveau, en de regulering is dikwijls nog schadelijker dan op nationaal niveau. De concurrentie die ervoor zorgt dat bedrijven en ook burgers voor de beste regulering kunnen kiezen, vermindert er ook door. Een negatieve evolutie dus, die EU.

Hoe dan ook is soms regulering op meer centrale schaal nodig. Hoe kan dit dan worden bereikt? Agentschappen kunnen worden opgericht om deze taak uit te voeren. Sommige EU-agentschappen kunnen hiervoor dienst doen, andere helemaal niet. Soms kan concurrentie in de regelgeving mogelijk en nodig zijn, soms niet. De EU wordt dus best als reguleringsagentschap opgesplitst, en de overgebleven delen geprivatiseerd.

Bruno Frey, een Zwitsers academicus, beschrijft in zijn studiewerk een internationaal netwerk van reguleringsagentschappen, dat hij een systeem van “functional overlapping competing jurisdictions (FOCJ)” noemt. Als embryo’s hiervan ziet hij bepaalde multinationals, maar ook efficiënte stadstaten of kleine landen, alsook internationale sportbonden en religieuze organisaties.

De garantie dat die agentschappen hun macht niet zullen misbruiken, ligt in het recht om te stemmen met de voeten. Ten allen tijde moet men zich eraan kunnen onttrekken, en voor een ander agentschap kunnen kiezen. Onderlinge samenwerkingsakkoorden, zoals die nu al tussen staten bestaan, moeten ervoor zorgen dat men zijn eigen afspraken nakomt. Wie toegezegd heeft zich aan de jurisdictie van een bepaald agentschap te onderwerpen, moet uiteraard ook eventuele bijdragen of boetes betalen die worden gevraagd. Bovendien ligt de ultieme garantie tegen machtsmisbruik in een door burgers gekoesterde moraal dat individuele rechten moeten worden gerespecteerd, en dat inperkingen daarop niet mogen worden aanvaard.

__________________

Een interessante paper van Bruno Frey is te vinden via link titel.

2005 Index of Economic Freedom

2005-08-22T02:30:00.000+02:00

Index of Economic Freedom

The Heritage Foundation and the Wall Street Journal publish every year their Index of Economic Freedom. Most free is Hong Kong, and least free is North Korea. Belgium is 21th, and according to the report:

"Belgium has one of Western Europe’s most punishing tax systems and one of the world’s highest total tax burdens. Its social transfer system remains one of the world’s most extensive and expensive; on average, one working-age adult supports slightly more than one benefit recipient."

The Index (link via title) offers a very clear overview of the countries of the world. China is only ranked 112th, which means China still has an amazing potential for development, given it does the right reforms. The same goes for India (118th), Russia (124th) and Brazil (90th).

The United States are said to be "at a crossroads: It will either continue to be a leader in economic freedom or idly watch other countries pass it by."

Liberalisation: from below, not from above

2005-08-05T12:00:00.000+02:00

Dr. Razeen Sally

Found on the website of the Globalisation Institute (http://www.globalizationinstitute.org/). Critics on the world trade organisation start to emerge. In an earlier post, I already pointed at the nature of the WTO. From the beginning, the WTO was opposed by free marketeers as being an embryonal world government.

--> In a new report published by the Globalization Institute, Dr Razeen Sally - Europe's most senior trade economist - says the WTO is becoming ineffective. Hyperinflation of the membership has almost crippled decision-making. The WTO has become much too politicised, buffeted by external criticism and with deep internal fissures.

In the report, he suggests what needs to happen to the WTO to get it back on track, but also argues that instead of relying on the WTO to lower protectionism, countries should follow a Nike strategy - they should "Just Do It!" Because getting rid of tariffs is good regardless of whether other countries do the same, we should liberalize anyway. Moreover, Dr Sally points out that the big successes in free trade are already coming "from below", rather than thanks to international institutions and agreements:

"Freer trade in the early twenty-first century, and modern globalization more generally, are happening more "from below" than "from above". Their engine, now to be found in Asia, particularly in China, is bottom-up liberalisation and regulatory reform that spreads through competitive emulation, like ripples and waves across seas and oceans. This process is not driven by international institutions. The WTO and FTAs have considerable and perhaps increasing limitations. At best they can be helpful auxiliaries to national market-based reforms. But their importance should not be exaggerated."

Download the report (PDF) via title of post.

De terrorismemeesters Saudi Arabië en Pakistan

2005-07-26T18:13:00.000+02:00

Bush en Prins Abdullah

Terrorisme wordt soms voorgesteld als een product van de privésector. Niets is minder waar. Ossama Bin Laden is een rijkeluiszoontje dat opgroeide in één van de leidende Saudische families, die nauw met de Saudische staat zijn verweven. In Saudi-Arabië hoeft men slechts één van de vele prinsen te kennen om zich te bevrijden van een verkeersboete. Het is een cultureel onderontwikkeld land dat in vijftig jaar uitgroeide van extreme armoede naar extreme rijkdom.

In tegenstelling tot Taiwan deed het dat echter niet door kapitalisme. Taiwan werd rijk omdat de fascistische politieke klasse zich voornamelijk bezig hield met buitenlands beleid, en wel met de vraag hoe de Kwo Min Tang zo snel mogelijk terug aan de macht kon komen in China. Het gevolg daarvan was dat de politiek zich niet bezig hield met het steunen van bevriende bedrijven, waardoor een harde eerlijke concurrentie ontstond, waardoor Taiwan een ongekende economische ontwikkeling meemaakte, waarbij de economie vooral bestaat uit kleine en middelgrote ondernemingen, net zoals dat in Vlaanderen en Noord-Italië het geval is.

Saudi Arabië, of liever de Saudische staat, werd daarentegen rijk omdat de politieke klasse olie verkocht aan buitenlandse bedrijven. De rijkdom is van een geheel andere aard dan die van Taiwan. Buiten het detecteren van bodemrijkdommen, en de ontginning en de verkoop ervan, is geen enkele innoverende activiteit gebeurd aldaar. Bovendien was die activiteit al begonnen door de kolonisator, en is zij na de onafhankelijkheid grotendeels gebeurd door buitenlandse bedrijven. Het enige dat de Saudische staat gedaan heeft, is het roven van deze rijkdommen door geweld.

Om het regime in stand te houden, werd de rijkdom verdeeld onder de leden van het regime, en ook onder de bevolking. In Saudi Arabië leeft iedereen in feite van een uitkering. Het enige verschil met de Sovjetunie is dat de uitkering een stuk hoger is. De gelijkenissen met de Sovjetunie zijn echter legio: de voornaamste vorm van persoonlijke carrière die men kan maken, is het opklimmen in de hierarchie van de staat. Het hoeft niet gezegd dat hoge morele kwaliteiten daarvoor niet op zijn plaats zijn.

De dominerende religie in Saudi Arabië sluit bij die mentaliteit heel goed aan. Het heet Wahabisme, en is een zeer fundamentalistische vorm van Islam. Vrouwen zijn bijvoorbeeld niet gerechtigd om met de auto te rijden, om maar te zeggen hoe ver en vijandig deze religie afstaat van het Westerse vrije denken, dat het ondernemen propageert, of het nu ter wille van de eigen persoonlijke ontwikkeling is, of ter wille van de eigen rijkdom. Een dergelijk verbod sluit de helft van de bevolking uit om zich te ontwikkelen, en is enkel mogelijk in een ideologische visie die vijandig staat tegen ontwikkeling, een visie die ook in het Westen soms door het groene gedachtengoed wordt gedragen. De socialistische visie verzet zich, toegegeven, niet tegen ontwikkeling, althans niet in woord, maar de praktijk laat helaas zien dat het socialistische pad ontwikkeling en beschaving stopt.

Niet enkel in Saudi Arabië bestaat er een communistische welvaartstaat waarbij de staat de meeste economische activiteit in handen houdt. Ook in Lybië is dit het geval. Lybië is weliswaar niet zo rijk als SA, maar niettemin toch het tweede rijkste land van Afrika. De burgers ondernemen er echter ook weinig economische activiteit, wat bijvoorbeeld bewezen wordt in de sector van de horeca, waar 80% van het personeel uit buitenlanders bestaat, omdat de burgers in de werkloosheidsval trappen. De hoge uitkeringen van de staat zijn immers interessanter dan het heft in eigen handen nemen. Ook in de andere Islamitische staten ziet men in meer of mindere mate hetzelfde fenomeen. Een belangrijke reden is dat in die staten de oliegrondstof een dominante economische grondstof is, zodat het voor een regime makkelijk is om het volk te controleren wanneer enkel maar die ene grondstof wordt gecontroleerd. De eeuwenlange traditie van despotie waarbij het volk de dictatuur gewoon is, vergemakkelijkt dit. In Taiwan bestaat geen dominante economische grondstof, wat het opbouwen van macht dus moeilijker maakt voor een despotisch regime. Men zou kunnen zeggen dat olierijkdommen daarom net noodlottig zijn voor de bevolking die er leeft.

Enige hoop moet men stellen in het opbouwen van een tweede grote economische sector, zoals toerisme, want voor een staat is het heel wat moeilijker om twee sectoren in grote mate te controleren. In Lybië, maar ook in het Midden-Oosten, kan het in de toekomst een bloeiende sector worden, en laten we dat hopen, want wanneer de olievoorraden uitgeput raken, of indien olie gewoon niet interessant meer is, zal de rijkdom van de Staat plotsklaps verdwijnen, net zoals de herverdeling. De bevolking, die nooit enige economische activiteit aan de dag heeft gelegd, zal spoedig verarmen.

Het Wahabisme, dat de praktijk van de niet-ontwikkeling koppelt aan een religieuze ideologie, wordt gepropageerd door de Saudische prinsen. Met het geld dat ze binnenkrijgen omdat ze erin slagen de voornaamste economische sector met geweld onder hun hoede te houden, subsidiëren ze terroristen en moskees, ook in het Westen, die deze ideologie verspreiden. Het is geen toeval dat de kapers op 11 september 2001 allen Saudi’s of Egyptenaren waren. Egypte is een land waar de beruchte Moslimbroederschap werd opgericht en veel aanhang heeft, met als doel het Wahabisme als staatsreligie ook in Egypte in te voeren. Ossama Bin Laden kreeg fondsen van de Saudische prinsen om zijn organisatie op poten te houden. Dit is staatsgeld, want het is verkregen door geweld.

Ook de Pakistaanse Staat, en vooral dan de geheime dienst ISI, is in ruime mate geïnfiltreerd door moslimfundamentalisten. Het is zeer waarschijnlijk dat de fundamentalistische geledingen van de Pakistaanse staat logistieke steun hebben verschaft aan de operaties van OBL in het naburige Afghanistan. Om dan nog te zwijgen van de steun van de VS aan fundamentalisten toen deze in de koude oorlog de Russen in Afghanistan bevochten, en van de Amerikaanse samenwerking met de Taliban die een belangrijke doorvoerregio van olie uit de Kaspische Zee controleerden.

De Westerse staten steunen Saudi Arabië en Pakistan omdat deze staten olie verkopen aan Westerse bedrijven, die een sterke lobbykracht hebben in het Westen. De Westerse publieke opinie zou zich echter beter realiseren dat deze twee staten de terrorismemeesters van deze wereld zijn, en de voornaamste schuldigen zijn. De steun aan beide regimes moet onmiddellijk worden stopgezet. Meer dan het ook duivelse Iran of vroeger Irak zijn het deze staten, openlijke bondgenoten van het Westen, die terrorisme actief steunen en in het Westen fundamentalistische moskees subsidiëren. Olie zullen zij sowieso wel verkopen, want anders bloeden ze leeg. De tijd dat ze doen wat ze willen, moet echter ophouden.

Dit zal veel meer uithalen dan een pleidooi voor het inperken van burgerrechten. Daar moet nu immers heel waakzaam mee worden omgesprongen. Ook als de politie goed gehandeld heeft in GB bij het neerschieten van de Braziliaan, moet dit kritisch worden bekeken. In tijden van crisis vergroot de staat haar macht immers. De EU pleit voor meer macht. Dit mag in geen geval gegeven worden. De EU is een zeer te wantrouwen ongecontroleerde bureaucratische instelling, die bovendien op een zeer centrale wijze opereert. Het viel te verwachten dat ze op dit moment uit de hoek komen.

UPDATE 1 augustus:

Koning Fahd is zopas overleden, en zijn halfbroer prins Abdullah is aangesteld tot nieuwe vorst. In de berichtgeving werd de rol van Koning Fahd benadrukt in het met staatsgeld steunen van de fundamentalistische ideologie.

Zomer - Summer

2005-07-02T15:40:00.000+02:00

In juli ga ik op reis, en zal er niet worden gepost. Niettemin geef ik hieronder mijn top - vijf van weblogs.
________

Because I'll be travelling, there will be no posting in july. However, here you'll find my weblog - top 5.

1. www.eureferendum.blogspot.com

2. www.lvb.net

3. http://fistfulofeuros.net

4. http://www.inflandersfields.blogspot.com

5. http://blog.mises.org/blog/

On www.inflandersfields.blogspot.com you can find a compilation of Flemish freedom loving weblogs. A new initative is http://www.brusselsjournal.com

De volgende Amerikaanse president

2005-06-22T12:37:00.000+02:00

Rudolph Giuliani

In de VS is de presidentsrace naar 2008 begonnen. Financiers moeten immers nu al warm worden gemaakt. Bush junior is onverkiesbaar, want sinds “the dictator” FDR vier keer na elkaar president was, heeft men in de VS het aantal termijnen beperkt tot twee.

Arnold Schwarzenegger is niet in de V.S. geboren, en dus onverkiesbaar. Niettemin is er al nagedacht om de Grondwet te wijzigen, maar in de V.S. is dit zo ongelooflijk moeilijk, dat het vreemd was dat er echt over werd nagedacht.

De topfavoriete bij de democraten is Hillary Rodham Clinton. Maar gehaat en verafschuwd als ze is door een aanzienlijk deel van de bevolking, heeft ze daardoor een serieuze handicap. Bovendien is ze een vrouw, wat geen rol zou mogen spelen, maar het wel nog altijd doet voor veel mensen. Alhoewel ze daardoor natuurlijk ook extra aandacht krijgt, dus zoveel zal het wel niet meespelen.

Hillary dient eerst nog herkozen te worden in 2006 als senator voor de staat New York. Zij zal daar geen tegenstand krijgen van een eventuele latere tegenstander in de presidentsverkiezing: Rudolph Giuliani, de burgemeester van New York ten tijde van 9-11, en de man die met zijn succesvol zero-tolerance beleid “the big apple” van één van de onveiligste tot één van de veiligste grote steden van de V.S maakte. Zijn status als “burgemeester van Amerika” kan alleen maar schade oplopen door een electorale confrontatie in de aanloop naar 2008.

Het feit dat Giuliani echter van New York is, kan hem nog steeds parten spelen. Zijn liberale morele standpunten zijn in conservatief Amerika geen vanzelfsprekendheid. Maar het is een man die een heel breed spectrum bestrijkt, wat hem sterk kan steunen.

Andere voorname Republikeinse kandidaten zijn de eeuwige kandidaat John McCain, Jeb Bush (broer van "W." en goeverneur van Florida), senaatsfractievoorzitter Bill Frist, oud-minister van “homeland security” John Ashcroft, en dan nog enkele mindere goden (zie link via titel). Minister van Buitenlandse Zaken Condoleezza Rice heeft al uitgesloten dat ze zal opkomen.

Bij de democraten dingen naast Hillary ook John Edwards mee, Russ Feingold (populair onder vakbonden) en Bill Richardson, de hispanic die goeverneur is van New Mexico. Ook voor Al Gore wordt publiciteit gevoerd, en in mindere mate voor John Kerry, die waarschijnlijk niet zal opkomen.

Door de naam van de persoon, gevolgd door “run president 2008” in te tikken in google, kan het aantal hits een aanduiding zijn van de kansen van de persoon:

John Kerry (D) 338.000 (onwaarschijnlijk)

Hillary Clinton (D) 198.000

John Edwards (D) 183.000

John McCain (R) 137.000

Al Gore (D) 133.000

Bill Frist (R) 107.000

Jeb Bush (R) 85.700

Bill Richardson (D) 69.500

Condoleezza Rice (R) 66.500 (onwaarschijnlijk)

John Ashcroft (R) 56.600

Giuliani (R) 51.800 ("Rudolph" + "Rudy")

Russ Feingold (D) 26.900

Het valt op dat voornamelijk democraten aan de top staan, net als de oudgediende Republikein John McCain. Het feit dat er een republikeinse president is, zorgt er wellicht voor dat republikeinen zich iets meer schromen om zich nu al te profileren. Giuliani en Jeb Bush, volgens analisten de topfavorieten bij de Republikeinen, halen ook minder dan Frist en McCain, die zich wegens hun underdogpositie wellicht meer en vroeger moeten profileren.

Ik gok op een race Rudolph Giuliani vs. Hillary Clinton. George W. Bush zal zijn broer steunen, zoals de populaire Reagan in de aanloop naar de verkiezingen in 1988 Bush senior steunde, maar ik denk dat Bush jr. helemaal niet zo populair meer zal zijn als Reagan toen was.

De situtatie in Irak zorgt voor veel Amerikaanse doden en voor geldtekort. De mogelijkheden om de economie kunstmatig op te blazen door de Fed op te dragen de rente te verlagen zijn uitgeput. Eerder komt er een crash van de onroerend goed - bubble in de V.S, net veroorzaakt door de Fed. Na de zaak Terri Schiavo is bovendien de grens bereikt in de V.S. van het politiek uitbuiten van ethisch conservatisme, want het publiek keerde zich af van de politieke exploitatie ervan. Bovendien was Jeb Bush dan nog zelf betrokken in deze Republikeinse nederlaag.

Giuliani is van New York, en dus de geschikte man om Hillary op eigen terrein stemmen afhandig te maken in het noordoosten. De rest van het land zal sowieso al minder voor Hillary stemmen, maar wel voor de Republikein Giuliani, die zich wel wat ethisch conservatiever zal profileren. Bovendien kan hij kritiek geven op de oorlog in Irak zonder te worden beschuldigd van een gebrek aan patriotisme of te zacht voor terroristen, dankzij zijn 9-11 verleden. Ik denk dus dat hij de volgende Amerikaanse president zal worden.

Maar laat u zich niet misleiden door dit circus. Wie de volgende president wordt, is niet zo oneindig belangrijk. De rekeningen zullen moeten worden betaald, de situatie in Irak opgekuist, de lobbygroepen zullen hun investering terug willen zien, en de internationale competitie zal onverminderd voortgaan.

Now is the time

2005-06-19T22:49:00.000+02:00

our global village

Now is the time to drop the European Union. We have to get rid of it. In an astonishing article in the English newspaper “The business” (link via title), a magnificent analysis is made of the current state of the world, from a British perspective. It leads no doubt that this analysis also can be applied for all the beautiful European countries, such as Belgium, Austria, the Netherlands, France, Germany, Italy, Sweden, Spain, all the others, and certainly not to forget the Eastern European economic tigers.

The European summit made clear that the Union is a waste of time, having silly discussions on a European budget and trying not to give up the project after citizens made very clear their discontent. Not admitting that the centralising “constitution” is dead, what is very undemocratic, and can not be justified at all.

This article makes clear that the big issue of present day is global competition. In the US, Australia and Japan, the talk of the town isn’t the European Union. It’s BRIC: Brazil, Russia, India and certainly China.

One should be aware that the European Union centralises decision making, sets up redistributive systems such as the CAP and the subsidies for poor regions. All this is highly unfit to a competitive environment.

Some say Europe needs to be centralised in order to be able to face global competition. When one reads the economic figures of the global competition that is so blesfull for the development of the world, there is only one conclusion to made: The European Union can survive with protectionism, but not one memberstate, if it were independent, would be able to close its borders without having grave damages in terms of wealth. With the Union, protectionism would stop development. Without the Union, the absence of protectionism would produce a florishing region of small nations.

Britain needs to get out first, to form a precedent. After, the others have to follow.

Some excerpts:

“But what the last few days have confirmed is that the entire EU project has become a giant and unaffordable distraction for Britain and all other forward-looking European countries, especially those in the post-communist East.”

"A British Prime Minister with his eye on the future should be devoting most of his time trying to forge closer economic and cultural ties with coming Asia, not wasting his time arguing with dinosaurs such as President Chirac or Chancellor Gerhard Schroeder of Germany."

"Far too much of Britains intellectual capital and time is being diverted and squandered into dealing with European matters, including the 100,000 or so pages of the acquis communautaire; it should be redeployed to addressing international developments which matter. The best and brightest in government, civil service, think-tanks, universities, law firms and businesses are still unhealthily obsessed with what has become, over the past 20 years, a profoundly defective and destructive set of European institutions."

"At the end of the 19th century, the thinking classes were so preoccupied with some of the more obscure outposts of the British Empire that they failed to notice and respond to the emergence of the United States a superpower; in the early 21st century, their backward-looking obsession with European integration blinds them to the rise of Asia. And what a rise it will be."

"In dollar terms, the Chinese economy will overtake Germany in the next four years, Japan by 2015 and the US by 2039. Indias economy could be larger than all but the US and China in 30 years. Of the current G6 (America, Japan, Germany, France, Italy, Britain) only the US and Japan are likely to be among the six largest economies in US dollar terms in 2050."

"The euro zone is expected to grow by just 1.4% this year, compared with 3.5% for the US and close to 10% for China. While the populations of America, India and China are projected to grow, Europes population will decline by almost 10% over the next few decades."

"Demographers believe Europes population will shrink from about 1/4 of the worlds population after the second world war (and about 1/6 now), to about 1/10 by 2050. By 2007, deaths will exceed births in the euro zone and a massive pension crisis is on the cards."

"While the UK formally retains control and, as Iraq demonstrated, can still strike ad hoc alliances with the US if it wishes, many other aspects of its relations with the rest of the world are now run through Brussels and hence influenced by its inward-looking, antediluvian mindset. For years now, Britain has not had a trade policy; negotiations at the World Trade Organisation (WTO) are conducted by the EU."

"Though ratification of the European Constitution was formally put on ice last week, the EU is nevertheless forging ahead with a European diplomatic service, with EU embassies and ambassadors in every country to project EU foreign policy and issue EU visas."

"A proper internationalist future for Britain in the 21st century cannot conceivably lie in ever greater integration with a European continent in inexorable economic, social, cultural and geopolitical decline."

"A cultural revolution will be necessary, involving a reorientation of British foreign policy towards Asia and Latin America; free trade; a radical programme to liberalise the British economy and to inject choice and competition into the public sector; a renewed emphasis on education, including the rescue of British universities from the dead hand of the state and the creation of a UK Ivy League; and constitutional change to repair the damage brought about by membership of the EU and the hyper-centralisation of recent years to ensure that Britain remains an open and accountable society."

"It is now clear that disentangling Britain from the European morass is the essential first step towards a truly internationalist perspective for the 21st century."

Thanks to http://eureferendum.blogspot.com/2005/06/little-europeans.html

Nieuw initiatief / New initiative: In Flanders Fields – weblog:

2005-06-18T02:38:00.000+02:00

Na een oproep van De Andere Kijk tot samenwerking onder bloggers, wordt een nieuw initatief gelanceerd: een gezamenlijke weblog van een aantal vrijheidslievende politieke blogs uit Vlaanderen.

Tot nog toe zijn de deelnemers ikzelf, De Andere Kijk, Skender, Politiek Incorrect, The Flemish Beerdrinker, chrisdemeyere.be en Hoegin. De stukken van deze weblogs zullen telkens ook op “In Flanders Fields” worden gepubliceerd. Reageren op de stukken kan op de oorspronkelijke blogs.

Het is de bedoeling om de kracht van de verschillende blogs te vergroten door samen te werken. Medestanders die geïnteresseerd zijn, laat iets weten. Op hoop van zege!

___

A new initative has been launched: a common weblog of freedom loving Flemish political blogs. Until now, the participants are me, De Andere Kijk, Skender, Politiek Incorrect, The Flemish Beerdrinker, chrisdemeyere.be and Hoegin. Their posts will also be posted on “In Flanders Fields”. Commenting is possible on the original blogs. The purpose is to cooperate in order to increase the influence of the blogs.

http://www.inflandersfields.blogspot.com

Om de verkeerde redenen

2005-06-15T14:31:00.000+02:00

chinese schoenenimport veroorzaakt zware concurrentie

Vandaag vond in de Europese wijk in Brussel een betoging plaats van schoenenfabrikanten, die protesteren tegen de overvloed aan Chinese schoenen, die de Europese fabrikanten uit de markt prijst, en fabrieken doet sluiten.

De oorzaken zijn van meerdere aard. De Chinese producten zijn ten eerste niet aan de strenge Europese gezondheidsvoorschriften onderworpen, die bijvoorbeeld verbieden om bepaalde ongezonde chemische stoffen te gebruiken in de fabricatie van schoenen. Ten tweede is er de koppeling van de Chinese munt aan de dollar, die nog altijd minder waard is dan de euro, wat het dus goedkoper maakt voor Chinese producenten om in Europa te importeren, en duurder voor Europese producenten om te exporteren.

China ging akkoord met Peter Mandelson, europees commissaris voor handel, om de export tot 2008 te beperken.

Een jammerlijke zaak. Het akkoord van Mandelson zorgt ervoor dat Europa minder snel toegang zal krijgen tot de Chinese markt.

Bovendien moet altijd naar het belang van de consument worden gekeken, om te weten wat goed is voor het algemeen belang. De consument wint bij meer competitie op de Europese markt.

Daardoor gaan ook fabrieken failliet hier. Het vrije markt proces is er één van “creatieve destructie”. Dit betekent dat falingen een inherent element zijn van ontwikkeling. Het probleem is dan ook niet dat er fabrieken failliet gaan, maar dat er geen nieuwe ondernemingen bijkomen. Dat komt door de Europese welvaartstaat, die het initiatief van de burgers kapot maakt door hoge belastingen en zware reguleringen.

De verwijzingen naar faillissementscijfers zeggen dus niets over de toestand van de economie. Integendeel moet er gekeken worden naar het aantal faillissementen in vergelijking met het aantal nieuwe ondernemingen. En nog meer naar een – ruwe - berekening van alle waarde die wordt geproduceerd in een land: het bruto nationaal product.

Zekere reguleringen zijn nodig, maar ze moeten rationeel zijn. Het eigendomsrecht is ook een regulering, en uiteraard nodig. Het criterium moet zijn dat reguleringen natuurlijke rechten van individuen moeten beschermen. Wat zijn die natuurlijke rechten dan? Als we er van uitgaan dat elk individu gelijkwaardig is, moeten de rechten voor iedereen dezelfde zijn.

Onschendbaarheid van de persoon, eigendom, resultaat van inspanning, allen zijn ze ontegensprekelijk onvervreemdbare rechten en moeten ze worden beschermd. Een recht om andermans goed te krijgen, om te profiteren van andermans inspanningen, kan uiteraard nooit bestaan in een systeem waar iedereen gelijkwaardig is.

Een duidelijke schending van rechten is bijvoorbeeld bedrog. Schoenen waarin gevaarlijke stoffen in zijn verwerkt kunnen bezwaarlijk gezien worden als deel van de afspraak die een consument met de verkoper sluit. Het moet dan ook wel echt om bedrog gaan, natuurlijk. De oude Romeinse regel “caveat emptor” (de koper moet op zijn tellen passen) moet de eerste garantie zijn om bedrog te vermijden, pas als de koper echt zorgvuldig was, mag de verkoper worden aangepakt.

Een garantie dat een dergelijke, efficiënte, regulering, echt tot stand komt, is een regulator op een zo gedecentraliseerd mogelijk niveau. Een gecentraliseerde regulering, zoals die nu in de EU bestaat, zorgt ervoor dat gebreken zoals regulering op maat van belangengroepen zoveel schadelijker worden. Zonder Europese Unie zou een gezamenlijke regulering bovendien enkel tot stand komen als het echt nodig is, en niet zoals nu, te pas en te onpas. Ook de lidstaten zouden veel sneller economisch afgestraft worden. Er zou meer vrijhandel zijn, en het openzetten van markten zou ook veel geleidelijker aan gebeurd zijn, want niet overal in Europa tegelijk in één klap. De schoenenfabrikanten gaan dus inderdaad best betogen tegen de Unie, maar dan wel om andere redenen.

The crash of the euro

2005-06-12T12:32:00.000+02:00

euro

In its recent issue, The Economist reports about the troubles that the euro is suffering from. Mentioned are the facts that the “Stability and Growth Pact” has been seriously weakened in march 2005, that Portugal has announced that its budget deficit will top 6.8% of GDP this year (more than twice the 3% limit of the Pact) and that the ECB is finally obeying politicians that since the introduction of the euro are insisting on lower interest rates.

The problem with the Stability and Growth Pact was that it imposed the same rules to balance the budget to countries with a high government debt, such as Belgium and Italy, and countries as the Netherlands, that didn’t spoil that much money in the past. Everyone knows that an unbalanced budget is far more damaging in Belgium than in the Netherlands, but as the EU doesn’t really have the legitimacy of a government, it can’t treat countries unequal.

In 1993, with the Treaty of Maastricht, a monetary union was agreed on. This meant that the strong German D-Mark had to disappear. France was tired of having to devaluate its own currency, because it had printed to much money, and spended to much. In exchange for the German unification (a bad thing), the French got a monetary Union.

The Germans needed to have something to make sure that the common currency would be strong. Therefore, stringent rules were agreed on, but of course everybody knew that to bring government debt below 60 % would never happen fast in countries as Belgium, where the debt was 100 % of gdp. In 1997, this was already clear, so then the “Stability and Growth Pact” was agreed on, and this relaxed the rules.

In the end, every country that wanted could enter. Belgium, despite its high government debt. France, because it was its idea. Greece, because there was – proved – corruption.

In several countries the introduction of the euro was a big scale – robbing operation by the government. In the Netherlands and in Italy, for example, the exchange rate has been admitted not to be correct, so people didn’t get enough euros from their government in exhange for their guldens and liras.

In 2001, Ireland, then being the best growing economy in the world, after China, got a reprimand from the European Commission for not obeying to the Pact, as Ireland was planning to disrespect the Pact slightly. When in 2003, France and Germany, did the same, they of course didn’t got a reprimand, which proves the Union is not governed by law, but by power. As a consequence, the Stability Pact was more or less given up.

Monetary expert Paul De Grauwe was always against the Pact, and doesn’t mind that it is been given up. He says, as is generally accepted, that you can not have a monetary union, without having a political union, that can discriminate among countries. No euro without a political Union.

What problem does that pose now, considering the no-votes in France and the Netherlands, founding EU-members? These no-votes caused serious damage to the idea of a political Union (with reason).

The consequence will be that the EU can not refrain memberstates from making high deficits. Only the fact that the creditworthiness of countries is downgraded by rating agencies will refrain them, but that won’t be enough. The euro will become a weaker, more uncertain, currency.

The euro has had some positive consequences, such as the saving of conversion costs, but especially the stringent monetary policy of the ECB, that didn’t listen to politicians, always looking for short term benefits, asking it to lower interest rates.

In the US, the Federal Reserve can already be said being nothing more than a tool for the executive, creating bubbles and a debt-thriving economy. The dollar has seriously weakend and the Americans are living on the merits of the past, when the dollar was strong. The OPEC is already considering to change the reckoning of oil barrel prices in the Chinese currency, the “Renminbi”.

When in Europe, politicians don’t want to cut expenses, the pressure on the ECB will become bigger, and the ECB will have to lower the interest rates. The report of The Economist says this point has been reached. The consequence of that will be an even weaker euro, being a tool for politicians to rob their citizens through inflation.

Inflation is even worse than taxes, as it not only extracts value from the citizens to the government, it moreover makes the value of money uncertain.

There have been signals that the probable new German Chanchellor, Angela Merkel, will blame the euro for Europe’s problems. There have been reports of meetings in Germany to investigate how to withdraw from the euro. Let us hope this will come true.

Wat nu?

2005-06-09T11:09:00.000+02:00

stort de europese toren van babel spoedig in?

Het lijkt er meer en meer op dat de Europese Unie lijkt door te hebben dat ze niet zo geliefd is. Meer en meer stemmen gaan ook op dat voortgaan met de referenda de Unie alleen maar nog meer kan doen verliezen. Ook in Polen is nu al een meerderheid van 60% tegen de “Grondwet”, en dit in een land dat veel subsidies uit de Europese vetpotten haalt.

De Europese top van 16 juni komt dichterbij, en in de tussentijd heeft Blair het referendum “uitgesteld”, en lijkt hij zeker niet bereid om de Britse korting op te geven in de budgetbesprekingen.

Zelfs in de Benelux, het hart van de Europese samenwerking, is een breuk ontstaan, na de uitlatingen van Karel De Gucht, trouwens ook door de Nederlandse regering aangegrepen om de aandacht af te leiden van haar eigen nederlaag. De Benelux was ooit de grote voortrekker van de Europese integratie, om de grote ruziemakers Frankrijk en Duitsland onder een supranationaal gezag te plaatsen dat hen kalm moet houden en de kleine landen inspraak geeft. Het moge duidelijk zijn dat deze doelstelling gefaald heeft. De Unie wordt gedomineerd door de grote landen, en is een instrument om de sowieso al beperkte soevereiniteit van kleine landen nog meer in te perken, eerder dan om die te vrijwaren.

Wordt er op 16 juni beslist om heronderhandelingen te openen? Worden de referenda afgeblazen? Veel doet het er niet toe. De Europese Unie lijkt eerder vastberaden te zijn om, de ogen sluitend, op volle koers vooruit te gaan, en gewoon de centralisatie voort te zetten zoals ze het altijd al gedaan heeft: zo ver gaan als wordt toegelaten.

De Grondwet wordt nu al uitgevoerd in de feiten. En het gaat daarbij niet om een onbelangrijk detail. Het gaat om de oprichting van een ruimteagentschap. De Unie heeft geen enkele bevoegdheid hiervoor, en zou dus geen euro mogen uitgeven hieraan. De kost bedraagt niettemin evenveel als de grootte van de bekende Britse korting.

Vandaag verklaart de nieuwe Franse Eerste Minister De Villepin dat hij nog meer Europese centralisering wil: een eengemaakt economisch beleid en geharmoniseerde belastingen. Ongetwijfeld goed voor nog meer ruzie in het Europese huishouden, aangezien het de Britten zijn die het voorzitterschap opnemen vanaf juli.

De legitimiteit van de Unie heeft een ferme knauw gekregen, en zal de Unie ongetwijfeld afremmen. Echte verandering zal er echter pas komen wanneer in één van de 25 lidstaten een regering aantreedt die de Unie wil verlaten. De Unie moet er zich bewust van zijn dat tot nog toe de eurokritische stem nauwelijks te horen was bij mainstreampartijen, maar dit kan heel snel veranderen.

Een uittreden van een lidstaat, bijvoorbeeld Groot-Brittanië, is de enige echte garantie om de Europese Unie tot matigheid aan te manen. Groot-Brittanië kan dan perfect handel drijven met de Unie, zonder aan haar supranationale bevoegdheid te zijn ondergeschikt. De verbeterde concurrentiepositie van Groot-Brittanië zal bovendien dan een nog grotere druk zetten op de buurlanden die onder de starre regelgeving van de Unie zuchten. De drang om eruit te stappen zal ook daar dan groter worden.

Het inzicht dat de supranationale dwangmacht van de Europese Unie helemaal overbodig is, wordt nog het best uitgedrukt door Jean-Luc Dehaene, vandaag in De Standaard:

“De regeringen zeggen veel te vaak dat de onpopulaire maatregelen door Europa opgelegd worden. Ik ben daar mee schuldig aan. Toen wij de openbare financiën saneerden is dat ook gebeurd, al wisten we zeer goed dat de saneringen ook zonder de vraag van Europa moesten gebeuren. Zoals de kandidaat-lidstaten perfect wisten dat ze de hervormingen die nodig waren om toe te treden, ook hadden moeten doen zonder dat ze lid werden van de Unie. De samenleving is in volle verandering, van een industriële naar een informatiemaatschappij.”

Hoe kan het nog duidelijker worden gezegd dat de liberaliseringen en hervormingen evengoed door de lidstaten zelf zouden zijn gedaan, onder druk van de internationale concurrentie?

--> Over het slinks uitvoeren van de Europese Grondwet:
http://eureferendum.blogspot.com/2005/06/no-no-no.html/

The beginning of the end?

2005-06-05T15:14:00.000+02:00

tony blair

Important news. According to the Daily Telegraph, Blair “has given up Europe as an issue worth fighting for", or so say "senior allies of the prime minister".

In the discussion on the EC budget, he doesn’t want to question the rebate Britain gets since Thatcher negiotated this in 1984.

Blair doesn’t want that the other memberstates, who still doesn’t understand that the citizens of Europe have buried the centralisation project, force him to organise a referendum in the UK, as a referendum can only make Blair ridiculous.

The euro, 3 years ago seen by Blair as the future for Britain, is coming under fire. In the Netherlands, Germany, Italy and France, voices are heard in favour of returning to the old national currencies. Even in Belgium, the newspaper “Het Nieuwsblad” reports that one on three Belgians want to return to the Belgian franc. Not surprising, as one can not have a unified currency without unified government (otherwise the Greek government can for example make huge deficits, with shifting part of the damage they cause to the other memberstates). Because the citizens of Europe stopped the European project of unified government, a unified currency won’t be possible anymore. It would be a wise thing for the European governments to be aware of that.

Blair has discovered he can only lose respect, authority and votes in Europe. Not surprisingly, as the European project is an undermining of development in Europa. Europe needs competition, not centralisation.

It is hard to underestimate the consequences of the no-votes in France and the Netherlands. The exit of Britain out of the Union might be the most important consequence, which would be an important precedent. This monday, Jack Straw might hold an important declaration in the British parliament.

See also: comment on eureferendum.blogspot.com:

http://eureferendum.blogspot.com/2005/06/blair-suicide-bomber-of-europe.html/

De opstand der Nederlanden

2005-06-02T02:00:00.000+02:00

opstand der nederlanden

61 % “nee” tegenover 38 % “ja”. Met 62 % opkomst terwijl de politieke klasse nog zat te waarschuwen dat ze het advies van de bevolking niet zouden volgen als er geen 30% gehaald werd. Het kan moeilijk duidelijker. De bevolking van twee stichtende leden van de Unie wijst een verdrag dat de Unie nog meer macht geeft af. En of het nu is omdat ze de economische koers van de Unie niet smaken of omdat ze bang zijn voor immigratie, de kernboodschap is dat de burgers zelfbestuur willen, en dat ze daarom het verdrag verwerpen.

De burgers van Frankrijk, en nu ook Nederland, hebben tegen een centralistisch project gestemd. Dat is een goede zaak. De politieke klasse is altijd de laatste om te beseffen wat er gaande is, en nu zal dat niet anders zijn. Er wordt nog steeds gepleit om door te gaan met het ratificatieproces, en dus met de referenda. Dat zal echter een lijdensweg worden voor de Unie. Europa wordt immers op dit moment overspoeld door een eurosceptische golf. In één voor één de landen waar een referendum komt, zullen eurosceptische stemmen op de Unie inbeuken. Zelfs in Luxemburg, waar een groot deel van de bevolking er voor het inkomen van de aanwezigheid van Europese instellingen afhangt, is de ja-stem gedaald van 76 % naar 59 %, ook al wegens de Europese spaarrichtlijn. Op 10 juli is er een referendum, tenzij de Europese top op 16 juni dus anders beslist. Een annulatie van referenda zou eventueel discussies over de aard van de EU zelf kunnen openen. En zelfs de mogelijkheid dat lidstaten cavalier seul gaan spelen, en eenzijdig referenda gaan annuleren, is niet uitgesloten. Wat de Unie nog meer in chaos zou storten.

De impact van wat de voorbije dagen is gebeurd, kan moeilijk worden onderschat. Het Europese project davert op zijn grondvesten. De euro bijvoorbeeld komt serieus onder druk. Onder meer Paul De Grauwe verklaarde in de New York Times dat het wellicht moeilijk zal zijn om een gemeenschappelijke munt te houden wanneer het politieke project er niet meer is. En dat is zeer juist. Het stabiliteitspact is al opgegeven, en als de Unie geen politiek gezag meer heeft om de zuiderse landen te verbieden om grote schulden maken, worden ze daar niet meer voor gestraft door een eigen munt die in waarde zakt. Het is dan enkel de euro die in waarde zakt, en een groot deel van de schade wordt zo verschoven naar de budgettair verantwoordelijke landen.

In Duitsland wordt volgens de Financial Times gewag gemaakt van een bespreking tussen de Bundesbank en het Ministerie van Financiën over de gevolgen van een uittreding uit de eurozone. Een CSU-rapport onderzoekt de mogelijkheden om unilateraal uit te treden, wat mogelijk zou zijn indien grove schendingen van het Verdrag van Maastricht plaatsvinden. De angst voor een zwakke euro zit er bij de Duitsers duidelijk goed in.

In de tweede helft van de zestiende eeuw kwamen de zeventien provinciën in opstand tegen hun Spaanse vorst, die absolutische aspiraties had. Het zou de eerste revolte worden in een belangrijk reeks tegen absolutistische vorsten. De Opstand der Nederlanden werd naar Engeland geëxporteerd, en leidde er tot de Britse “Glorious Revolution” (1688). Later volgden ook de Amerikaanse revolutie (1776), en ten slotte de Franse revolutie (1789), hoewel die laatste uitmondde in dictatuur en oorlog.

Ook nu is er een instituut aan wie ooit het vertrouwen is geschonken om burgers te besturen op meer centrale leest, en ook nu is dat vertrouwen geschonden. De referenda geven de bevolking inzicht in het duistere maar oppermachtige machtsorgaan dat de Unie is. Onze democratische parlementen hebben daar niet veel meer aan te zeggen. Dat moet terug veranderen. Als dat niet gebeurt, zou een uittreding van Groot-Brittanië uit de Unie een precedent kunnen zijn, of een opblazen door Duitsland van de gemeenschappelijk munt. De Unie lacht hooghartig dat ze doorgaat, en zich er niets van aantrekt, maar de burgers beginnen beter en beter te weten om wat het allemaal gaat. De beste remedie is het zonlicht.

They still don’t get it

2005-05-30T02:23:00.000+02:00

Jacques Chirac

They still don’t get the point. It should be clear for the European political world that the European Union is a bad thing. It is centralised decision making in its most purest form, with all the overregulating, corruption and untransparancy accompanying that. Politicians and journalists, professors and students. Many of them present the eurosceptic wave coming over Europe as a problem of “image” Europe has. That there would be a core problem with it, isn’t even considered. Also now, after the “French Revolution”, little indicates that the minds are changing.

But there is light in the darkness. The Economist, the leading political magazine in the world, advised to vote against the Constitution Treaty, which is aimed at making the European construction more powerfull.

And yesterday, a French Revolution occurred. One from the bottom up, committed by normal, hard working people, feeling that their democracy is loosing decision power, not to the markets as the antiglobalists say, because that would be illegitimate decision power of a government, but to “l’Europe”. Feeling also that they are loosing it, that global competition is pushing for reforms that haven’t been made. For that they blame the highest hierarchical authority in Europe: the EU. They don’t trust something they don’t know. And with reason. The centralist inflexible Union is the main threat to prepare Europe for globalisation.

Until now, the debate has been left to the unrespectable extremes: to the extreme left and the extreme right. On the continent, eurosceptism hasn’t really been accepted into other fields of the political spectrum. But this might change rather fast. Several European leaders declared after the “Non”-result that the procedures will go on. This means that the European project will stay under fire in the upcoming referendums in Luxemburg (10/7), Poland (25/9), Denmark (27/9), Portugal (December 2005), Ireland (late 2005), the Czech republic (2006), and the UK (2006). The Netherlands have their referendum this Wednesday, and a “Nee”- vote is very likely. The process of fundamental critics to the Union was already very severe in the Netherlands, where the euro came under severe attack (Bolkestein already declared that the giving up of the stability pact means it would have been better not to join the euro). Europe is loosing legitimacy by the day.

It is time for mainstream politicians to consider that there is a fundamental problem with the Union, that there is something rotten in the state of Europe.

What will happen next? Unless the European leaders decide on their summit on the 16th of june that the Constitution project will stop, it will continue to undermine Europe’s legitimacy. At the end of 2006, there is a European summit planned which has to decide what will happen to the Constitution. Jean-Claude Juncker, the Luxemburg president of the Council of the EU declared that renegotiation is no option. It looks like the European Union will at the end have to give up the project and continue with the procedures of the Nice treaty.

But suppose the Eurocrats try to go on with the treaty, in an open or a hidden way. This could give result to a clash within the Union, between the leaders of the more supranationalist states, and France is one of them, as long as they can rule the rest, and the more intergouvernmentalist, such as Britain and the Netherlands, not to forget the Eastern European Tigers. It could maybe even be the plan of France, to try to get the British out, and by that trying to create a smaller Union in order to rule smaller countries, like Belgium. The Belgian people would have lost their very old British ally then? Like Holland and England managed to escape from the Spanish absolutist rule in the 16th century, the Belgian people would remain again deprived from freedom? And its elite would fled the country again?

No. If France would succeed in its plans, the smaller Union would experience the same protests as the big European Union now. The small countries at its borders would thrive up the costs of letting the centralism exist. Citizens and businesses in the Union would demand more and more the alternative, which is decentralisation. And that is what is going to happen also now.

De Unie brengt geen vrede

2005-05-27T19:00:00.000+02:00

oude demonen: affiche van de Franse CP uit 1952

Een veelgebruikt argument ter verdediging van de Europese Unie is dat de Unie vrede brengt. Onder andere de Nederlandse liberalen van de VVD betogen dit in hun verkiezingsspotjes, die ze met politiek gevoelige beelden van het Srebrenica-drama doorspekten, maar uiteindelijk toch terugtrokken na protest.

Ook veel Belgen zijn voorstander van de Unie, het Belgische verleden als slagveld van Europa indachtig. In die zin kun je het vele landgenoten ook niet kwalijk nemen dat ze de Unie verdedigen.

Toch moet het idee van Europa als vredesbrenger worden ontkend. Het tegendeel is waar.

Vrede bereikt men niet door volkeren in één staat, onder één juridische orde, te dwingen. Hier moet het Joegoeslavische voorbeeld toch dienend zijn. De tijdbom is er geëxplodeerd, met vreselijke gevolgen.

De dreiging van oorlog binnen Europa wordt voornamelijk veroorzaakt door de grote staten. Als men er dus iets aan wil doen, moet daar dus iets mee gebeuren. Frankrijk en Duitsland kunnen bijvoorbeeld worden opgesplitst, wat trouwens ook economisch een enorme winsituatie zou betekenen.

Er moet dus gedecentraliseerd worden, niet gecentraliseerd. Zoniet wordt een kwaad ingeruild voor een nog groter kwaad.

Heden situeren oorlogsdreigingen zich echter voornamelijk buiten ons continent. Een Europese defensie zal gebruikt willen worden. Wat doe je met een leger als je er één hebt? Juist. Oorlog voeren tegen de VS of China. Bij de stichting van de V.S., was het de Amerikaanse federale overheid verboden een staand leger te hebben, omdat dit op een tyrannieke manier zou kunnen worden misbruikt. De hedendaagse actualiteit kan, denk ik, als bewijs van deze stelling dienen.

In de geschiedenis is het zo dat de aanhangers van centralisering veelal hun slag thuishalen als er echt een externe bedreiging is. Is dit echter zo? De V.S. en China hebben geen geopolitieke belangen bij een verovering van Europa, integendeel zijn er voor hen enorme kosten verbonden aan een militair treffen. Bovendien beschikken twee Europese staten, namelijk Frankrijk en Groot-Brittannië, over atoombommen. Centralisering is dus niet nodig om beter te kunnen verdedigen. Een centralisering van defensie dient bijgevolg enkel om te kunnen aanvallen, en een imperialistisch beleid te voeren.

Hoezeer er dus ook op middelen kan worden bespaard door de Europese defensiesystemen van de lidstaten te harmoniseren, men moet zich bewust zijn van de grote kosten die een toekomstig misbruik zullen opleveren.

Economische integratie is uiteindelijk de beste garantie voor vrede. Daar heb je echter geen supranationaal niveau voor nodig, dat kan intergouvernementeel via bilaterale verdragen. Enkel subsidies afschaffen, invoer- en uitvoerrechten afschaffen. Als je een instituut creëert om dat op te leggen aan landen, zal het al snel zijn macht misbruiken.

Frankrijk stelde na de tweede wereldoorlog reeds voor een “Europese Defensiegemeenschap” (EDG) op te richten, met als belangrijkste reden de vrees voor de terugkeer van een zelfstandig West-Duits leger Ook speelde het verlangen wel een rol zich weer te verzoenen met West-Duitsland. Toch mislukte de EDG uiteindelijk door het vele verzet in Frankrijk, omdat men niet wilde dat Franse soldaten onder buitenlands gezag zouden komen te staan.

De oude demonen komen echter terug boven. Het voorstel van Europese "Grondwet" versterkt de mogelijkheden voor een ééngemaakte Europese defensie. Dit mag onder geen beding worden toegelaten.

-> Voor de gecontesteerde VVD-verkiezingsspotjes, zie:

http://www.vrijspreker.nl/blog/?itemid=2286

Failed Unification

2005-05-25T14:39:00.000+02:00

angela merkel

On the 18th of september, probably there will be a regime change in Germany, the biggest economy of the Eurozone and the European Union, and suffering the symptomatic continental European disease of big welfare statism, which kills the entrepreneurial spirit in Europe.

There is a big chance Angela Merkel, the leader of the CDU-CSU, will be elected new Kanzler then. It’s not too clear to define where she stands for, but she has already protested against a possible entrance of Turkey in the EU, which is great news for Turkey, if the EU doesn’t transform into a bilateral governed purely free market zone.

Possibilities are a coalition with the liberal FDP, or a “grosse coalition” with the ruling SPD. And maybe the CDU-CSU will be even strong enough not to need a coalition partner. That the struggling Schröder will be kicked out of power, seems to be a good thing, although it cannot be said that Merkel will be able do more than his too little too late – reforms.

Consciousness still hasn’t reached the political classes on the highly competitive world that is getting shape. In the case of Germany, apart from the fact that they are also governed by the centralist Eurobureaucracy with their comitology expert groups, an aggravating factor is the unification, still not questioned anyhow in Germany. It costs lots of money to the Western-Germans, and even more to the Eastern-Germans in terms of development.

The money flows into the Eastern part of the Country. Wages weren’t allowed to differ between the West and the East. Where the rest of Eastern Europe, where profound changes have been made, although also not perfect, enjoys a strong economic growth, the once least unsuccessful communist country, isn’t following their example. They are hostaged, without even knowing, by the Western money, what creates a terrible unemployment incentive.

Decentralising economic decision making would be a first step in the right direction. But this will only work given an abolishing of the money flows. Whether the Ossi Merkel will agree on that, should be doubted.

Vlak-taks

2005-05-22T20:21:00.000+02:00

de vld wil naar een vlak-taks

De sp.a. ziet de vlak-taks, die de VLD wil invoeren, weliswaar gradueel met als opstap een fair-taks, als “onrechtvaardig”. De fair-taks, die het aantal tarieven terugbrengt van vijf naar twee, is al een heel stuk rechtvaardiger dan het huidig systeem. Een vlak-taks is dat echter nog veel meer.

In het systeem van de vlak-taks betaalt iedereen immers veel meer dezelfde prijs voor een overheidsdienst dan in het huidige systeem. Want dat moet uiteindelijk het doel zijn: een overheid die als een bedrijf werkt, en burgers die als consumenten aan die overheid een prijs voor de geleverde dienst betalen. De dienst van de overheid moet zodanig goed zijn dat burgers er eigenlijk vrijwillig voor zouden willen betalen. Om dat te verzekeren, is het best dat er zo veel competitie mogelijk is, dat een overheid concurrentie moet vrezen van andere dienstleveranciers, en deze competitie moet op zoveel mogelijk domeinen worden gerealiseerd.

Dat is rechtvaardigheid. Wanneer een individu vrij een keuze kan maken, zonder in zijn rechten te worden geschaad. Het systeem dat we nu kennen, waar iedereen op kap van elkaar leeft, en er ondanks de goede intenties om de zwakkeren te helpen overal enorme Matteüseffecten spelen, is niet rechtvaardig. Herman Deleeck toonde het al aan voor de sector van de sociale zekerheid, maar het bestaat ook voor cultuursubsidiëring, waar de rijken naar gesubsidieerde hogere cultuur gaan, en belastingsinning, wat de rijken makkelijker kunnen ontwijken door het betalen van allerlei dure consultants.

Niet enkel het verlagen van financiële belastingen is belangrijk. Ook het verlagen van de administratieve belasting. Evenals het verminderen van beperkingen op niet financieel uit te drukken persoonlijke rechten van de burgers. Onze samenleving moet rechtvaardiger worden, en op rechtvaardigheid mag men niet snel compromissen maken.

--> Opmerkelijke pleidooien voor de vlaktaks werden gehouden:

door het Liberaal Vlaams Studentenverbond:

http://www.lvsv.be/

en in een pleidooi van een vijftal jonge liberalen:

http://60gp.ovh.net/~novacivi/blog/archives/000249.html

Constitution or Hong Kong

2005-05-20T13:50:00.000+02:00

hong kong

Yesterday the Belgian Senate approved on the European ‘Constitution’. Still five other Belgian parliaments to go. The latest referendum polls in France and the Netherlands show the no-camp in the winning mood. But what really matters is may 29th, the date of the French referendum.

France is since its foundation the leading factor in the European Union. France rejected the European defence community in 1954. It never reappeared. If France rejects the further centralisation of power in the EU, this will stop.

If the French vote no, what will happen? All of Europe’s leaders deny that there is a “plan B”, in order to overcome a possible no-vote in France. Of course they are not the very most reliable source.

On june, 16th, there is a European summit in Luxembourg. The result of the referendum in the Netherlands on june 1st, will only be of minor influence. If France rejects the Constitution, two things could be decided there.

Or the European leaders decide that the European Constitution project will continue, and hope that most of the referendums in Luxembourg, Poland, Denmark, Portugal, Ireland, the Czech Republic and the UK will turn out with a yes. After, the no-countries, can have their second chance referendum. This is of course unlikely to happen. A French no will be of big influence in the Netherlands, Poland, Denmark and Ireland, rather eurosceptic countries. And it will be hard for the European leaders to change the feelings.

The other option is that the European leaders declare the European Constitution project dead. In that case there won’t be a referendum at all in Britain, where Blair managed to keep the European topic out of the election campaign by promising a referendum. Then the EU will have to keep on working with the present procedure of the Treaty of Nice, which makes it more complicated to make decisions. The Union will still be able to pursue its regulatory madness. Politically though, it will be a great defeat of Eurocentrism.

Suppose the French vote yes on may 29th , and at the moment when the British vote no, in 2006, there will be only one other country, for example the Netherlands, that also voted no. Unlike which was the case with the Treaty of Maastricht, where the UK and Denmark obtained an opt-out for the third phase of the EMU, it won’t be so easy to give opt-out privileges for some essential features of the Constitution Treaty, as the core of this Treaty is the more easy procedure to make decisions, and it is of course not possible to opt out of that.

But what is even more likely, is that in a not so distant time, the understanding in Europe will be present that the world is changing. The European population is coming more and more to the understanding that the next big thing which should happen is not a centralisation of Europe. China and India are becoming economic superpowers. They are putting a high competitive pressure on the West. The European population will come to understand that other reforms will need to be made. Labour deregulation, tax reduction, privatisation, more efficient government. The European Union is with its bureaucratic structures highly unfit to achieve these goals, despite its own rhetoric. Europe can only face global economic competition if it decentralises decisions, in order to become a continent with flexible, small scale, business orientated governments, following the great example of Hong Kong.

Het liberale antwoord

2005-05-18T17:34:00.000+02:00

guy verhofstadt

De crisis over Brussel-Halle-Vilvoorde heeft de VLD geen goed gedaan. Onterecht wordt de schuld voor het niet-splitsen soms eenzijdig bij de VLD gelegd. De gehele Vlaamse politieke klasse heeft een verantwoordelijkheid hierin, wegens tactische fouten die voldoende zijn geanalyseerd, als er door separatisten al moet getreurd worden om de niet-splitsing.

Want zoals ik stelde in mijn vorige post (“waar het echt over gaat”), gaat de hele heisa rond BHV niet zozeer over BHV, maar wel over de Belgische confederatie tussen Vlamingen en Franstaligen. En in dat verband hebben de Franstaligen wellicht een pyrrhusoverwinning behaald.

Indien men mag verwachten dat een partij wint als ze in de oppositie zit, betekent dit dat de volgende regering in 2007 een tripartite wordt, en dan zal de PS de VLD niet meer kunnen bedreigen met uitsluiting uit de regering ten voordele van CD&V. De Franstaligen zullen dan wellicht inzien dat de enige manier om de communautaire druk te verminderen is om toe te geven dat BHV in een totaalpakket wordt behandeld, waarna een zesde staatshervorming kan volgen.

Algemeen wordt ook verwacht dat de Franstaligen zich soepeler zullen opstellen voor de komende sociaal-economische discussies. Ze zijn zich ervan bewust dat ze nu ook wel eens zullen moeten toegeven aan de Vlamingen. Bovendien rijpt in het zuiden van het land meer en meer de idee dat de Franstaligen de economische recepten van de Vlamingen toch eens zouden moeten overwegen, aangezien de Vlamingen het toch ook economisch beter doen. Dat was althans de mening van een Luikse prof van PS-signatuur. De VLD zou dit moeten uitbuiten door op haar komend congres niet zomaar voor de ‘fair tax’ te gaan, maar wel resoluut voor de ‘flat tax’, het symbool van een liberaal economisch model, een model als enig alternatief voor het huidige Belgische model, waarvan iedereen weet dat het er moet komen.

Dat de VLD het moeilijk heeft, zal wel aan bepaalde tactische fouten liggen van sommigen, maar is nog veel meer te wijten aan het feit dat de VLD in de regering zit. Macht corrumpeert de ideeën. Zij die daarom nu de liberale politici alle zonden van Israël toedichten, beseffen niet dat iedereen in dezelfde positie min of meer hetzelfde zou hebben gedaan. Kritiek geven op politici is belangrijk, maar de macht van het systeem mag men niet onderschatten. Principes vallen bijzonder moeilijk te handhaven eens men aan de macht komt. Guy Verhofstadt heeft zoveel jaar de macht moeten ontberen, omdat hij zo principieel was.

Jarenlang heeft de VLD moedig liberale economische standpunten ingenomen. Dat doen, is ervoor pleiten dat burgers niet langer op de kap van elkaar leven. Om dat te verdedigen, is politieke moed nodig. Hoeveel heeft de VLD vroeger niet opgeofferd om dit niettemin uit te spreken? Het was echter een nuttig offer. De ideëen veranderen de politiek. De VLD zat helemaal niet op een hometrainer in de oppositie, net zomin als het VB op een hometrainer zit. Een partij die in de regering zit, moet het monopolie van de ideeën laten aan de oppositiepartijen, alhoewel ook die natuurlijk hun ideeën matigen met het uitzicht op de macht.

Oppositiepolitiek kan enkel maar geloofwaardig zijn, indien er een oprechte wil is om aan de macht deel te nemen. Van de partijpolitieke weg mag men dus geen wonderen verwachten. De uiteindelijke basis voor politieke verandering, ligt in het veranderen van de ideeën. En daar spelen oppositiepartijen uiteindelijk ook maar een beperkte rol in.

Toch is het niet enkel de corruptie van de regeringsdeelname die de VLD parten speelt. Wanneer men naar het buitenland kijkt, ziet men dat overal in de Westerse wereld liberale partijen het moeilijk hebben. De Tories in Engeland zijn na Thatcher opnieuw een gematigde – wij kunnen de welvaartstaat beter beheren dan Labour – partij geworden. In de VS lijkt de huidige Republikeinse partij de meest antiliberale, big government – partij te worden uit de Amerikaanse geschiedenis. In Nederland lijdt de VVD door regeringsdeelname aan intellectuele bloedarmoede. In Duitsland ligt de FDP nog steeds in de lappenmand na enkele populistische experimenten. En CDU-CSU zijn ook geen onverdeelde voorstanders van een liberaal beleid. In Frankrijk is Democratie Libérale van Alain Madelin opgenomen in de sukkelende coalitiepartij UMP. En dichterbij huis, ten slotte, is de MR onder Louis Michel een soort coalitie tussen sociaal-democraten, ethisch-conservatieven en francofonen geworden, voorzover ze ooit al liberaal zijn geweest.

Er is een grote kans dat het slechts een tijdelijke opstoot zal zijn van antiliberale ideeën, dat het slechts de reactie van het gewonde beest betreft. De globalisering heeft immers een enorme impact op de wereld. Handelsvolumes stijgen enorm, wat de kost van overheidsfalen nog veel groter maakt. Bovendien is er met het internet een enorme informatierevolutie aan de gang. Nationale televisiestations en een handvol kranten en opiniemakers hebben niet langer het monopolie over de informatie. Het moge duidelijk zijn dat uit die grote diversiteit aan ideeën de liberale ideeën de overhand zullen halen, omdat zij diegene zijn die de kracht van het individu verdedigen. ‘The Kingdom of Internet’ is een wereld vol zelfregulering, gebaseerd op individuen. En het zullen ook enkel zulke ideeën zijn, ideeën die het individu respecteren, die het internet zal voortbrengen.

Health fascism

2005-05-16T17:49:00.000+02:00

maximillion cooper

Today the “Gumball 3000 rally” made a stop in Vienna. It is a combination of a car show and a jet-set event, organised by the British entrepreneur Maximillion Cooper.

Ferrari’s, Porsches and Bentleys are being driven in a race by stars as Quentin Tarantino and Johnny Knoxville. From London over Austria, Croatia and Sicilly, it goes all the way to Monaco, where the F1 grand-prix will be held on Sunday. It is not really a “race”, because the drivers are asked to drive “safely and with proper courtesy to all other participants and members of the public.”

The high entry fee, however, “does NOT include fines of any sort, or damage caused at any venue visited”, as is stated by the terms and conditions of entry. This is not an unnecessary clause. Participants are regularly found in breach of the speed limits, and have to make sure they can pay the fine immediately. Last year, when the event was allowed by the Moroccan King to drive without speed limits in certain areas at least, some cars made serious crashes, what makes the event even more exclusive. Who can afford to crash a Ferrari?

Some politicians, as the Belgian social democrat Dylan Casaer, are seriously criticising the event. Claiming ‘road safety’, if it is not because of class envy, he advocates hard police measures in response. Casaer also states this gives a bad example to young people, and may it make more likely that they’ll engage in dangerous illegal street races.

Without saying the traffic rules shouldn’t be applied, I think this reaction is a typical example of “health fascism”. Everything which contains a bit of danger, whether it is in the context of driving a car, smoking, drinking or plastic surgery, whatever dangers exist in life, it should be banned, restricted or guided by government.

It should be clear that this is a bad thing. It takes away the responsibility people themselves need to have to respect others and to reckon what their own risk is. People are getting afraid of everything they haven’t been warned for, which is not regulated, for which they are responsible themselves. This can be seen also in the case of the excessive prevention of medical diseases. Recently, it has been reported that preventive medical advice in fact increases the chance of having a disease. This can be seen as a consequence of the described policy. People start mistrusting themselves. This shouldn’t be allowed to happen.

Economisch adviseur van Bush in Brussel

2005-05-15T15:58:00.000+02:00

john rutledge

John Rutledge, economisch adviseur van Amerikaans president Bush, was vrijdag te gast op een presentatie van Bank Degroof in Brussel. Hij deed daar enkele opmerkelijke uitspraken.

Eén ervan was dat “de Iraakse oorlog niets te maken heeft met democratie en dergelijke dingen, maar alles met olie. Er is 750 miljard dollar nodig om de 10 miljoen vaten per dag op te pompen die nodig zullen zijn om te voldoen aan de extra vraag in China en India. Maar dat geld zullen investeerders alleen ter beschikking stellen als we het risico op hun investering zo laag mogelijk houden. En dat risico ligt voornamelijk in de Perzische Golf. Daarom zal er altijd iemand met een leger in Irak moeten zitten. De Golfregio is gewoon te cruciaal om aan zijn lot over te laten. Dit gaat over olie, niet over democratie.'' (bron: De Standaard, 14 mei 2005)

Het zou wellicht eerlijker zijn om te zeggen dat er niet gewoon “iemand” met een leger in Irak zal moeten zitten, maar dat dat de Amerikanen moeten zijn. Wat zouden we trouwens het liefst hebben? Een Iraaks bestuur dat de voorkeur geeft zijn olie aan de Chinezen te verkopen, of een Westerse mogendheid die deze enorme oliereserves controleert? Is het beter om onder een Amerikaans imperium te leven dan onder een Chinees? Want het idee om een wereldwijd imperium uit te bouwen, leeft wel degelijk in China.

Op lange termijn is geen van beide te verkiezen. Het is moeilijk te voorspellen, maar de wereldwijde economische ontwikkeling zorgt er wel voor dat het moeilijker wordt om een imperium te controleren. De toegenomen welvaart zorgt ervoor dat mensen meer te verliezen hebben bij geopolitieke avonturen zoals preventieve oorlogen. Politici zullen het moeilijker hebben om dergelijke zaken verkocht te krijgen.

De Chinese overheid heeft nu al te kampen met grote lokale verschillen, wat alleen maar zal toenemen bij verdere economische groei, en zal de handen vol hebben aan het controleren van de interne eenheid, wat een ambitieus buitenlands beleid zal vermoeilijken. Ook in de V.S. zijn militaire avonturen als Irak niet onmiddellijk voor herhaling vatbaar. Ze kosten handenvol geld en wat brengen ze op? Zou Saddam Hoessein zijn olie niet gewoon aan de hoogste bieder verkocht hebben, of dat nu China of de V.S. zijn? Bovendien is er de kost van een hoge olieprijs, gedurende de tijd die het neemt om Irak te stabiliseren. En sowieso zal het onderzoek naar alternatieven voor olie toenemen, aangezien de vraag zo groot wordt, met de opkomende markten overal ter wereld.

Laten we eerst zien of er wel imperia overblijven, want de kost die zij stellen aan economische welvaart is zeer groot. De grote uitgavenstijgingen in de V.S., het expansieve geldbeleid van de Federal Reserve, het wordt meer en meer gecontesteerd. De Europese Unie krijgt meer en meer oppositie te verduren tegen haar poging om dergelijke zaken te imiteren. Informatie vliegt over de planeet. Zullen overheden er ooit nog in slagen om de massa’s te manipuleren op dergelijke schaal als in het verleden het geval was?

WTO: Mutually Assured Mercantilism

2005-05-14T11:57:00.000+02:00

pascal lamy

Pascal Lamy, former European Commissioner, has been chosen to lead the World Trade Organisation (WTO) from september on.

Often, the WTO is being opposed by the so-called antiglobalists, who accuse it from being an undemocratic institution promoting unlimited free trade, which is in their eyes a bad thing.

In reality though, the antiglobalists should know the WTO is on their side. The WTO is not just a platform on which states negotiate. It is more than that. Many mechanisms are provided to ensure that it can effectively impose measures on states. Imposing fines is one of the more better known. The WTO can therefore be seen as an embryonal world government.

Whereas the WTO has been until now a platform where mainly big companies lobby for their own good, this might change. The protests of the antiglobalists have pushed the political agenda more towards the imposition of WTO - labor regulation.

But until now, the WTO has mainly forced states to open up their borders? On the contrary. It slowed opening up of borders. The WTO can be seen as a ‘mutually assured mercantilism’ – mechanism. States propose to each other a list of fields in which they are willing to commit liberalisations. After, a trading takes place. Because of that, many proposed liberalisations are lost. The whole idea of the WTO is that trade is seen as a ‘zero-sum-game’, which means that one cannot benefit from trade but through harming others.

The world is becoming a more competitive place, with competiting currencies, competing trading blocs and competiting regulations. This globalisation process is to the benefit of consumers, but it puts pressure on bureaucrats. The WTO shouldn’t be underestimated as a tool for them to prevent the world from these blessings.

Waar het echt om gaat

2005-05-12T16:14:00.000+02:00

elio di rupo

In het gehele debat rond Brussel-Halle-Vilvoorde werd voortdurend gesteld dat de Vlamingen “een meerderheid hadden” om de splitsing door te drukken, en dat ze daar dus maar gebruik van moesten maken. Met “een meerderheid hebben” wordt dus bedoeld “de maatregel kunnen goedkeuren”. Dit is echter niet het geval. De Vlamingen hebben misschien wel een meerderheid, maar omdat de Franstaligen de mogelijkheid hebben om de alarmbelprocedure te gebruiken, is in dit geval “een meerderheid hebben” niet hetzelfde als de “maatregel kunnen goedkeuren”.

Door dit alarmbelmechanisme, is net zoals in elk ander dossier een meerderheid niets waard wanneer de meerderheid ook niet minstens één derde bedraagt in beide taalgroepen. België is dan ook een federaal land, bestaande uit gelijkwaardige soevereine deelstaten. Politiek gezien is België echter een confederatie van twee taalgroepen: Vlamingen en Franstaligen.

Grondwettelijk gezien is er tot nu toe geen vuiltje aan de lucht. Van het Arbitragehof moet tegen 18 mei 2007 het probleem zijn opgelost. Dit betekent dat de eerstvolgende federale verkiezingen voordien zullen moeten plaatsvinden. Een nieuwe federale regering moet het probleem dan maar oplossen. Niet enkel een splitsing is een mogelijkheid, maar bijvoorbeeld ook het wijzigen van de Grondwet – horesco referens – of het terugkeren naar arrondissementele kieskringen. Dit moet gebeuren voor het opnieuw federale verkiezingen zijn, en dat is ten laatste in 2011.

De voorstanders van de splitsing weten echter wel goed dat België een federale staat is, en dat het dus logisch is dat er minderhedenbescherming bestaat. In de Senaat van de V.S. heeft Hawaï bijvoorbeeld evenveel vertegenwoordigers als California.

De ware beweegreden van de voorstanders van de splitsing, is de politieke druk vergroten om twee verschillende doeleinden te bereiken. De voorstanders van de splitsing, laat ons zeggen de Vlaamse Beweging, is eigenlijk sinds eerlang een coalitie tussen zij die de Vlamingen meer macht willen geven in België, en zij die België willen splitsen.

Tot zij die de Vlamingen machtiger willen maken in België, behoren ongetwijfeld vele inwoners van de Brusselse rand, die willen dat het bestuur in hun gemeenten in het Nederlands blijft gebeuren. Zij hebben paradoxaal genoeg eigenlijk al bakzeil gehaald bij het maken van België tot een federale staat. De meerderheid die de Vlamingen in het parlement toen hadden, hadden zij immers kunnen uitbuiten om taalwetgeving op te leggen waar dan ook in het land: Brussel, de rand, Waals-Brabant. Dit zou uiteraard de rechten van burgers om te worden bestuurd in de eigen taal niet ten goede zijn gekomen. Het onrecht dat de Vlamingen in het verleden is aangedaan, hebben de Vlamingen dus niet zelf aan de Franstaligen aangedaan. België is een federale staat geworden. De splitsers hebben het gehaald, en of er nu een Vlaamse republiek komt met Brussel erin of onafhankelijk, of een onafhankelijk Wallonië al dan niet met Brussel samen, de rechten van burgers om in hun eigen taal te worden bestuurd zullen worden gehandhaafd. Dat probleem is eigenlijk grotendeels opgelost.

Het pad van de splitsing is toen gekozen, en het ziet er niet naar uit dat dit zal veranderen. Dat heeft veel te maken met de natuur van onze federatie. Het heeft immers niet zozeer te maken met een verschillende cultuur, want die bestaat binnen Vlaanderen ook. Het heeft te maken met de massale geldstromen van noord naar zuid in ons land, die eigenlijk nog meer nadeliger zijn voor het zuiden dan voor het noorden.

Wordt Wallonië immers geholpen door de geldstromen? Neen, integendeel. Het is net het instrument bij uitstek om Wallonië als communistische uitkeringseconomie te behouden. De PS behoudt haar macht door het Vlaams geld en weet dat zij haar macht verliest als het geld wordt afgesneden. Bedenk hoe succesvol Wallonië zou kunnen zijn als fiscaal paradijs van 3 miljoen mensen?

Vlaanderen is in vergelijking daarmee misschien zelfs nog te groot om onafhankelijk te zijn. Voor mijn part mag ook Vlaanderen gerust gesplitst worden in verschillende delen. Economisch onderzoek wijst immers uit dat hoe kleiner een land is, hoe welvarender. Denk maar aan San Marino, Monaco, Hong Kong (destijds), Luxemburg.

Dat heeft niets te maken met het feit dat die Staten geen minder gefortuneerde groepen moeten verzorgen. Dat heeft alles ermee te maken dat het voor een kleine Staat veel moeilijker is om een redistributief verzorgingsapparaat op poten te zetten met een hoge belastingsdruk en protectionisme. Een grote Staat kan zo nog overleven. Een kleine Staat nooit.

De toekomst is aan stadstaten, die als een bedrijf gerund worden. Grote logge bureaucratische fossielen, zullen meer en meer als een last worden ervaren.

Europe: the lost ideal

2005-05-11T17:09:00.000+02:00

the lost ideal

Today, the Austrian Parliament approved on the draft treaty establishing a Constitution for Europe, in short called the European “Constitution”, but in reality an insult to the word “constitution” and a total aberration of the principles on which Europe is built.

Europe is built on freedom, competition and democracy. What the European “constitution” wants to do, is to strengthen the power of the undemocratic, overregulatory, corrupt institution that the EU is, without improving a lot the nature of this institution.

The EU talks about “competition”, but in reality, the core program of this bureaucratic entity, is to reduce all competition possible in Europe. The EU wants to harmonize taxes, regulations and government. What made the development of the West possible, was the existence of a lack of central authority and a competition of governments, laws and regulations.

There were a lot of disadvantages and costs to that, but at the end, it made the whole society dynamic and less suffering from abuse of power, as power wasn’t centralised.

Sure, the EU did some liberalisations, and still has some liberalisation projects, such as the Bolkestein directive. But the benefits of most liberalisations were made undone. The internal market barriers which have been removed, have been replaced by external barriers. And also the Bolkestein directive proposal, will at the end be transformed into a proposal imposing minimum social norms on the member states.

It is not possible to advocate at the same time economical welfare and the EU. The globalisation process seriously challenges inefficient and welfare destroying entities as the Union. The cost of pursuing such policies is increasing with the day. So even more than the referendums in France, the Netherlands, or Britain, this reality will be the biggest challenge for the EU bureaucrats.

Een ontluisterend portret

2005-05-09T14:28:00.000+02:00

hitler

In een opiniestuk in HP/De Tijd schetst Marcel Roele een ontluisterend portret van één van de grote duivels van de vorige eeuw: Adolf Hitler. Want wat blijkt? Hitler was een man die de verplichte pensioenen uitbreidde, het kindergeld verhoogde, staatsscholen oprichtte om minderbedeelden ook hoger onderwijs te verstrekken, arbeidsreglementering uitwerkte om de zwakkere partij in een arbeidsonderhandeling te beschermen, vocht tegen standenongelijkheid, de vossenjacht verbood, nationale natuurparken oprichtte, de biologische landbouw steunde, preventieve geneeskunde verstrekte en tabaksreclame beperkte.

Het portret is ontluisterend, niet zozeer voor de reeds ontluisterde Hitler, maar wel voor allen die in hem een duivel zien, maar tegelijk grote voorstanders zijn van wat hij voorstelt. De voorstellen van Hitler zijn immers typisch sociaal constructivisme. Het kan zo uit de mond van de eerste de beste naïeve wereldverbeteraar komen.

Maar hoe komt het dan toch, dat die slechterik van een Hitler net wilde wat vele mensen als goed zien? Wie kan er nu toch tegen meer geld voor de kinderen zijn? Tegen een betere natuur? Tegen gezonder voedsel? Tegen de democratisering van het onderwijs?

Het hoofd van de gemiddelde wereldverbeteraar zal wel al gaan tollen, als hij zich er al om bekommert dat het niet erg consequent is om tegen Hitler te zijn en tegelijk voor al wat hij heeft gerealiseerd.

Niemand zal uiteraard tegen meer geld voor de kinderen en alle andere zaken zijn. Het verschil is echter dat Hitler, en met hem vele sociale constructivisten, deze zaken willen realiseren door rechten van individuen te schenden. Rechten op eigendom mogen voor vele sociale constructivisten nog steeds naar hartelust worden ingeperkt. Rechten op de persoon, daar hebben velen het al wat moeilijker mee. Wat velen echter niet inzien, is dat een systeem dat inperkingen op eigendommen legitimeert, geen garantie inhoudt dat dit niet tegen de persoon zal worden gebruikt. Er is helemaal ook geen duidelijk onderscheid te maken. Hitler deed dat dan ook niet. Hij is het product van een tijdsgeest die het individu niet als het hoogste en meest ontastbare goed vooropstelde.

Er zijn nog veel restanten van die tijdsgeest. En waakzaamheid is steeds geboden dat het niet terugkomt, hoe onwaarschijnlijk dit nu ook lijkt. Zij die de eigendommen willen aantasten, zijn alleszins de wegbereiders van een herhaling van de geschiedenis.

Zie ook het artikel van Marcel Roele http://60gp.ovh.net/~novacivi/blog/archives/000242.html

Alsook het boek van Martin De Vlieghere, "Wij verkiezen een Führer. De Ekonomische Oorzaken van Racisme en Oorlog in de Twintigste Eeuw", uitgegeven door Van Halewijck, 1996.

Howard resigns

2005-05-08T15:17:00.000+02:00

the Tories should now look to the future and try to gain credibility on economic topics

And with reason. The leader of the Tories will be 68 at the time of the next election. That is no age to claim the seat of Britain’s prime minister.

Let us hope it will also be a resignation of the failed project of the conservative party since John Major came to power. Since then, the conservatives started to corrupt their own ideas, steadily forgetting the principals where Margaret Thatcher stood for. In 1997, Blair took over as a man who was so bold to change the old socialist project Labour stood for. Even in the extent he was hailed by Thatcher as an honourable man.

Blair’s ideas corrupted. On the right, he engaged in the neoconservative follies of the war in Iraq. On the left, he had to leave power to Gordon Brown, an old-fashioned socialist, who is said to become Prime Minister just before the next elections, to give him the ‘chanchellor’s bonus’. Since 2000, there is again a growing government spending tendency in Britain. The old Keynesian receipts are back from never been away in the Labour project.

The Tories should now look to the future. In 10 years, Europe will be a continent where it is a nice place to live, but which is loosing track. The international competition will force governments in Europe to cut expenses, to privatise and to function as a company.

Therefore the Tories (and in fact also all the old liberal parties of continental Europe), should try to gain credibility on economic topics, as these will be the big issues then. Not the moral questions will become important, unlike now in the US, for example. The growing individualism will declare these issues to be a private matter, in which government shouldn’t have a voice. Are we going to have a public debate on Terri Schiavo – like private matters at a time when high taxes, sustaining big welfare machines, inhibit our companies to grow and new companies to emerge? No, and I think also in the US, the Schiavo case was an unsuccesfull turning point for the religious right, as the public denounced the political exploitation of it.

Euro verliest stilaan haar glans

2005-05-06T01:07:00.000+02:00

een boek uit 1998, dat profetisch de verschillen in koopkracht tussen euro en gulden duidelijk maakt

Nog economisch schadelijker dan belastingen, is inflatie. In tegenstelling tot belastingen, die louter een verarming betekenen van een persoon, zorgt inflatie ervoor dat het betaalmiddel in een economie onzeker wordt. De kost hiervan is uiteraard nog vele keren hoger dan de kost van een belasting.

De euro wordt al te vaak bekeken als een succesoperatie, en er zijn zeker voordelen, zoals het niet meer moeten omwisselen van geld wanneer men binnen de eurozone reist. De glans van de euro neemt echter af, nu meer en meer de tekorten van de eenheidsmunt duidelijk worden.

Nu is bekendgeraakt dat in januari 2001 Nederland met 5,1 % ineens bovenaan stond in het rijtje van eurolanden met een hoge inflatie. Dat was het gevolg van het feit dat de koers van de euro ten opzichte van de gulden werd vastgelegd op vijf tot tien procent boven de werkelijke waarde. Een gulden was in realiteit echter helemaal geen 2,2 euro waard, maar slechts 2,1 of 2,0 euro.

Niet enkel in Zuid-Europese landen, zoals Italië of Griekenland, richtte de euro dus aanzienlijke schade aan. Daar werd ze immers ingevoerd in landen die helemaal niet voldeden aan de voorwaarden om zo’n sterke munt te hebben. In Griekenland werd zelfs met de cijfers gefraudeerd om – min of meer - aan de Maastrichtnormen te voldoen.

Allemaal geen verassing uiteraard. Een regulering van het geld centraliseren is nooit een goed idee, en zeker niet wanneer het gebeurt op zo’n grote schaal in zo’n diverse economische zone als de eurozone.

Het moet gezegd dat de euro eventueel op wereldvlak een goede zaak zou kunnen zijn, omdat ze de dollar concurrentie aandoet. Zo overwoog de OPEC om de euro te gebruiken om de olieprijzen uit te drukken. Het opgeven van het stabiliteitspact in de EU, waardoor er minder budgettaire orthodoxie zal zijn, ontneemt de euro echter elke kans om de dollar te vervangen. Daarvoor wordt al aan de Renminbi gedacht, de Chinese munt.

Ook de periode waarin Europese consumenten goedkoop Amerikaanse producten konden kopen, lijkt voorbij. De euro verliest stilaan haar glans. Nu is het alleen nog maar wachten op het einde van de onafhankelijkheid van de ECB. Zodat politici ongestoord een artificieel op krediet levende economie kunnen stimuleren, door de centrale bank een lage rente op te leggen. Zoals in de V.S. Maar schulden moeten natuurlijk ooit betaald worden.

Voor het nieuws dat de gulden te goedkoop de euro is ingeloodst: zie

http://www.libertarian.nl/NL/archives/001946.php

Solutions for Africa

2005-05-05T11:50:00.000+02:00

africa

In his opinion article in the Daily Telegraph, Franklin Cudjoe of the Ghanese institute Imani states that “the solutions for Africa are not aid, debt relief or fair trade. It is to adopt institutions to harness the entrepreneurial spirit that exists in every African country, to enable Africans to trade with each other and anyone else in the world.”

I think this is absolutely true. Even more than anywhere else, the problem of Africa is the State itself. Even more than anywhere else, it is not an institution to protect people’s rights. It is rather an institution used for robbing the people.

In the West, the old nation states do a better job, they are not that harmfull. Nevertheless, they don’t really differ from the African states. But they had to legitimize themselves through a long historical process. People, cities and counties, used to the medieval freedoms, didn’t allow the state to serve for any other purpose than protecting people’s rights. Let’s say, they managed to a certain extent. This didn’t happen in Africa. States were installed there without any historical context, not rooted in any culture.

How to achieve good institutions? Well, in the first place, it are the people of Africa who shouldn’t just accept their leaders any more if they don’t do their job well. The internet and the global culture can play a big role in that. At the end, a cultural change by everyone is needed in Africa.

Secondly, the Western states shouldn’t just legitimize too much corrupt politicians in Africa. I think it was a brave statement of the Belgian Minister of Foreign Affairs, Karel De Gucht, to say “he hadn’t yet met any Congolese politician that impressed him”. The whole Congolese political class started to fear they‘d lose their positions. But at the end, it is of course better to do business with them, not to punish the country by sanctions, and to lift all trade barriers for Africa. To start with abolishing the EU its Common Agricultural Policy (CAP).

Go to http://www.imanighana.org/

For the article, see http://www.telegraph.co.uk/
money/main.jhtml?/money/2005/04/18/ccpers18.xml&
menuId=242&sSheet=/money/2005/04/18/ixcoms.html

Geen hoofddoekverbod

2005-05-04T15:20:00.000+02:00

chador

Laten we hopen dat, nu de zaak-Remmery opgelost lijkt te geraken, niet opnieuw voorstellen opduiken om de beruchte hoofddoek die sommige Islamvrouwen dragen te verbieden “in het openbaar”, wat dat laatste ook mag betekenen. Het was voor politici vrijwel onmogelijk geworden om dit nog voor te stellen. Vlaams Belang-voorzitter Frank Vanhecke schreef in zijn column ‘gezond verstand’ dat “de zaak Remmery elke kritische bedenking op de sluimerende opmars van de islamitische hoofddoek in ons land voortaan bij voorbaat verdacht maakt.”

Dat de hoofddoek een probleem vormt, dat het een typisch voorbeeld is van de minderwaardigheid van de vrouw in gesloten samenlevingen, zal wel door weinige Westerse denkers worden betwijfeld.

Vele voorstanders van een hoofddoekverbod maken echter onmiddellijk een sprong de vrouwen door de wet te willen bevrijden. “C’est la liberté qui opprime, et c’est la loi qui libère”. Deze oude socialistische zinsnede geeft mooi hun argumentatie weer. Of ze zo blij zullen zijn in het rode kamp gestoken te worden valt echter te betwijfelen. De geschiedenis toont immers aan dat het staatsgeweld helemaal geen oplossing brengt, en dat de wet nogal snel wordt aangegrepen om mensen tegen hun wil te “bevrijden”.

Want de Islamitische vrouwen willen natuurlijk wel de vrijheid van Westerse vrouwen, maar daarmee plaatsen velen van hen zich in een sociaal isolement.

Een hoofddoekverbod zou in de kaart spelen van de extremisten. Wanneer vrouwen daar niet toe gedwongen worden, hebben zij trouwens het recht om een hoofddoek te dragen, wat niet wegneemt dat scholen eveneens het recht hebben om dat te verbieden. De wetgever niet. Die moet de vrijheid van onderwijs en de vrijheid van religie eerbiedigen. Vertrouwen op die vrijheden zal voor een veel duurzamer oplossing zorgen.

Het moet al als een grote stap vooruit worden gezien dat vele vrouwen de hoofddoek dragen “omdat ze het zelf willen”, en dus helemaal niet omdat vader of echtgenoot het zegt. De vrouwen nemen zelf het heft in handen, en creëeren ten opzichte van hun vaders en echtgenoten de legitimiteit om de hoofddoek ook weer af te nemen wanneer zij dat willen. “Je was toch ook akkoord dat ik zelf besliste om er één aan te doen?”

In de Westerse maatschappij waarin deze Islamitische vrouwen leven, worden ze aan zoveel keuzevrijheid blootgesteld dat het niet meer te handhaven is om hen de keuze om zich te kleden hoe ze dat willen niet te geven. Ondanks alle retoriek integreren de Islamieten zich wel degelijk. En daar is geen 'bevrijdende' overheid voor nodig.

Election coming up in Britain

2005-05-03T15:43:00.000+02:00

With the General Election coming up in Great-Britain on thursday, victory seems to be solid for Tony Blair and the Labour Party. Despite the strongly contested war in Iraq and despite the approval of the European draft Constitution Treaty, which weakens the power of Britain.

One should expect the Tories would have a fairly good chance of beating him, but clearly the opinion polls don't suggest that. When one watches the campaign video of the Tories it is made clear why they don't really appeal to the voters, apart from being a nice memory of the great Thatcher days.

What they are proposing is just pure social constructivism, and not at all what conservatism should be all about.

Complaining that there is not enough police in some areas, that youngsters smoke cannabis, that kids in class haven't got any respect for their teachers, that people don't behave theirselves when going out ... The suggestion is obvious. The one and only solution proposed is state violence.

Labour reintroduced the welfare state in Britain since 2000, they restrained civil liberties, they approove of another messy European treaty which weakens the old liberal and democratic nation states, and makes an untransparant, undemocratic, corrupt, overregulatory institution as the European Union more powerfull. And the Tories don't say a word on that?

It is exemplatory for a world wide evolution on the right wing. Where the right wing used to see state power, centralisation and despotism as an ennemy, it now embraces these things as a tool. Though I think this evolution will stop. Globalisation and the information revolution make it impossible for a political party to defend anything else than the supremacy of the individual. It would be a good thing for the Tories to anticipate on that.

For the campaign videos of the three big British parties, go to http://www.boreme.com/bm/APR05/a/channel4-election-virals/fr.htm